Δεν πάψαμε {LF}να ονειρευόμαστε

Κάθε χρόνο η δοκιμασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων μοιάζει με ένα τεράστιο τείχος που ορθώνεται ως εμπόδιο μπροστά στα όνειρα και τα μελλοντικά σχέδια των υποψηφίων. Τη φετινή, όμως, χρονιά αυτό το τείχος γιγαντώθηκε απειλητικά και φάνηκε απροσπέλαστο. Στο άγχος και στην αγωνία για την επιτυχία, στην πίεση του οικογενειακού – στενού ή ευρύτερου – περιβάλλοντος, αλλά και στις υπερβολικές απαιτήσεις του ίδιου μας του εαυτού προστέθηκαν η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια της πανδημίας.

«Μείνε προσηλωμένος στους στόχους σου», «μην αφήνεις τις εξωτερικές συνθήκες να σε επηρεάσουν» είναι μερικές από τις παραινέσεις των καθηγητών που μόχθησαν με κάθε μέσο, έτσι ώστε η φετινή χρονιά να μη διαφέρει σε τίποτα από όλες τις υπόλοιπες. Πώς, όμως, να μην επηρεαστείς όταν δίπλα σου εκατοντάδες συμπολίτες ή οικείοι σου νόσησαν ή στη χειρότερη των περιπτώσεων πέθαναν; Το παρόν έγινε ο χειρότερος εφιάλτης μας και το μέλλον η μοναδική φωτεινή σπίθα που έπρεπε να παραμένει ζωηρή. Η νέα εκπαιδευτική πραγματικότητα με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση μας στέρησε όχι μόνο την πολυαναμενόμενη πενθήμερη εκδρομή, αλλά πολύ περισσότερο τη φιλική παρέα, τα ξέγνοιαστα γέλια στους διαδρόμους του σχολείου και τα νεύματα υποστήριξης από τους καθηγητές μας. Ολα όσα κάποτε θεωρούνταν δεδομένα για τους μαθητές.

Οι μέρες έμοιαζαν πανομοιότυπες, ενώ οι σχολικές απαιτήσεις και οι ψυχολογικές διακυμάνσεις ήταν αυτά που τις διαφοροποιούσαν. Επρόκειτο για έναν μαραθώνιο μετ’ εμποδίων, όπου τώρα εμπόδιο στέκονταν οι θλιβερές εξελίξεις της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης. Απομονωμένη στο δωμάτιό μου και με ελάχιστες διεξόδους αναψυχής στηριζόμουν στην καθοδήγηση των εκπαιδευτικών μου και στην ενθάρρυνση της οικογένειάς μου. Παρ’ όλες τις περιστάσεις, ελπίζαμε ότι η προσπάθεια θα ανταμειφθεί. Οι δυσκολίες θα μετριαστούν – αν όχι ξεπεραστούν -μπροστά στην ανυπομονησία για να χαράξει ο καθένας από εμάς τη δική του πορεία ζωής.

Και έτσι ακριβώς τα καταφέραμε! Ανεξάρτητα από το βαθμολογικό αποτέλεσμα, την «επιτυχία» ή την «αποτυχία», ένιωσα νικήτρια με το τέλος των εξετάσεων, όπως και ο καθένας εξάλλου από τους υποψηφίους θα έπρεπε να νιώθει. Πλέον έχουμε οπλιστεί με δύναμη, ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία και υπομονή, ενώ είμαστε πρόθυμοι να αντιμετωπίσουμε καθετί που απειλεί τις προσωπικές μας φιλοδοξίες, τα εφηβικά μας σχέδια… Και εγώ; Είμαι υπερήφανη για τη γενιά μου· μια γενιά που δεν παύει να ονειρεύεται ποτέ!

Η Εμμανουέλα Σουφαλιδάκη είναι απόφοιτη του Πειραματικού Γενικού Λυκείου Πανεπιστημίου Κρήτης