«Το δικό μου μετάλλιο»

Επιστρέφοντας από το Τόκιο δεν είχε στον λαιμό του κρεμασμένο ένα μετάλλιο. Και όμως ο αρσιβαρίστας Θοδωρής Ιακωβίδης είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στις καρδιές του κόσμου και όπως λέει στα «ΝΕΑ»:

«Αυτή η αυθόρμητη αγάπη του κόσμου και τα χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης ήταν για μένα το δικό μου μετάλλιο. Αξία ανεκτίμητη».

Το ξέσπασμα – κατάθεση ψυχής μετά το τέλος της προσπάθειάς του στην άρση βαρών (11ος), που με δάκρυα στα μάτια ανακοίνωνε ότι θα αναγκαστεί να σταματήσει την άρση βαρών, συγκίνησε το πανελλήνιο.

Ο ίδιος τονίσει: «Ο,τι έκανα ήταν αυθόρμητο, βγήκε η πίεση πολλών χρόνων και ξέσπασα. Δεν περίμενα όμως τέτοια αντίδραση από τον κόσμο.

Οταν γύρισα στο Ολυμπιακό Χωριό από τον αγώνα είχα 2.800 ακολούθους, κοιμήθηκα και το άλλο πρωί είχα καμμιά σαρανταριά χιλιάδες! Δεν κατάλαβα τι είχε συμβεί και λέω θα κόλλησε το κινητό. Κάνω refresh και βλέπω 42.000, κάνω ξανά και είχα 43.000 σε δευτερόλεπτα. Φορτίζω το τηλέφωνο τρεις φορές την ημέρα, αυτό είναι απίστευτο. Αυτή η αγάπη του κόσμου είναι απίστευτη – το δικό μου μετάλλιο. Επίσης έχω πάνω από 1.000 μηνύματα, υπόσχομαι ότι θα απαντήσω σε όλα, όμως χρειάζομαι χρόνο και μπαταρία» λέει γελώντας αυτή τη φορά από χαρά, γιατί στο πλατό τον πήραν τα δάκρυα, κάτι που τάραξε και τους γονείς του.

«Συγκινήθηκαν οι γονείς μου γιατί δεν με είχαν ξαναδεί να κλαίω και μου είπαν “δεν θέλουμε να ξανακλάψεις”. Εγώ κλαίω, δεν είναι ντροπή, αλλά δεν με είχε δει γενικότερα ποτέ κανείς να κλαίω, ούτε κολλητός φίλος. Εκλαιγα μόνος μου.

Βγήκε η πίεση χρόνων όχι η στιγμή. Αντίθετα, ο τελευταίος χρόνος ήταν ιδανικός, είχα συμβόλαιο. Αν δεν ήταν ο Παναθηναϊκός στην καραντίνα μέσα δεν θα είχα τύχη.

Ημουν ξεκρέμαστος και στο σπίτι τα έξοδα να τρέχουν. Ο ερασιτέχνης Παναθηναϊκός πέρασε πολλές φουρτούνες, κάναμε με κρύο νερό μπάνιο στην αρχή, αλλά ο ερασιτέχνης ήταν δίπλα μας. Επίσης ήρθαν απλοί Παναθηναϊκοί και βάλανε πλάτη και απλοί οπαδοί από το υστέρημά τους. Δεν είχα βενζίνη να βάλω, μου έχει τύχει και εμένα και πήγαινα με τα πόδια για προπόνηση. Αυτές οι αναμνήσεις βγήκαν στο μυαλό μου και… έσκασα» λέει ο πρωταθλητής μας.

Εργασιακή αβεβαιότητα

Και συνεχίζει: «Το βασικό πρόβλημα όχι μόνο στο άθλημά μου αλλά στον ερασιτεχνικό αθλητισμό γενικότερα είναι η εργασιακή αβεβαιότητα. Οταν φτάνεις σε μια ηλικία 23, 24, 25, καλώς ή κακώς ως τότε είναι η οικογένειά σου από πίσω. Αρχίζουν όμως να σου μπαίνουν σκέψεις. Λέω “όπα, στοπ, ως εδώ, δεν μπορεί να σε στηρίζει η οικογένεια, πρέπει να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου”. Η μητέρα μου έχει χάσει τη δουλειά της εδώ και 3 χρόνια. Απολύθηκε από τα ΑΒ Βασιλόπουλου μετά από 25 χρόνια προϋπηρεσίας. Απολύθηκε όπως και πολλοί άλλοι με αρκετά χρόνια καθώς με τα χρήματα των δικών τους συμβάσεων μπορούσαν να καλύψουν 2-3 θέσεις με νέους. Το αστείο είναι ότι όσο δούλευε η μητέρα μου είχα χτυπήσει την πόρτα του ΑΒ για χορηγία αλλά δεν με δέχτηκαν. Ο πατέρας μου ευτυχώς πήρε σύνταξη πριν λίγο καιρό γιατί ήταν μουσικός και το επάγγελμά του επίσης είχε μεγάλο θέμα και με τον κορωνοϊό. Ολους τους μουσικούς τους αγαπάω και τους εκτιμάω και με τέτοιες μουσικές νότες μεγάλωσα και στο σπίτι. Πήγα να δουλέψω ώστε να ξέρω ότι όταν τελειώσω θα κάνω και εγώ την οικογένειά μου. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Τι θα κάνω αν βγω στην αγορά εργασίας στα 35, να κάνω τι, ποιος θα με πάρει τότε; Αυτό θα ήθελα να το διορθώσουν. Να υπάρχει η επαγγελματική αποκατάσταση. Δεν είναι όπως το 1980 ή το 1990, τώρα οι περισσότεροι αθλητές είναι σπουδαγμένοι, με διδακτορικά, έχω πολλά παραδείγματα, πιο πρόσφατο η κολυμβήτρια η Αννα Ντουντουνάκη. Μπορεί η πολιτεία να αξιοποιήσει τον καθένα στον αντικείμενο και το πτυχίο του. Δεν είμαστε χομπίστες αθλητές, εκπροσωπούμε την Ελλάδα».

«Ας μας πάρουν γυμναστές»

Ο έλληνας πρωταθλητής γνωρίζει τι γίνεται στο εξωτερικό και καταθέτει την άποψή του: «Σε όλα τα σοβαρά κράτη, η Ιταλία για παράδειγμα, με το που μπαίνεις στην εθνική ομάδα σε βάζουν στην αστυνομία. Και δεν λέμε να γίνει αυτό, ας μας βάλουν στο αντικείμενό μας. Δεν βρίσκω κάποιον καταλληλότερο για να γίνει γυμναστής σε σχολείο από έναν αθλητή που έχει σπουδάσει και είναι παράλληλα πρωταθλητής στο αγώνισμά του και στην εθνική ομάδα. Οι παραστάσεις που θα δώσει ένας πρωταθλητής στα παιδιά είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Δεν είναι απλά να τα μάθει να κάνουν ανάταση και διατάσεις. Δεν λέμε να φτάσουμε σε επίπεδα χωρών με τεράστια οικονομία όπως η Γερμανία. Απλά οι Ελληνες εκπροσωπούν μια πατρίδα, ένα έθνος και δεν το βλέπουν απλά ως μια εργασία όπως ίσως στο εξωτερικό όπου οι αθλητές ζουν από αυτό» λέει στο ξέσπασμά του ο Θοδωρής Ιακωβίδης.