Το άδικο και το κρίμα

Η Αννα Ντουντουνάκη είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης στα 100 μέτρα πεταλούδα. Στους προχθεσινούς ημιτελικούς του αγωνίσματός της στο Τόκιο κατόρθωσε να κάνει νέο πανελλήνιο ρεκόρ αλλά δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό. Για έξι εκατοστά του δευτερολέπτου. Τόσο προηγήθηκε η αθλήτρια που προκρίθηκε αντ’ αυτής. Για να το σκεφτούμε. Εξι εκατοστά του δευτερολέπτου, λιγότερο από ένα πετάρισμα του βλεφάρου. Ενα τίποτα του χρόνου που δεν το πιάνει η ανθρώπινη αντίληψη. Είναι άδικο; Οχι, από τη στιγμή που υπάρχουν χρονόμετρα τα οποία μετρούν ακόμη κι αυτό που, γενικώς και αορίστως, λέμε στιγμή. Είναι κρίμα; Ναι, διότι, η ίδια η πρωταθλήτρια, χάνει τόσο πολλά για τόσο λίγα. Είναι αποτυχία; Με τίποτα. Και αυτό το καταλαβαίνει και η Αννα που δήλωσε: «Εδωσα ό,τι περισσότερο είχα σε αυτή την κούρσα. Στενοχωριέμαι που αυτό δεν ήταν αρκετό για λίγο να μπω στην οκτάδα αλλά σίγουρα δεν μπορώ να είμαι αχάριστη». Κι ας δάκρυσε όταν έκανε αυτή τη δήλωση. Η Αννα έκλαψε αλλά δεν κλάφτηκε. Τεράστια η διαφορά.

Το 2016, στους Ολυμπιακούς του Ρίο ντε Ζανέιρο, στον τελικό των 10 χιλιομέτρων κολύμβησης, ο Σπύρος Γιαννιώτης ήρθε δεύτερος ενώ έκανε τον ίδιο ακριβώς χρόνο με τον πρώτο νικητή. Ο λόγος; Ο άλλος κολυμβητής άγγιξε πρώτος την οριζόντια επιφάνεια αφής που ορίζει τον τερματισμό. Είναι άδικο; Οχι, αφού έτσι ορίζει ο κανονισμός τον οποίο έχεις αποδεχθεί από τη στιγμή που συμμετέχεις στους αγώνες. Είναι κρίμα; Ναι. Είναι αποτυχία; Τουναντίον, ήταν μια τεράστια επιτυχία ήθους του πρωταθλητή μας που ζήτησε από τους επικεφαλής της ελληνικής αποστολής να αποσύρουν την ένσταση που είχαν καταθέσει. «Εκανα ανάποδη χεριά» παραδέχθηκε και, με αυτή τη δήλωση, έμεινε εσαεί πρώτος στις καρδιές μας. Δεν θυμάμαι αν έκλαψε (δεν το νομίζω), πάντως όχι μόνο δεν κλάφτηκε αλλά άφησε να εννοηθεί ότι θεωρούσε μάλλον αναξιοπρεπή την ένσταση.

Αλλού το όνειρο
κι αλλού το τραύμα

Μετά τον υποψήφιο της Αρχιτεκτονικής, μια ακόμη υποψήφια, που επειδή δεν έπιασε την ΕΒΕ έμεινε εκτός της Σχολής Μεταφραστικού του Ιονίου Πανεπιστημίου, πέρασε όμως στη Γαλλική Φιλολογία, έστειλε διαπρύσια επιστολή στη Νίκη Κεραμέως κατηγορώντας την ότι της στερεί το όνειρο. Και αν κάποιοι θεωρούν ότι «μικρό το κακό» εφόσον μπορεί να φοιτήσει σε μια άλλη σχολή όχι μακράν του αντικειμένου της πρώτης επιλογής της, η νεαρή μάς λέει ότι το κακό είναι τεράστιο «…Γι’ αυτό η κοινωνία είναι αυτή που είναι σήμερα. Με ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους απλά για βιοπορισμό, χωρίς να την αγαπούν πραγματικά […] Θα εισαχθώ λοιπόν σε κάποια άλλη σχολή, όμως πάντα θα είστε στη συνείδησή μου ως εκείνη που μου το στερήσατε».

Είναι άδικο; Ετσι νομίζει η ίδια. Είναι κρίμα; Ας πούμε ότι είναι. Πρόκειται για αποτυχία; Τεράστια. Οχι του κοριτσιού αλλά μιας κοινωνίας, μιας νοοτροπίας, μιας ιδεολογίας που δεν μπορεί και, κυρίως, δεν θέλει να κάνει τους νέους να πιστέψουν ότι κανείς δεν μπορεί να στερήσει από κάποιον τα όνειρά τους παρά μόνο ο ίδιος του ο εαυτός. Που τους καλλιεργεί την απόλυτη ναρκισσιστική άποψη ότι «η κοινωνία είναι αυτή που είναι σήμερα» επειδή δεν κανάκεψε τους ίδιους. Και που δεν τους έμαθε να ξεχωρίζουν το υγιές κλάμα από τη νοσηρή κλάψα.

Κυρίως όμως είναι αποτυχία μιας αντιπολίτευσης που καπηλεύεται το εύθραυστο της εφηβικής ψυχολογίας. Αναμενόμενο, αφού ο αρχηγός της ανέβηκε στην εξουσία, την άσκησε και την έχασε μέσα σε ατμόσφαιρα πενταήμερης. Αυτής ντε, που πετούσαν τις καρέκλες του πλοίου στη θάλασσα.