Ιδιοτελείς θερμοκέφαλοι

Αντιπολίτευση σε δύο μέτωπα αντιμετωπίζει η κυβέρνηση αυτό το διάστημα όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά κυρίως από θύλακες δεξιότερα της κυβέρνησης, που εκφράζονται από αποτυχημένους πολιτευτές της λαϊκής Δεξιάς και από μερίδα ενός λαϊκιστικού Τύπου: από τη μια επικρίνεται για την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, από την άλλη επειδή δεν σηκώνει τους τόνους στην αντιπαράθεση με την Τουρκία, ιδίως μετά την προσπάθεια του Ερντογάν να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα στο Κυπριακό.

Η κυβέρνηση, προφανώς, δεν έχει χρόνο για αντιδικίες με διάφορες δημόσιες παρεμβάσεις και όσους τις διαπράττουν επιδιώκοντας να τις εντάξουν σε ιδεολογικά μέτωπα. Το μέτωπο απέναντι στο αντιεμβολιαστικό κίνημα, προφανώς, είναι πολύ σοβαρό για να αρχίσουν οι ιδεολογικές διαβαθμίσεις. Σε κάθε περίπτωση, οι αντιεμβολιαστές είναι εχθροί της κοινωνίας. Οταν κινδυνεύει η δημόσια υγεία, και συνακόλουθα η οικονομία και η κοινωνική συνοχή, δεν έχεις την πολυτέλεια να ασκείς αποκλειστικά πολιτικές πειθούς: οφείλεις να θωρακίσεις τις ευπαθείς ομάδες και με υποχρεωτικά μέτρα, η παράβαση των οποίων έχει επιπτώσεις. Σε κάθε περίπτωση, όσοι καλύπτουν πολιτικά τους αντιεμβολιαστές παίζουν τον ίδιο ρόλο με όσους κάλυπταν πολιτικά τους Αγανακτισμένους το 2011, όταν κρατούσαν κρεμάλες φωνάζοντας «να καεί το μπ@%#$λο η Βουλή»: ουσιαστικά στηρίζουν ακραίους που υπονομεύουν την ομαλότητα. Τέτοιες συμπεριφορές, χρειάζεται να το λέμε όταν συμβαίνει, μπορεί να υποδύονται ότι ξεκινούν από αγνά ιδεολογικά κίνητρα, αλλά εν προκειμένω κρύβουν προσωπικές ιδιοτέλειες.

Αντίστοιχα ανακόλουθη είναι η δήθεν πατριωτική ένσταση κατά της κυβερνητικής πολιτικής και της επιμονής της να μη διαταραχθεί η ηρεμία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το καλοκαίρι. Καταρχήν, έχει ενδιαφέρον ότι ζητούν στρατηγική έντασης διάφοροι που στο παρελθόν υποστήριξαν πολιτικές οι οποίες δημιούργησαν προβλήματα στην ελληνική εξωτερική πολιτική, όπως π.χ. την υποστήριξη του ΟΧΙ στο σχέδιο Αναν, δήθεν στο όνομα μιας καλύτερης λύσης. Πού είναι σήμερα η καλύτερη λύση; Αν το 2004 είχε κυριαρχήσει το ΝΑΙ, σήμερα ο Ερντογάν δεν θα είχε λόγο ενώ, το πιθανότερο, μια ενιαία ομοσπονδιακή Κύπρος θα πορευόταν από τους δρόμους της Ευρώπης – πιθανότατα έχοντας λύσει και το ζήτημα της εκμετάλλευσης πιθανών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Τι ζητούν αυτοί οι παράγοντες; Κλιμάκωση της έντασης. Ουσιαστικά, δηλαδή, ζητούν ακόμα ένα ανοιχτό μέτωπο με σοβαρές επιπτώσεις στην καθημερινότητα για να κερδηθεί τι; Για να συντηρηθεί μια ένταση που, προφανώς, δεν μας ευνοεί, επειδή αποσταθεροποιεί τη στρατηγική της ειρήνης. Η Ελλάδα, έχει αποδειχτεί, δεν κερδίζει τίποτα με τις στρατηγικές έντασης. Το στρατηγικό κεφάλαιο της χώρας μας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι η ισχύς που προκύπτει από το πλέγμα των συμμαχιών της χώρας. Η ευρωπαϊκή θέση της Ελλάδας (που κινδύνεψε επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αλλά ευτυχώς αποκαταστάθηκε), η επίκληση της διεθνούς νομιμότητας και η διαβεβαίωση των εταίρων της χώρας ότι κινούμαστε εντός των αρχών του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ είναι το σημαντικότερο όπλο μας.

Ιδίως σε μια εποχή όπως η σημερινή όπου ο δυτικός κόσμος, υπό την αιγίδα του αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν ανασυγκροτείται ως πόλος δικαιοσύνης, δημοκρατίας και ανάπτυξης, η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο ούτε καν να δώσει την εντύπωση ότι επιθυμεί να λύσει ζητήματα εκτός του πλαισίου εγγυήσεων που υπάρχει σήμερα – προσπαθώντας, βεβαίως, να βελτιώσει τη θέση της σε διάφορα μέτωπα. Πατριωτισμός δεν είναι τα κηρύγματα διαφόρων θερμοκέφαλων.