Η Γιορτή της Δημοκρατίας

Με μια ανοιχτή σε πολύ, και ιδιαίτερο, κόσμο από διάφορες κοινωνικές ομάδες γιορτή τιμώνται απόψε στο Προεδρικό Μέγαρο τα 47 χρόνια από την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Η Πρόεδρος κυρία Σακελλαροπούλου έχει αποφασίσει να δώσει στον εορτασμό ένα διαφορετικό ύφος από εκείνο των προηγούμενων ετών – και πολύ καλά κάνει, θα προσθέσω. Αν η Γιορτή δεν είναι ανοιχτή στην κοινωνία, τότε δεν έχει και κανέναν λόγο να γίνεται. Ούτε να μετεξελιχθεί σε μία ακόμα δεξίωση της πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας, του διπλωματικού σώματος και μερικών κυριών και κυρίων της αστικής τάξης.

Ασε που κάτι τέτοιο θα έμοιαζε με μνημόσυνο, ενώ δεν πρέπει να καταντήσει έτσι – Γιορτή της Δημοκρατίας σημαίνει ότι η συλλογική μνήμη στρέφει το βλέμμα πίσω, τότε που όλα “τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά” της χούντας, και αποτίει φόρο τιμής στους λίγους εκείνους που τόλμησαν να σταθούν όρθιοι μπροστά στη χουντική λαίλαπα…

…η ένσταση…

Εγώ μια ένσταση έχω, και τη διατυμπανίζω χρόνια τώρα, αψηφώντας τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ μονομανιακός ή και ανιαρός. Είναι ότι, κατά τη γνώμη μου, σήμερα δεν γιορτάζουμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, σήμερα γιορτάζουμε την επέτειο της… έλευσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή (του πραγματικού, όπως συχνά τον αναφέρω, σε αντιδιαστολή με τον ανιψιό του) στην Ελλάδα!

Για μένα, και για πολλούς άλλους που ζήσαμε τα γεγονότα από πολύ κοντά, η χούντα των άθλιων συνταγματαρχών δεν έπεσε στις 24 Ιουλίου 1974 αλλά μία ημέρα πριν, στις 23 Ιουλίου. Τότε δηλαδή που έφτασε στην Αθήνα ο αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Κρίστοφερ, προκειμένου να διαπραγματευθεί την κατάπαυση του πυρός στην Κύπρο, και η χούντα το είχε σκάσει, σαν τα ποντίκια που πηδούν από το πλοίο που βυθίζεται. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί να συζητάει με τον αρχηγό του Ναυτικού, έναν ναύαρχο Αραπάκη, και να μην υπάρχει άλλος κανείς. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να συγκαλέσει ο τότε «πρόεδρος» της «Δημοκρατίας» στρατηγός Γκιζίκης σύσκεψη των πολιτικών προσωπικοτήτων που υπήρχαν στη χώρα και να τους ζητήσει να αναλάβουν τη διακυβέρνησή της, σχηματίζοντας πολιτική κυβέρνηση.

Από τη σύσκεψη οι πολιτικοί έφυγαν με την απόφαση να αναλάβει προσωρινός πρωθυπουργός ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και στην κυβέρνηση που θα σχηματιζόταν να μετείχαν πολιτικοί και από τη Δεξιά και από το Κέντρο. Αλλά ξαφνικά, με παρέμβαση των Αμερικανών και των Γάλλων, στις 3 τα ξημερώματα της επομένης, στις 24 δηλαδή του μηνός, εμφανίστηκε στην Αθήνα ο Καραμανλής.

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Πριν από αυτό όμως, ήδη από τις πρώτες απογευματινές ώρες της 23ης Ιουλίου, χιλιάδες κόσμου συνέρρευσαν στην πλατεία Συντάγματος, καταλύοντας και στην πράξη τη χούντα.

Εγινε λοιπόν αντιληπτό γιατί κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, φωνάζω (φωνή βοώντος εν τη ερήμω) για τη λάθος επέτειο;

Ελπίζω. Και ελπίζω ο ιστορικός του μέλλοντος να με δικαιώσει…

…και ο μεγάλος απών

Γιορτή της Δημοκρατίας σήμερα, με παρόντες πολλούς αγωνιστές, και έναν κορυφαίο απόντα. Τον Σήφη Βαλυράκη, που δολοφονήθηκε άγρια, ακριβώς έξι μήνες πριν, στις 24 Ιανουαρίου 2021, και ακόμη η Δικαιοσύνη να κάνει το αυτονόητο: να προσαγάγει ενώπιόν της τους δράστες της στυγνής δολοφονίας ενός ανθρώπου που πάλεψε με νύχια και με δόντια για την ανατροπή της ξενοκίνητης χούντας των συνταγματαρχών.

