Πολιτικοί φίλοι «αγανακτισμένων»

Ηταν η εκλογική βραδιά του Ιουλίου 2019 και στο άκουσμα των έξιτ πολς το ευρύ τηλεοπτικό πάνελ συζητούσε τις προοπτικές της λαμπρής νίκης Μητσοτάκη. Διατύπωσα τότε το εξής: «Προφανώς ο Τσίπρας θα παραιτηθεί ώστε να προκύψει νέος ή να επιβεβαιωθεί με ανοικτές διαδικασίες ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ». Η αφέλειά μου αυτή δεν θεωρήθηκε άξια περαιτέρω συζήτησης. Λίγο αργότερα, άλλωστε, το «πραγματικό» ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ πήγε στο «32», που θεωρήθηκε «έκπληξη» και, όπως με βεβαιότητα είχε ήδη απαντήσει ο εκεί παρών Βίτσας, «θέμα Τσίπρα» δεν ετέθη ποτέ!

Πιθανολογώ ότι δεν θα τεθεί ούτε στην περίπτωση που ο Μητσοτάκης αποφάσιζε διπλές εκλογές το φθινόπωρο, τις οποίες, με βεβαιότητα, θα ξαναχάσει ο Τσίπρας. Το κόμμα της «Αριστεράς» ήταν, απόγινε και θα παραμείνει αρχηγικό. Το καταλάβαμε με την εθνική ήττα του δημοψηφίσματος. Οσο οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν τον σχηματισμό στη δεύτερη θέση και τον πρωθυπουργήσιμο στην τρίτη, ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένας «κουμπαράς εξουσίας». Κι ας έχει καταντήσει ο παλιός «Συνασπισμός» μια σημαία ευκαιρίας για ακραίους λαϊκιστές, κρυπτοσταλινικούς, συνωμοσιολόγους, λατινοτριτοκοσμικούς, φλεγματικούς λίμπεραλ, ριζοσπάστες δικαωματιστές, μηχανορράφους του βαθέος κράτους, πρόθυμους χρηματοδότες του κατεστημένου και κάθε είδους παλαιοπασόκους.

Με αποτέλεσμα, ο Μητσοτάκης να αντιμετωπίζει καθημερινά μια «παιδική χαρά» ακτιβιστών, που άγεται και φέρεται από ανυπόστατα τιτιβίσματα, περσόνες του φέισμπουκ και σκοτεινούς δημοσιογραφίσκους παραπολιτικών. Οσο κι αν μοιάζει «βολικό» για τον αρχηγό της πλειοψηφίας, τόσο αποδεικνύεται ότι η χώρα δεν διαθέτει την απαραίτητη πολιτική ισορροπία. Ευτυχώς, η υπευθυνότητα που επιδεικνύει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία (στην οποία δεν έχει σημειωθεί ούτε μια αποσκίρτηση) καλύπτει τους δύο μεγάλους στόχους της χώρας: αναπτυξιακή επιτάχυνση και αποτελεσματική άμυνα στην πανδημία.

Για την ώρα, το πραγματικό πρόβλημα, που ανάγεται στη λειτουργία του πολιτεύματος, δεν έχει φανεί. Κυρίως επειδή λειτουργούμε (λόγω COVID) σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ομως, ο Χορός (κατά τους αρχαίους) ή η Αγορά (κατά τους σύγχρονους) στις αστικές δημοκρατίες χρειάζεται δύο (τουλάχιστον) για να διατηρεί την απαραίτητη αρμονία κίνησης. Οσο ο Τσίπρας απευθύνεται στα ενστικτώδη ανακλαστικά μερίδας των πολιτών, που θεωρούν είτε ότι συναπαρτίζουν τους «αδικημένους της κοινωνίας» είτε ότι είναι «δικαιούχοι κρατικής μέριμνας», τόσο θα συντηρείται ο κίνδυνος μετάπτωσης.

Αν και προσωπικά πιστεύω ότι το καραβάνι – δηλαδή η ελληνική κοινωνία – έχει κατανοήσει πως μόνο αν συνεχίσει την πορεία του προς τα εμπρός, όπως αποφάσισε να κάνει με τις εκλογές του ’19, θα καταφέρει να «βγει μπροστά» από άλλα κράτη. Οι πολλοί έχουν κατανοήσει ότι η μεγάλη αγκαλιά που προσφέρει ο Τσίπρας σε κάθε ομάδα «αγανακτισμένων» αποτελεί εθνικό κίνδυνο παλινόρθωσης αντιδραστικών και αντιπροοδευτικών επιλογών που, κατά καιρούς θέλγουν ευάριθμες ομάδες πολιτών. Μην ξεχνάμε ότι κρατικοί υπάλληλοι, επιδοματίες και συνταξιούχοι μπορούν, εφόσον συντονιστούν, να προσδιορίσουν τα πολιτικά πράγματα. Η καταστροφή για τον τόπο θα είναι τεράστια, μεγαλύτερη από εκείνη της μεγάλης κρίσης, αλλά αυτό, αποδεδειγμένα, θεωρείται «ευκαιρία» από τον Τσίπρα και τους κολλητούς του.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος