Ζεστός μήνας, Αύγουστος

Αλλαγή φρουράς. Η τελευταία του καλοκαιριού, αυτή που το οδηγεί στη φθίνουσα πορεία του. Ο Ιούλιος παραδίδει στον Αύγουστο σαν τέως υπουργός που παραδίδει στον επόμενο χωρίς να έχει ολοκληρώσει το έργο του. Πριν από δύο χρόνια, θα μιλούσαμε για την κορύφωση της σεζόν, θα συγκρίναμε τους πιο cool παραθεριστές του Ιουλίου με τους πιο mainstream του Αυγούστου, θα μας ενοχλούσαν οι ρακέτες στις παραλίες, θα σχολιάζαμε τις τιμές στους τουριστικούς προορισμούς, θα γκρινιάζαμε γιατί το σέρβις στο ξενοδοχείο ήταν κατώτερο των προσδοκιών μας και το καρπούζι στον μπουφέ του πρωινού ζεστό. Θα συνωστιζόμασταν σε μπαρ και σοκάκια, θα πίναμε «μπόμπες», θα στριμωχνόμασταν σε ταβέρνες, θα πιάναμε κουβέντα με τους διπλανούς στο πλοίο, θα ανταλλάσσαμε τυροπιτάκια και εφημερίδες. Θα αγκαλιαζόμαστε με τους φίλους των διακοπών, θα φιλιόμασταν σταυρωτά (και θα σκουπίζαμε λιπ γκλος από το μάγουλό μας), θα παροτρύναμε τα πιτσιρίκια μας να παίξουν με «τα άλλα παιδάκια» μήπως και μας αφήσουν για λίγο ήσυχους. Πόσος καιρός όμως έχει μεσολαβήσει αυτά τα δύο χρόνια;

Το περσινό καλοκαίρι, το πρώτο της πανδημίας, είχαμε ακόμη την αθωότητα του αρχάριου σε «διακοπές κάτω από ειδικές συνθήκες». Φέτος, μου φαίνεται ότι έχουμε τον φόβο του κουρασμένου. Και την αμηχανία του μετέωρου. Προσωπικά, δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε το «μετά» να ήταν, στο συλλογικό θυμικό μας, τόσο διαφορετικό από το «πριν». Πόσο αφελείς μου φαίνονται σήμερα κάτι αναλύσεις που κάναμε για τα καλοκαίρια πριν και μετά την οικονομική κρίση. Λέγαμε για τις «εποχές της αστακομακαρονάδας» και νομίζαμε ότι, τραυματικά μεν ουσιαστικά δε, είχαμε αλλάξει, ως χώρα, σελίδα. Σαχλαμάρες. Αν τότε είχαμε αλλάξει σελίδα, τώρα έχουμε αλλάξει βιβλίο. Οχι ως χώρα, ως κόσμος ολόκληρος.

Να ‘μαστε λοιπόν στο κατώφλι του Αυγούστου, μήπως και περισώσουμε κάτι από την, κατά πάσα πιθανότητα, χαμένη τιμή του πιο λαμπερού και ξέγνοιαστου μήνα, του «Σαββατοκύριακου» όλης της χρονιάς. Ο οποίος πήρε μηδενικό lead in από τον Ιούλιο. Προσποιούμαστε ότι αυτό το «αλλιώς» δεν έχει αλλάξει εμάς, ανταλλάσσουμε «αγκωνιστικούς χαιρετισμούς», μιλάμε για τα εμβόλιά μας, διηγούμαστε ιστορίες με φανατικούς του αντιεμβολιασμού, πιτσιλιζόμαστε με λάδια καθώς προσπαθούμε να ανοίξουμε τις συσκευασίες μίας χρήσης στις ταβέρνες, ρίχνουμε απολυμαντικά στις ξαπλώστρες, ψάχνουμε – υποτίθεται – για covid free μαγαζιά αλλά, τελικά, πηγαίνουμε σε όλα, τηρούμε αποστάσεις, μετά ξεχνιόμαστε, πλησιαζόμαστε, αλαργεύουμε, φοράμε μάσκες, βγάζουμε μάσκες. Τσουγκρίζουμε ποτήρια με την ευχή «του χρόνου να έχουν περάσει όλα», φοβόμαστε ότι δεν θα έχει περάσει τίποτα.

Κι έρχεται εκείνη η ώρα της βουτιάς, τα λίγα δευτερόλεπτα κάτω από το νερό, σαν να βουτάς στην αρχή της ζωής. Και, όταν βγάζεις το κεφάλι από τη θάλασσα, τριγύρω σε περιμένει αυτός ο αλήτης, ο Αύγουστος που μοιάζει να περιγελά τους φόβους και τα άγχη σου. Και σου θυμίζει ότι θα είναι πάντα εκεί, κάθε καλοκαίρι, να σε περιμένει. Αντε μωρέ, ό,τι και να μας στερήσει ο φετινός Αύγουστος, θα μας το δώσουν πίσω οι επόμενοι. Καλές βουτιές.