«Εσπασα με ένα σφυρί το παράθυρο. Η Εθνική Πινακοθήκη ήταν ξέφραγο αμπέλι»

^«Ξέφραγο αμπέλι» χαρακτήρισε την Εθνική Πινακοθήκη ο δράστης της μεγάλης κλοπής των πινάκων, όπως προκύπτει από την απολογία του ενώπιον του 6ου τακτικού ανακριτή Αθανάσιου Μαρνέρη, ο οποίος τον έχει κρίνει προφυλακιστέο με σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα Αντώνη Ελευθεριάνου. Χαρακτηριστικό για τα όσα συνέβησαν το επίμαχο βράδυ στην Εθνική Πινακοθήκη είναι το απόσπασμα του διαλόγου μεταξύ ανακριτή και κατηγορουμένου, στη διάρκεια της απολογίας του δεύτερου:

Ανακριτής: «Πότε καταλήξατε στην ημερομηνία και πώς είχατε σχεδιάσει να το κάνετε και τεχνικά υλοποιήσατε το σχέδιό σας, όπως το είχατε στο μυαλό σας;».

Κατηγορούμενος: «Κατέληξα σε αυτή την ημερομηνία περί τα μέσα Δεκεμβρίου. Εκείνη την περίοδο έκανα περισσότερες επισκέψεις στον περίβολο για να παρατηρήσω πότε ήταν σε βάρδια ο συγκεκριμένος φύλακας, ο οποίος ήταν ηλικίας 56-57 ετών και παχουλός, πράγμα το οποίο με διευκόλυνε σε περίπτωση που πήγαινε κάτι λάθος (…) Δοκίμασα και κούνησα μία δίφυλλη μπαλκονόπορτα, άκουσα ένα χαρακτηριστικό “μπιπ” και αμέσως κατάλαβα ότι αυτή ήταν ηχητική ειδοποίηση. Πανικοβλήθηκα, φοβήθηκα μην ενεργοποιηθεί όλο το σύστημα του συναγερμού. Εφυγα, έβγαλα την κουκούλα που φορούσα, πέρασα απέναντι και πήγα στη στάση του λεωφορείου όπου σκεφτόμουν να φύγω. Μετά από κανένα τέταρτο μπήκα στη διαδικασία να ξαναπάω πίσω. Δεν άκουσα τον συναγερμό. Δεν είδα καμία κινητοποίηση. Ούτε Αστυνομία ήρθε, ούτε ο φύλακας ήρθε στο παράθυρο να ελέγξει. Εσπασα το μικρό παραθυράκι με ένα σφυράκι, δεν άκουσα “μπιπ”. Πάω στην ίδια μπαλκονόπορτα, να προκαλέσω πάλι το ηχητικό σήμα και μόλις την τράβηξα άνοιξε γιατί δεν ήταν ασφαλισμένη. Μου έκανε εντύπωση ότι ήταν, αν μου επιτρέπετε την έκφραση, “ξέφραγο αμπέλι”. Εγώ σκέφτηκα να ικανοποιήσω το πάθος μου και ήταν μια ευκαιρία ότι έμπαινα σε “ξέφραγο αμπέλι”. Διότι δεν μπορούσα να φανταστώ ως εκείνη τη στιγμή ότι ένα κτίριο το οποίο φυλάσσει έναν υπέροχο κόσμο, ο οποίος δημιουργείται μόνο από ανθρώπινη νοημοσύνη, είναι σε αυτή την κατάσταση, ανοχύρωτος από πλευράς ασφάλειας».

Υστερα από λίγη ώρα αποφάσισε και έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο να ανοιγοκλείνει την μπαλκονόπορτα για να ανεβοκατεβαίνει ο φύλακας ώστε να υποθέσει ότι κάτι δεν πάει καλά με το σύστημα του συναγερμού.

Στα επόμενα λεπτά, αφού κατάφερε να ανοίξει μια γυψοσανίδα, από το κενό που δημιουργήθηκε μπήκε στον χώρο της έκθεσης.

«Ξεκίνησα έρποντας να ανεβαίνω τη σκάλα. Δεν έβλεπα φύλακα, δεν χτύπαγε κανένα ηχητικό σήμα και έτσι είπα να σηκωθώ όρθιος».

Πολύ γρήγορα βρέθηκε μπροστά στους πίνακες: «Τον Πικάσο δεν τον είχα δει όταν επισκεπτόμουν την Πινακοθήκη. Πήγα κοντά στον πίνακα που έβλεπα μπροστά μου, τον κοίταξα από κοντά και μετά αναγνώρισα ότι είναι Πικάσο. Τον ξεκρέμασα και τον ακούμπησα στην αρχή της σκάλας. Ξαναγύρισα στο σημείο και βλέπω δύο πίνακες, που μετά το συμβάν άκουσα ότι είναι του Μόντριαν. Τους ξεκρέμασα και τους ακούμπησα στο ίδιο σημείο με τον Πικάσο. Μου έκανε εντύπωση σε εκείνο το σημείο πώς με όλα όσα είχα κάνει δεν είχα γίνει αντιληπτός. Μου έκανε εντύπωση γιατί είχε απενεργοποιηθεί το σύστημα ασφαλείας σε όλο το μουσείο».

Την ώρα που είχε βάλει τους πίνακες στον σάκο του και ετοιμαζόταν να φύγει, άκουσε τον φύλακα να φωνάζει «σταμάτα, σταμάτα, κλέφτη». Εκεί πρέπει, όπως λέει, να του έπεσε το δεύτερο έργο του Μόντριαν και «στην αναμπουμπούλα κόπηκα στα χέρια, πήρα κάτι να σκουπίσω τα αίματα και το έβαλα στην τσέπη».

Εφυγε τρέχοντας και χρειάστηκε να περιμένει κρυμμένος για ώρες σε αποθηκάκι που βρίσκεται στο παρακείμενο πάρκο και αφού άλλαξε ρούχα επέστρεψε στο σπίτι του με ένα ταξί. Εκεί κατάλαβε ότι αυτό που είχε πάρει για να σκουπιστεί ήταν μια γκραβούρα.

Ο κατηγορούμενος, δε, στο τέλος της απολογίας του αρνήθηκε ότι είχε πρόθεση να πουλήσει τους πίνακες: «Οταν είσαι τόσο ευαισθητοποιημένος με την τέχνη, άσχετα αν έκανες κάτι άσχημο για να τα αποκτήσεις, δένεσαι μαζί τους. Ούτε καν μου πέρασε η ιδέα να τα πουλήσω. Ηταν ένα μεγάλο λάθος αυτό που έκανα. Με βάραινε όλα αυτά τα χρόνια και αποτέλεσε λύτρωση για μένα που τελικά επιστράφηκαν οι πίνακες και με τη συνδρομή τη δική μου».