Το μέσα μέταλλο {CR}

Οπως δεν υπάρχει μία και μοναδική συνταγή για να γίνει κανείς Ολυμπιονίκης, έτσι και δεν υπάρχει ένα μέταλλο από το οποίο να είναι φτιαγμένοι όλοι οι Ολυμπιονίκες. Υπάρχουν ορισμένοι γεννημένοι γι’ αυτόν τον σκοπό: ο Καρλ Λιούις, ο Μπολτ, ο Τζόναθαν Εντουαρντς κι ο Σεμπ Κόου, οι Αφρικανοί των μεγάλων αποστάσεων και, σε αυτή την Ολυμπιάδα, αθλητές σαν τον κολυμβητή Κάλεμπ Ντρέσελ. Υπάρχουν άλλοι, οι περισσότεροι, που φτάνουν στην κορυφή από τον δρόμο της δουλειάς και της επιμονής: μεγάλες μορφές σαν τον Πιέτρο Μενέα, τον δικό μας Πύρρο Δήμα και, στο Τόκιο, την καταπληκτική δυάδα του ύψους, ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία. Υπάρχουν, τέλος, άλλοι, που, δίπλα στο ταλέντο και την προετοιμασία, έχουν – ερήμην τους – την ευτυχία να καβαλήσουν τον άνεμο της συγκυρίας: ο Αλαν Γουέλς, η Βούλα Πατουλίδου, ο «Ιταλός» νικητής στο κατοστάρι σε αυτή την Ολυμπιάδα. Ολα τα υλικά χρειάζονται, το τι θα βγάλει το χτυπητήρι της τύχης και της στιγμής είναι άγνωστο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν ισχύει αυτό που καμία φορά λέγεται, ότι όλα είναι θέμα ψυχής και θέλησης: ψυχή και θέληση έχουν όλοι οι μεγάλοι αθλητές, Ολυμπιονίκες δεν γίνονται όλοι – μόνο οι πολύ μεγάλοι, κάποια στιγμή, γίνονται, ξεπερνώντας, όπως δείχνει το παράδειγμα του Σεργκέι Μπούμπκα, ακόμα και την αντίσταση της μοίρας.

Οι έλληνες Ολυμπιονίκες της πιο πρόσφατης σοδειάς είναι καλά παραδείγματα εκπροσώπησης όλων των κατηγοριών και όλων των συνδυασμών. Ο Στέφανος Ντούσκος μοιάζει παιδί της δουλειάς και της πίστης, που κατάφερε να προετοιμαστεί χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με τον καλύτερο τρόπο και να ξεπεράσει τον εαυτό του την κρίσιμη στιγμή. Τα λόγια του και η στάση του μετά τον θρίαμβο έδειξαν και σεμνότητα και ρεαλισμό και περηφάνια: λίγο τον ήξεραν ως προχθές, ο ίδιος έκανε απλώς το καθήκον του και ξέρει ότι από την επαύριον θα ξαναρχίσει η μάχη με την ελληνική πραγματικότητα και με τον εαυτό του, στο κουπί των αγώνων και κυρίως της ζωής. Ο Μίλτος Τεντόγλου τίμησε τον χώρο από τον οποίο προέρχεται και ο οποίος τον εκφράζει: «παρκούρ» σημαίνει αυτοσχεδιασμός, απόλυτη έλλειψη φόβου, πήδημα από τοίχο σε τοίχο και πάνω από τα κενά του αέρα και του πραγματικού κόσμου -μίγμα αθλητισμού, παιχνιδιού και ραπ μουσικής. Το πέρασμά του στον παραδοσιακό στίβο, και μάλιστα σε ένα από τα δυσκολότερα και τεχνικότερα αθλήματα, θα μπορούσε να μην πιάσει, αλλά το μπόλιασμα αποδείχθηκε τέλειο: τα άλματά του, σαν να κάνει σύμμαχό του τη ροπή προς τα μπροστά, η ψυχραιμία του στα όρια της αμεριμνησίας (το καλύτερο άλμα στον τελικό το κρατούσε για το τέλος και μάλιστα όταν κινδύνευε να τα χάσει όλα), η αποφυγή των τρελών πανηγυρισμών (για ένα αναμφίβολα τρελό κατόρθωμα), η τελειομανία του («δεν άξιζα να κερδίσω, τα πέντε πρώτα άλματά μου ήταν χάλια») – όλα δείχνουν το βουνίσιο, ατίθασο κι ελευθεριακό σκαρί του, για το οποίο η κορυφή μοιάζει πέρασμα κι όχι αυτοσκοπός. Ο Λευτέρης Πετρούνιας και η Κατερίνα Στεφανίδου, οι πιο γήινοι από τους πρωταθλητές μας, πηγές τρόμου και σεβασμού για τους αντιπάλους τους αλλά προσγειωμένοι, έτοιμοι και για τη νίκη αλλά και για την ένδοξη απώλειά της, «κανονικοί άνθρωποι» στα λόγια, στη σχέση τους με τους συναθλητές τους, με την πατρίδα τους, με τη δόξα.

Η Σιμόν Μπάιλς θύμισε στο Τόκιο ότι η δόξα μπορεί να γίνει ασήκωτο βάρος. Για κάποιους άλλους, και για τους περισσότερους δικούς μας, η μεγαλύτερη δόξα τους είναι ότι δεν τους λύγισε η δόξα.