Να την πιεις στην… πισίνα!

Συνήθως λέμε, όταν είναι κάτι εξαιρετικό, να «το πιεις στο ποτήρι». Ε, αυτή η εθνική ομάδα των ανδρών στο πόλο είναι να

την… πιεις στην πισίνα! Στους ημιτελικούς ενός τουρνουά Ολυμπιακών Αγώνων; Αυτό μοιάζει με μικρό θαύμα. Χθες απέναντι στο Μαυροβούνιο το ματς ισοδυναμούσε με περίπατο. Δεν είναι μόνο πως ο γκολκίπερ Ζερδεβάς κάνει τη διοργάνωση της ζωής του και εντέλει δικαίως διεκδικεί τον τίτλο του κορυφαίου στο Τόκιο. Ολοι αποδίδουν καταπληκτικά. Δεν υπάρχει λόγος να ξεχωρίσουμε κάποιον σε τούτες τις γραμμές. Κυρίως γιατί είναι ξεκάθαρο πως θα δοθεί η ευκαιρία να το κάνουμε και σε ένα επόμενο κομμάτι. Οταν φτάνεις στην ημιτελική φάση, τότε χαϊδεύεις ένα μετάλλιο. Κάποτε το πόλο προκρινόταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, είχε παρουσία συνεχή και έκανε σοβαρές και αξιόλογες εμφανίσεις, έλειπε όμως το «κάτι παραπάνω» για να φτάσει ψηλά. Τώρα, για να χρησιμοποιήσουμε και όρο της πισίνας, αποδίδει και με τον…«παίκτη παραπάνω», αλλά αντέχει και στον «παίκτη λιγότερο». Δύσκολα τρώει γκολ και η άμυνα έχει δαγκάνες από τους ογκόλιθους του Βλάχου. Αν κάποιος έχει να προσάψει κάτι σε αυτή την ομάδα είναι το τελευταίο οκτάλεπτο με την Ιταλία όταν και χάθηκε μια σημαντική δεύτερη νίκη στον όμιλο. Ποια ήταν η πρώτη; Ελάτε που ξεχάστηκε τόσο γρήγορα… Κόντρα στους Ούγγρους με τη συλλογή χρυσών ολυμπιακών μεταλλίων, τη χώρα με τη σπουδαία παράδοση στο άθλημα. Ναι, αυτή που θα αντιμετωπίσουμε στο νοκάουτ παιχνίδι την Παρασκευή το πρωί και θα θέλει ρεβάνς. Λογικό. Αναμενόμενο. Εδώ όμως που έφτασε η Εθνική, μάλλον έχει αντιληφθεί ότι ισχύει το «τώρα είναι η μεγάλη ώρα». Ο τελικός κλείνει το μάτι στον Φουντούλη, τον Γεννηδουνιά και την υπόλοιπη παρέα. Οταν βγάζεις έξω τους γίγαντες (στο συγκεκριμένο άθλημα) του Μαυροβουνίου και από τη στιγμή που έχει μείνει εκτός και η ισχυρή Κροατία, όλα είναι ανοιχτά. Ακόμη και κάτι που φάνταζε σαν μεγάλη υπέρβαση έως πριν από λίγες ημέρες. Εχουμε παράδοση να δίνουμε το παρών. Μας λείπει η διάκριση και όντως φαντάζει οξύμωρο να μην έχουμε πάει ψηλά τόσα χρόνια, εκτός φυσικά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Ο ημιτελικός με τους Ούγγρους είναι από τα παιχνίδια που λες «δεν χάνονται».

Η προσμονή για το τι θα συμβεί μεγάλη. Οπως και η ελπίδα ότι για μια φορά μπορεί αυτή η εκπληκτική μας Εθνική να νικήσει δύο φορές μέσα σε δύο εβδομάδες ένα σύνολο με την ταυτότητα της Εθνικής Ουγγαρίας!