Κι όμως, το κράτος δικαίου, το οποίο υποτίθεται ότι προασπίζεται αυτή η κυβέρνηση, στέκεται ανίκανο να ξεπεράσει τα γραφειοκρατικά εμπόδια που εμφανίζονται σε κάθε βήμα προκειμένου οι δολοφόνοι του Σήφη Βαλυράκη να μην έχουν τη δίκαιη τιμωρία που τους αρμόζει. Υπουργοί, υφυπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι αποποιούνται την ευθύνη να αναλάβουν δράση ώστε αυτά τα τομάρια που σκότωσαν εν ψυχρώ έναν από τους μεγαλύτερους αγωνιστές της αντίστασης κατά της χούντας να προσαχθούν στη Δικαιοσύνη.

Παραβλέποντας ότι πρόκειται για έναν συνάδελφό τους, βουλευτή και υπουργό που διοίκησε και αυτός τη χώρα, όπως εκείνοι.

Τι ντροπή, πραγματικά. Και λυπάμαι για λογαριασμό ορισμένων εξ αυτών, που τους γνωρίζω και προσωπικά…

Εγιναν όλοι αρχαιολόγοι

Εντάξει, είπαμε, αλλά εδώ πια το πράγμα έχει ξεφύγει. Εχει ξεφύγει για την ακρίβεια πολύ. Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ονόματι Αυγέρη παρομοίασε τον Μητσοτάκη με τον λόρδο… Ελγιν, επ’ αφορμή της σωστής, πέρα για πέρα (και μακριά από τις παραδοξολογίες και τις εμμονικότητες του ΣΥΡΙΖΑ), απόσπασης των αρχαιοτήτων που έχουν βρεθεί στον σταθμό Βενιζέλου του υπό κατασκευή μετρό της Θεσσαλονίκης ώστε να προχωρήσει το έργο, και να επανέλθουν εν συνεχεία στη θέση τους.

Χρόνια και χρόνια (και στα τεσσεράμισι του ΣΥΡΙΖΑ πολύ περισσότερο) η Θεσσαλονίκη περιμένει να δει επιτέλους να λειτουργεί το μετρό της. Επί ΣΥΡΙΖΑ και για τις επικοινωνιακές ανάγκες της κυβέρνησης του «Λεγάμενου», έστησαν εκείνο το κακόγουστο θέατρο με το ακίνητο βαγόνι πάνω σε ράγες και τις φωτοτυπίες των εκδοτηρίων εισιτηρίων για να βγάλει υποτίθεται εισιτήριο ο «Λεγάμενος». Και τώρα που το έργο ξεκινάει πάλι, και σε δύο χρόνια θα είναι έτοιμο, ξεσήκωσαν τον τόπο να μείνουν τα αρχαία εκεί που βρέθηκαν – προφανέστατα για να μην ολοκληρωθεί ποτέ το μετρό.

Και οργανώνουν συγκεντρώσεις, και διαμαρτυρίες, και φωνές, και απεργίες – έγιναν όλοι αρχαιολόγοι. Και ειδικοί. Και σου λέει ο άλλος οι αρχαιότητες πρέπει να μείνουν in situ και τρέχα γύρευε. Καταλήγω εκ νέου στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει σωτηρία. In situ ή εκτός!

Κατά της Δικαιοσύνης

Στο πάθος του ο ΣΥΡΙΖΑ να καταστρέψει μια προσπάθεια που ξεκίνησε, και σύμφωνα με όλα τα δεδομένα θα καταλήξει σε δύο χρόνια, για να έχει η Θεσσαλονίκη, επιτέλους, ένα μέσο μαζικής μεταφοράς αντάξιο της πόλης, δεν διστάζει να τα βάλει και με τη Δικαιοσύνη. Διαβάζω στα όργανα του κόμματος της χαράς όλη την εβδομάδα ότι η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που δικαιώνει την κυβερνητική θέση να αφαιρεθούν προσωρινά οι αρχαιότητες για να προχωρήσει το έργο είναι από άκυρη έως στημένη και υποβολιμαία. Γιατί; Διότι το αποτέλεσμα ήταν 13-12 υπέρ της αφαίρεσης. Και διότι επίσης η 13η ψήφος ήταν της τότε προέδρου του ΣτΕ κυρίας Μαίρης Σαρπ, μιας κορυφαίας νομικού, πρέπει να σημειώσω. Λες και η πρόεδρος του ΣτΕ δεν ψηφίζει, επειδή η ψήφος της δεν συντάσσεται με εκείνη της μειοψηφίας. Τρελά πράγματα.

Σε εκείνους πάντως που αμφισβητούν την…. εγκυρότητα του αποτελέσματος της ψηφοφορίας στο Συμβούλιο της Επικρατείας, θα υπενθυμίσω απλώς κάτι που μάλλον αγνοούν ή (θέλουν να) το ξεχνούν: η δημιουργία του Μουσείου της Ακρόπολης κρίθηκε προ 20ετίας στο ίδιο δικαστήριο, και με την ίδια διαδικασία, για μία ψήφο. Μία!

Αν η ψήφος αυτή ήταν υπέρ των αρνητών της δημιουργίας του Μουσείου, που για κάτι παρόμοιους λόγους στρέφονταν κατά της κατασκευής του, σήμερα δεν θα υπήρχε, και το αφήνω αυτό στην κρίση του καθενός…

Συμπέρασμα, το ίδιο ως και προηγουμένως: «Δεν υπάρχει σωτηρία» (δις)!