Ανατρέφοντας αγόρια {LF}και κορίτσια {LF}που ξέρουν το σωστό

Οσο οι αριθμοί των γυναικοκτονιών αυξάνονται αμείλικτα, το ερώτημα επανέρχεται: πώς ξανακολλάει μια κοινωνία που «γεννάει» άνδρες που δολοφονούν τις συντρόφους τους απλά και μόνο εξαιτίας του φύλου τους; Η έμφυλη βία, που πολλές φορές μένει κρυμμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού και αναγνωρίζεται μόνο όταν είναι πια πολύ αργά, δεν αντιμετωπίζεται μόνο με την τιμωρία των δραστών. Τα αίτιά της είναι βαθύτερα, συνυφασμένα με τα παραδοσιακά στερεότυπα για τον ρόλο του άνδρα και της  γυναίκας εντός, αλλά και τη σχέση όλων με τη βία – μια σχέση που τα τελευταία δέκα χρόνια στην Ελλάδα καλλιεργήθηκε τόσο ώστε αυτή να θεωρείται ανεκτή, ενίοτε και δικαιολογημένη.

Κάθε παρέμβαση των τελευταίων ημερών για τις γυναικοκτονίες, πολιτική ή επιστημονική, κάνει ειδική αναφορά στη διαπαιδαγώγηση των επόμενων γενιών. Να το πάρουμε, δηλαδή, διαφορετικά, μαθαίνοντας στα κορίτσια να αναγνωρίζουν μια κακοποιητική σχέση και γνωρίζοντας την αξία τους να φεύγουν απ’ αυτήν, αλλά και στα αγόρια πως οι καρδιές και τα σώματα που θα συναντήσουν μεγαλώνοντας δεν τους ανήκουν. Δεν είναι μια απόφαση της στιγμής, ένα κούνημα του δαχτύλου, αλλά μια μακροχρόνια προσπάθεια, που θα έπρεπε να καταβάλλεται με την αρωγή της πολιτείας.

Μια νέα γενιά γονιών, επομένως, βρίσκεται μπροστά σε δύσκολα ερωτήματα: πώς μιλάω στα παιδιά μου για την έμφυλη βία, πώς τα προστατεύω από τον κίνδυνο, ποια είναι η ευθύνη που κουβαλάω για την ανατροφή τους; Οι τέσσερις άνθρωποι που μιλούν στα «ΝΕΑ» προέρχονται από τον χώρο της πολιτικής και του πολιτισμού. Ο Παύλος Γερουλάνος και ο Χρήστος Λούλης, πατεράδες που μεγαλώνουν (και) κορίτσια, η Μαρία Συρεγγέλα και η Λένα Παπαληγούρα, μητέρες που μεγαλώνουν αγόρια.