«Οι πυροσβέστες μας βοήθησαν, αλλά το χωριό το κρατήσαμε μόνοι μας»

Ξημερώνει Δευτέρα στο Αρτεμίσιο, η ώρα περίπου 4 π.μ. Οι κάτοικοι έχουν δημιουργήσει φραγμό στις παρυφές του χωριού, κλείνοντας τον δρόμο προς το δάσος και δεν αφήνουν κανένα να περάσει. Φοβούνται εμπρησμό. Ολοι παρόντες ξανά στη μάχη για τη ζωή τους. Ολα μοιάζουν ήσυχα όταν ξαφνικά η νύχτα γίνεται μέρα. Η φωτιά καίει πεύκα και ρίχνει βροχή καύτρες. Τα βυτία που έχουν μαζέψει οι κάτοικοι φεύγουν αμέσως για το σημείο που είναι δύσβατο. Κάποιοι φεύγουν να φέρουν ενισχύσεις, αφού τα κινητά δεν λειτουργούν και από τον ασύρματο δεν βγαίνει άκρη. Η μάχη συνεχίζεται, έστω και αν όλοι πίστευαν ότι η νύχτα αυτή θα ήταν πιο ήρεμη. Οι φλόγες είναι πάνω από τα σπίτια και πρέπει να εμποδιστούν πάση θυσία.

Η ώρα περνάει, ξημερώνει και πυροσβέστες και εθελοντές παλεύουν με όση δύναμη και ψυχή τους έχει απομείνει. Η μάχη δίνεται με τις αναζωπυρώσεις. Η στάχτη έχει γίνει αδιαπέραστη ομίχλη και έχει καλύψει τα πάντα. Τα ελικόπτερα κάνουν την εμφάνισή τους προς το μεσημέρι και επιχειρούν διαρκώς. Στόχος να ελεγχθούν οι μικροεστίες. Ο ήχος αλλά και οι εικόνες παραπέμπουν σε εμπόλεμη ζώνη. «Οι πυροσβέστες μας βοήθησαν, αλλά το χωριό το κρατήσαμε μόνοι μας», λένε οι κάτοικοι. Αδιαφορούν για τις πληγές στο σώμα, αλλά βλέπουν τη γη να αχνίζει, καμένη και λυγίζουν. Ελπίζουν να μην υπάρξουν άλλα «απρόοπτα». Στις Καματριάδες ένα επικίνδυνο μέτωπο καίει τη Δευτέρα και απειλεί την περιοχή, με ακόμα μία σπαρακτική έκκληση για εναέρια μέσα, τα οποία φτάνουν, έστω και αργοπορημένα. Ο ήχος της φωτιάς απόκοσμος, η εικόνα τρομακτική για μία ακόμα φορά. Δεν κινδύνευαν σπίτια το απόγευμα και οι επόμενες ώρες χαρακτηρίζονται κρίσιμες ξανά. Οι κάτοικοι πάντα παρόντες. Οπως μπορούν.

Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ. Στις Καματριάδες χθες το απόγευμα, ο δήμαρχος Ιστιαίας – Αιδηψού, Γιάννης Κοντζιάς. Οι κάτοικοι είναι οργισμένοι και τα γιατί παραμένουν, του λέω. «Και έχουν δίκιο» μου απαντά. «Δεν θέλω να υποτιμήσω το έργο των πυροσβεστών, οι πυροσβέστες είναι εδώ και παλεύουν, όμως όταν εκκενώνεις ένα χωριό και δεν έχεις τη δυνατότητα να στείλεις ούτε ένα πυροσβεστικό για να το περιφρουρήσει, ενώ στην πραγματικότητα θα ήθελες 10 για να σωθεί, τότε κλονίζεται η εμπιστοσύνη δικαιολογημένα και δικαίως» λέει και σημειώνει ότι οι άνθρωποι «αναγκάζονται να μένουν και να παλεύουν μόνοι τους και αυτή η μοναξιά είναι πολύ βαριά».

Ο Κοντζιάς αναφέρεται στην επόμενη μέρα τονίζοντας ότι οι συνέπειες της καταστροφής είναι περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές. «Πρέπει να κρατηθούμε ζωντανοί από αυτά που σώσαμε. Η καταστροφή είναι τεράστια». Σχολιάζοντας τις οικονομικές συνέπειες σε δύο πόλεις και 24 χωριά που ζουν κυριολεκτικά από το δάσος, ο Κοντζιάς ζητά μέτρα στήριξης μακροπρόθεσμα, τονίζοντας ότι οι άνθρωποι αυτοί έχασαν το εισόδημά τους και δεν θα μπορέσουν να ζήσουν ξανά από αυτό.

«ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ». Σε ένα δήμο 23.000 ανθρώπων, το δάσος μπορεί να χαρακτηριστεί και «βαριά βιομηχανία». Ο κόσμος εδώ «ζει από και μέσα στο δάσος. Το δάσος είναι η ζωή μας και οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να στηριχθούν, να εξασφαλιστεί το εισόδημα τους» αναφέρει και σημειώνει ότι οι άνθρωποι της περιοχής είναι εκείνοι που θα δουλέψουν για την αποκατάσταση του δάσους, για την προστασία και για τη δασοπυρόσβεση, γιατί το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα. Οι άνθρωποι αυτοί «έχουν τεράστια εμπειρία στις φωτιές. Πάντα είναι πρώτοι εκεί και αυτοί σβήνουν. Τους είδαμε αυτές τις μέρες να βγαίνουν καμένοι, γρατζουνισμένοι αλλά χαμογελαστοί. Το κουράγιο και η ψυχή περισσεύει» λέει.

Η βόρεια Εύβοια έχει τραυματιστεί βαριά. Και ακόμα κανείς δεν είναι σε θέση να αποτιμήσει τις ζημιές. Μία εβδομάδα μετά και ο εφιάλτης δεν έχει τελειώσει. Και οι άνθρωποι που συναντάμε λένε το ίδιο «εμείς θα σφίξουμε τα δόντια και θα συνεχίσουμε. Οπως πάντα»…