On the road

Γιάννης Παπατριανταφύλλου

μπασίστας

«Η προσμονή και η αγωνία για την πρώτη συναυλία ύστερα από 16 μήνες μεγάλη. Πρωτόγνωρο συναίσθημα να είσαι σε έναν χώρο γνώριμο αλλά όλα να είναι διαφορετικά. Τεστ για τον κορωνοϊό με μια αγωνία για την έκβασή του, μιας και αν είναι κάποιος θετικός στον ιό θα πρέπει να μπουν όλοι που συμμετέχουν στην προετοιμασία της συναυλίας σε καραντίνα και ίσως και στην αναβολή της συναυλίας.

Η πρόβα ήχου αρκετά νωρίτερα λόγω των μέτρων που ισχύουν για την αποφυγή συνωστισμού για την είσοδο στον χώρο της συναυλίας. Οι άνθρωποι της ασφάλειας εμφανώς περισσότεροι από κάθε άλλη φορά, με τη μάσκα να έχει προστεθεί σαν αξεσουάρ στη στολή τους. Η είσοδος του κόσμου στη συναυλία γίνεται τμηματικά, οι θέσεις όπου κάθονται είναι συγκεκριμένες και η άσκοπη περιφορά στον χώρο δεν επιτρέπεται. Χάθηκαν εκείνες οι στιγμές που συναντούσαμε τους φίλους, που ήρθαν να μας δουν, πριν από την έναρξη της συναυλίας έξω από τα καμαρίνια, αλλά και αν κάποιος ξέφευγε από την προσοχή των security και ερχόταν προς το μέρος μας, η επικοινωνία δεν είχε καμία σχέση για το παρελθόν. Με μάσκα στο στόμα να μην μπορείς να συνεννοηθείς αν δεν λες δύο φορές την ίδια φράση, καμιά αγκαλιά, καμία σωματική επαφή παρά μόνο αυτή τη γνώριμη γροθιά ή ακόμα χειρότερα την αγκωνιά. Και το πιο δύσκολο σημείο η στιγμή που ξεκινάμε να παίζουμε μουσική και ο συνήθως ασφυκτικά γεμάτος χώρος μπροστά από τη σκηνή, εκεί όπου κάθονται όρθιοι οι πιο φανατικοί… Είναι άδειος!!! Το κοινό μοιάζει να είναι χιλιόμετρα μακριά και οι πρώτες νότες μοιάζουν μουδιασμένες… Ολα έχουν αλλάξει, όλα είναι διαφορετικά… Μόνο τα τραγούδια και η μουσική έχουν μείνει ίδια και είναι αυτά που θυμίζουν στον κόσμο κάτι από το παρελθόν.

Είναι αυτά που τον ξεσηκώνουν ξανά να τιναχτεί από το κάθισμά του να τραγουδήσει και να χορέψει και να αναγκάσει τους ανθρώπους ασφαλείας να κάνουν την πιο άχαρη δουλειά.

Καθίστε κάτω, κρατάτε αποστάσεις, βάλτε τη μάσκα… Τίποτα δεν είναι ίδιο πια».

Μαίρη Μηνά

ηθοποιός

Οι μάσκες και οι αποστάσεις που έχουν επιβληθεί λόγω κορωνοϊού στις παραστάσεις είναι κάτι που πια όλοι έχουμε συνηθίσει. Μεγαλύτερη δυσκολία υπάρχει στις μετακινήσεις που κάνουμε λόγω της περιοδείας το καλοκαίρι, οι οποίες είναι συχνές. Πρέπει να έχεις κάνει τεστ, να είσαι πολύ προσεκτικός, συν το γεγονός ότι συνεχώς διεγείρεται η φοβικότητά σου. Οταν έρθει η στιγμή της παράστασης, αντιλαμβανόμαστε τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει σε σχέση με το πριν για έναν ακόμη λόγο. Τα θέατρα δεν γεμίζουν. Ετσι βλέπεις πολλά άδεια καθίσματα, διότι η χωρητικότητα δεν μπορεί ν αξιοποιηθεί στο 100%, και θεατές που φορούν μάσκα. Αλλά τη στιγμή που συντελείται η παράσταση δεν υπάρχει καμία διαφορά με ό,τι υπήρχε πριν – είμαστε όλοι παρόντες. Σαφώς είναι μια ιδιάζουσα συνθήκη, την οποία όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σκέφτομαι ότι πέρυσι το καλοκαίρι δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου παραγωγές, οπότε σε σύγκριση με εκείνη την κατάθλιψη που νιώσαμε, αφού όλα ήταν κλειστά, τώρα το να έχουμε λιγότερη χωρητικότητα και μάσκες είναι το μικρότερο από τα δεινά. Για μένα είναι θετικό το ότι μπορούμε και πάλι να δουλεύουμε, να κάνουμε παραστάσεις και να ανταμώνουμε με το κοινό. Εχουμε πια κοινές εμπειρίες. Τα μέτρα που πάρθηκαν λόγω της παγκόσμιας πανδημίας ενδεχομένως να κρατήσουν για αρκετό καιρό ακόμα. Βγαίνουμε από το σπίτι και λέμε «κινητό, κλειδιά, πορτοφόλι, μάσκα». Ευτυχώς ο άνθρωπος είναι ευπροσάρμοστο ον. Επίσης μπαίνουν προτεραιότητες στο πού θα αφιερώσει κανείς φαιά ουσία και χρόνο. Θεωρώ ότι σε μια ιεράρχηση η συνάντηση μπαίνει ψηλά και όχι οι όροι που θα γίνει η συνάντηση. Θα ήθελα όμως να μιλήσω και ως θεατής. Οταν πήγα να δω παράσταση, πρέπει να πω ότι το γεγονός ότι βρέθηκα ανάμεσα σε κόσμο, εννοείται με τις απαραίτητες αποστάσεις, ότι ήμασταν όλοι παρόντες, βιώσαμε την ίδια στιγμή στον ίδιο χώρο κάτι και στο τέλος χειροκροτήσαμε όλοι μαζί, για μένα ήταν η πιο συγκινητική στιγμή του καλοκαιριού. Η τέχνη προϋπάρχει των επιδημιών, οπότε θα βρίσκει πάντα τον δρόμο της.