«Ο άρχοντας της πίστας που όλοι αγαπήσαμε»

Ο θάνατος του σπουδαίου καλλιτέχνη Τόλη Βοσκόπουλου προκάλεσε θλίψη και οδύνη στην οικογένειά του, τους θαυμαστές του αλλά και στους φίλους του, κυρίως δε σ’ εκείνους που είχαν την τύχη να τον συναναστρέφονται τακτικά. Ενας από αυτούς είναι και ο φυσικοθεραπευτής του Δημήτρης Τσουκάτος, ο οποίος διηγείται στιγμές που μοιράστηκε με τον «Πρίγκιπα» του ελληνικού τραγουδιού, αλλά και άγνωστες ιστορίες από τη μακρά καριέρα του, που του διηγούνταν στο περιθώριο των συναντήσεών τους. Ακόμα, ο δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και συνθέτης Θανάσης Πολυκανδριώτης, που έχει γράψει ορισμένες από τις μεγάλες επιτυχίες του Τόλη Βοσκόπουλου, θυμάται στιγμιότυπα από τη ζωή του μεγάλου τραγουδιστή.

Ανθρωπος με μεγάλη καρδιά, ήταν εκεί για να σε βοηθήσει
«Τον Τόλη Βοσκόπουλο τον γνώρισα τα τελευταία δύο χρόνια μέσω του αγαπημένου του ξαδέλφου Αντώνη. Του έκανα φυσικοθεραπείες λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε. Κατά τη διάρκεια των συνεδριών αναπτύχθηκε μεταξύ μας μεγάλη φιλία και αλληλοεκτίμηση. Κατάλαβα ότι είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη καρδιά που δεν έλεγε κακό για κανέναν και γι’ αυτό και δέχτηκε μεγάλη αγάπη από τον κόσμο. Νοιαζόταν πολύ για την οικογένειά του, μου είπε πόσο πολύ στήριξε τη γυναίκα του Αντζελα στο να δείξει την αξία της στην πολιτική. Αλλο τόσο νοιαζόταν για τους εργαζομένους ειδικά των κέντρων διασκέδασης που λόγω των σημερινών συνθηκών έμειναν χωρίς εργασία, όταν τα κέντρα απασχολούν 200 οικογένειες. Συχνά μου έλεγε για καλλιτέχνες, άλλους τους αποκαλούσε αδέλφια και άλλους παιδιά του. Αρκετούς βοήθησε στα πρώτα βήματά τους.

Η Αλεξίου και ο Διονυσίου
Για την Αλεξίου, μου είπε ότι τη γνώρισε σε ηλικία 18 χρόνων στο σπίτι του θείου της που ήταν δικηγόρος του και φτιάχνοντας τους καφέδες τους, μια διαδικασία που κράτησε περίπου δύο ώρες, τραγούδαγε συνέχεια για να την ακούσει. Οταν τελείωσε το ρεπερτόριό της έφερε τους καφέδες και της είπε “Μπράβο σου. Ολο αυτό έγινε για να σε προσέξω;”. Ναι, απάντησε εκείνη. “Αξίζεις πολλά και από αύριο σε θέλω κοντά μου σαν δεύτερη φωνή” στο κέντρο όπου τραγουδούσε. Μου έλεγε ότι τον Διονυσίου τον είχε αδελφό. Αυτός ήταν η αιτία που γεννήθηκε ο μικρός τότε Στέλιος, όταν του εκμυστηρεύτηκε το βράδυ στο κέντρο ότι την επόμενη μέρα είχαν ραντεβού με τον γιατρό, ώστε να μην κρατήσουν το παιδί, τον πίεσε τόσο πολύ και του είπε “ξέγραψέ με από φίλο εάν κάνεις αυτή την πράξη”. Επίσης όταν ο Διονυσίου βγήκε από τη φυλακή σε κάποια περίοδο της ζωής του, τον βοήθησε γράφοντάς του το τραγούδι “Ξεφυλλίζοντας απόψε τα όνειρά μου”, που το τραγουδούσαν μαζί στο κέντρο και μετά ο Διονυσίου συνέχιζε το πρόγραμμά του. Αυτός ήταν ο Βοσκόπουλος. Ο Ανθρωπος που την κάθε στιγμή ήταν εκεί να σε βοηθήσει!

Το «Αγόρι μου» και ο Καρβέλας
Η Τζένη Βάνου, έπειτα από επτά χρόνια απουσίας στην Αμερική, όταν επέστρεψε, τον παρακάλεσε να της γράψει ένα τραγούδι και της έγραψε το “Αγόρι μου” που έγινε μεγάλη επιτυχία! Αλλη φορά μου έλεγε για κάποιον νεαρό αδύνατο με μακριά μαλλιά που περίμενε έξω από το σπίτι του στην Κηφισιά να τον συναντήσει και να του δώσει δύο τραγούδια που είχε γράψει γι’ αυτόν. Οταν τα άκουσε θαύμασε το ταλέντο του και αμέσως έκλεισε στούντιο για ηχογράφηση. Αυτός ήταν ο Καρβέλας και τα τραγούδια “Λάθη” και “Είναι το κάτι που μένει”. Κάτι ανάλογο έγινε με τη Νινή Ζαχά με το τραγούδι που έγινε επιτυχία “Μα εγώ αγαπώ μία”. Μου έλεγε ότι τα τραγούδια του τα έγραφε αυθόρμητα εκτός από δύο που υπήρξε αφορμή, όταν τον επισκέφτηκε στην καμπάνα του Αστέρα, μια παλαιά του σχέση για να τα ξαναβρούνε και της είπε πάρε χαρτί και μολύβι και γράψε “Πανάθεμά σε, τι με θες;” και για το δεύτερο αφορμή στάθηκε μία γλάστρα που του έστειλε μεγάλος θαυμαστής του στα εγκαίνια στη Νεράιδα. Στην κάρτα έγραφε “Τα λόγια είναι περιττά” και μόλις τελείωσε το πρόγραμμά πήγε μια βόλτα μέχρι το Σούνιο και έγραψε και τους στοίχους και τη μουσική! Μου έλεγε ότι υπήρξαν φορές στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, που ήταν ηθοποιός και τραγουδιστής, να δουλεύει τόσο σκληρά που περνούσαν και τριάντα μέρες να κοιμηθεί σε κρεβάτι παρά μόνο ανάμεσα στις πρόβες και στα καμαρίνια.

Η γνωριμία και η φιλία με τον Ανδρέα
Μου μίλησε για τη γνωριμία του με τον Ανδρέα Παπανδρέου πριν γίνει πρωθυπουργός, σε ένα εστιατόριο όπου βρίσκονταν σε διαφορετικές παρέες. Ο Παπανδρέου τού είπε “εγώ είμαι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αλλά εσύ είσαι πρωθυπουργός όλης της Ελλάδας, γιατί σε θαυμάζει και σε αγαπάει όλη η Ελλάδα και θέλω από εδώ και στο εξής να κάνουμε παρέα” και του έδωσε το προσωπικό του τηλέφωνο. Υστερα από δύο μήνες που δεν επικοινώνησε ο Βοσκόπουλος μαζί του, τον κάλεσε ο Παπανδρέου και έτσι γίνανε φίλοι αχώριστοι. Πίστευε στην Παναγία και την επικαλείτο στην καθημερινότητά του γιατί τη θεωρούσε προστάτιδά του. Επαιρνε δύναμη από αυτήν στις δύσκολες στιγμές της υγείας του. Στο δωμάτιό του είχε εικόνες της Παναγίας και του Αγίου Χαραλάμπους λόγω του ονόματος του πατέρα του που τον αγαπούσε πολύ.
Αντιμετώπιζε με υπομονή αλλά ταυτόχρονα είχε μεγάλη δύναμη για ζωή και συχνά μου έλεγε σχέδια και όνειρα που ήθελε να πραγματοποιήσει, να τραγουδήσει ξανά και να βρεθεί μέσα στον κόσμο που τον αγαπούσε και όταν ανέβαινε στη σκηνή ξεχνούσε τα πάντα!
Ο Βοσκόπουλος ήταν απλός άνθρωπος στην καθημερινότητά του παρότι στην πίστα ήταν ο Αρχοντας και συχνά του διάβαζα γράμματα από φίλους που τον θαύμαζαν πολύ ή έπαιρνα τηλέφωνο γνωστούς μου που τον αγαπούσαν πολύ και αντάλλασσαν ευχές και όλοι είχαν να πουν για το μεγαλείο της ψυχής του. Θα ζεις πάντα μέσα στις καρδιές όλων αυτών που σε αγαπήσαμε.
Ο Φίλος και φυσικοθεραπευτής σου Δημήτρης Τσουκάτος».

Εβαζε γκολ με τη μία μόλις έβγαινε στην πίστα
«Γνωριστήκαμε στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 σε ένα υπόγειο στη Φωκίωνος Νέγρη, στην Κυψέλη, όπου δούλευε με παρτενέρ την Μπέμπα Διαμαντοπούλου. Επαιζε μπουζούκι και τραγουδούσε και αυτός ήταν ο λόγος που πήγα να τον δω και να τον ακούσω.
Του μίλησα και του είπα ποιος είμαι. Από τότε κρατούσε η φιλία μας.
Το 1977 έγραψα ένα τραγούδι με τίτλο “Μα σ’ αγαπάω, καλέ μου, σ’ αγαπώ”, σε στίχους του Γιάννη Πάριου, στον οποίο είπα ότι ακούω τον Bοσκόπουλο να το λέει. Ετσι, του το πήγα και το τραγούδησε, του άρεσε γιατί απευθυνόταν στη γυναίκα και είχε ωραία εισαγωγή με μπουζούκια.
Ημουν 30 και κάτι χρόνων και σε ένα τηλεοπτικό γύρισμα μου λέει “πόσων χρονών είσαι, Θανασάκη;”, του λέω “30”, “κοίταξε”, μου λέει, “όταν θα πας 40 θα λες 40 και 1 ίσον 50”, “δηλαδή”, του λέω, “θα μεγαλώνω δέκα χρόνια κάθε χρονιά;” και μου λέει “ναι, γιατί αυτή η ηλικία σηματοδοτεί τη σοφία και τη σκέψη σου σαν άντρα”. Εννοούσε ότι κάθε χρόνος μετά τα 40 ισοδυναμούσε με μία δεκαετία. Θα θυμάμαι πάντα την απλότητά του και την ταπεινότητα που τον διέκρινε σε όλες τις στιγμές της συνεργασίας μας.

Διαβάζω την επιτυχία
Στον τελευταίο δίσκο του μου τραγούδησε ένα τραγούδι σε στίχους του Γιάννη Τσοπανόπουλου με τίτλο “Η αγάπη μας τελειώνει”. Οταν μπήκε να το τραγουδήσει, μου είπε “Θανάση, αυτό το τραγούδι το παρομοιάζω με το «Γλυκά πονούσε το μαχαίρι»… Τέτοια αξία έχει”. Εγώ τρελάθηκα και τον ρώτησα “πώς το λες αυτό, Τόλη;”. Μου απάντησε “θεωρώ πως διαβάζω την επιτυχία και της βάζω βαθμό”.
Οταν το τραγούδησε και ήρθε στο κοντρόλ, με ρωτάει “Θανασάκη, καλό είναι, θες κάτι ακόμα;”. Ηταν τα λόγια τα ίδια με αυτά του Στέλιου Καζαντζίδη όταν μου τραγούδησε το “Ζηλεύω τα πουλιά”. Να γιατί ήταν μεγάλος αλλά ταπεινός.
Σχεδόν σε όλη τη δισκογραφία του έχω βάλει τη δεινότητά μου ως εκτελεστής στο μπουζούκι (μπουζουκίστας). Οταν γράφαμε τη “Γειτόνισσα χανούμισσα”, εγώ δεν ήξερα τίνος συνθέτη και στιχουργού ήταν και το έκανα δικό μου με έναν αυτοσχεδιασμό που έμεινε, αφού ο Τόλης ενθουσιάστηκε πολύ. Επειδή έπαιζε κι αυτός μπουζούκι, ήταν πραγματικά πολύ ιδιαίτερος στον ήχο που θα έβγαζε και το ευχαριστιόταν όταν είχε έναν καλό παίκτη δίπλα του.

Δεν ήταν ψεύτικος
Η γνώμη μου είναι ότι αυτό που έκανε το πίστευε πολύ και έβγαινε πολύ αληθινό. Δεν ήταν ψεύτικος και κλείδωνε κάθε τραγούδι με την προσωπικότητα της φωνής του. Κάθε λέξη του ήταν και μια αλήθεια, όπου και να απευθυνόταν, στη γυναίκα, στον έρωτα, στη χαρά ή στον πόνο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη δεινότητά του να κάνει ό,τι θέλει τη φωνή του ανάλογα με το τι τραγούδι τραγουδούσε, ερωτικό, ζεϊμπέκικο, τσιφτετέλι ή μπαλάντα. Η ιδιαιτερότητά του ως τραγουδιστή ήταν μοναδική, γιατί σαν θεατρίνος έμπαινε μέσα στον στίχο και τον μετέτρεπε σε ένα πρακτικό ή ένα έργο όπου ήταν ο μοναδικός πρωταγωνιστής. Πιστεύω ότι αγωνιούσε για την υγεία του γιατί το έλεγε πάντα… “Χωρίς υγεία, όλα είναι ψέματα”… Κάτι φοβόταν, αλλά δεν το έλεγε.
Οταν τον συναντούσα εκτός στούντιο, προσωπικά, έβλεπα στα μάτια του μια μελαγχολία, σαν κάτι να του έλειπε στη ζωή. Πιστεύω ότι αγάπησε και αγαπήθηκε όσο κανείς.
Το όνειρό του ήταν πάντα να έρθει η ώρα να κουστουμαριστεί, να είναι καλά η φωνή του και να περιμένει υπομονετικά να βγει να τραγουδήσει στο κοινό που σεβόταν όσο κανείς άλλος τραγουδιστής. Πραγματικά τον έβλεπα πριν να ετοιμάζεται και έλεγα πως τίποτα δεν είναι τυχαίο, αυτός ο άνθρωπος σέβεται την τέχνη του.
Θέλω να τον θυμάμαι ως μια εικόνα γελαστή, γεμάτη έμπνευση, αφού ήξερα ότι οι δυνατότητές του ήταν εξαιρετικά πολύ μεγάλες. Εβγαζε γκολ με τη μία μόλις έβγαινε στην πίστα, δηλαδή. Η όλη προετοιμασία ήταν κάτι σαν ιεροτελεστία. Γούσταρε το χιούμορ και έλεγε “άνθρωπο που γελάει μην τον φοβάσαι”.
Ηταν φίλος με τον πατέρα μου, τον Θόδωρο, και ερχόταν και τον άκουγε με ευλάβεια στην Αλεξανδριανή και στο Περιβόλι του Ουρανού. Εγώ βέβαια ήμουν εκεί».