Η επανάληψη ενός πειράματος

Στις 7 Απριλίου 2004 η Ρεάλ Μαδρίτης ταξίδεψε στο Μονακό για τη ρεβάνς των προημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ με τους Μονεγάσκους. Στο πρώτο παιχνίδι στη Μαδρίτη είχε νικήσει με 4-2 και η πρόκριση φαινόταν σχεδόν εξασφαλισμένη. Το «σχεδόν» έφυγε από τον νου και του τελευταίου απαισιόδοξου όταν ο Ραούλ έδωσε το προβάδισμα στους Μερένχες.

Το ποδόσφαιρο είναι όμως άτιμο παιχνίδι. Η Μονακό νίκησε με 3-1 και πήρε το εισιτήριο της πρόκρισης με πρωταγωνιστή έναν παίκτη που είχε εκδιωχθεί από το Σαντιάγο Μπερναμπέου: τον Φερνάντο Μοριέντες. Ο Ισπανός δεν χωρούσε στην ενδεκάδα της Ρεάλ γιατί δεν ήταν πια μια απλή ομάδα αλλά οι Γκαλάκτικος. Στην ενδεκάδα της σ’ εκείνο το παιχνίδι ξεκίνησαν οι Κασίγιας, Ρομπέρτο Κάρλος, Γκούτι, Φίγκο, Ζιντάν, Ρονάλντο, Ραούλ. Ο καλύτερος αριστερός ακραίος του κόσμου, τα τρία καλύτερα χαφ του κόσμου και οι δύο καλύτεροι επιθετικοί του κόσμου, εκείνης της εποχής, έπαιζαν στην ίδια ομάδα, ενώ τα αστέρια συμπλήρωνε ο Ντέιβιντ Μπέκαμ.

Η γαλαξιακή Ρεάλ αποχαιρέτησε νωρίς την Ευρώπη, κατετάγη τέταρτη στη βαθμολογία ολοκληρώνοντας το πρωτάθλημα με πέντε συνεχόμενες ήττες, ενώ ηττήθηκε και στον τελικό του Κυπέλλου από τη Σαραγόσα.

Η φούσκα των Γκαλάκτικος έσκασε προκαλώντας πάταγο. Το πείραμα του Φλορεντίνο Πέρεθ απέδωσε καρπούς μόνο στο οικονομικό του σκέλος και γρήγορα εγκαταλείφθηκε γιατί χωρίς επιτυχίες στον αγωνιστικό χώρο η κατάληξή του ήταν προδιαγεγραμμένη.

Τις τελευταίες ημέρες ζούμε ένα déjà vu α λα γαλλικά. Η νεόπλουτη Παρί Σεν Ζερμέν με την κρατική επιχορήγηση του Κατάρ έχει συγκεντρώσει στο Πάρκο των Πριγκίπων ό,τι πιο εκλεκτό διαθέτει ο ποδοσφαιρικός κόσμος, τουλάχιστον στο επιθετικό κομμάτι.

Ο Τύπος λειτουργεί ως προσάναμμα στα όνειρα των φίλων του αθλήματος για το θέαμα που μπορεί να προσφέρει αυτή η ομάδα. Ουσιαστικά η Παρί προσπαθεί να επαναλάβει ένα παλιό πείραμα με στόχο να αποδείξει πως το λάθος δεν ήταν στην ιδέα αλλά στην εκτέλεσή του.