Συμβολισμοί

Ο Γιαΐρ Λαπίντ είναι πολύ θυμωμένος. «Πρόκειται για μια επονείδιστη συνθηκολόγηση με τον αντισημιτισμό» είπε ο νέος υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, σχολιάζοντας την απόφαση της εταιρείας Ben & Jerry’s να σταματήσει να πουλάει τα παγωτά της στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, καθώς κάτι τέτοιο «δεν συνάδει με τις αρχές της». Το κόλπο είναι γνωστό: οποιοσδήποτε επικρίνει τη συνεχιζόμενη κατοχή και τον εντεινόμενο εποικισμό παλαιστινιακής γης βαφτίζεται αυτομάτως «αντισημίτης».

Ομως το Ισραήλ παραβιάζει κατάφωρα τη διεθνή νομιμότητα: τη Συνθήκη της Γενεύης περί προστασίας του άμαχου πληθυσμού εν καιρώ πολέμου, σειρά ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας και αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Ως προς αυτό, μοιάζει με την Τουρκία, που καταπατά βάναυσα κι εκείνη το διεθνές δίκαιο με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη συνεχιζόμενη κατοχή της Βόρειας Κύπρου και, τώρα, τη μονομερή της δράση στην Αμμόχωστο. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις έγκειται στην ταυτότητα των θυμάτων: εκεί είναι οι Παλαιστίνιοι (με όλες τις ευθύνες που έχουν και τις ευκαιρίες που έχασαν), εδώ οι Κύπριοι (με όλες τις ευκαιρίες που έχασαν επίσης).

Είναι λογικό φυσικά να μας ενδιαφέρουν οι δεύτεροι πολύ περισσότερο από τους πρώτους. Αυτό που δεν είναι λογικό, ή εν πάση περιπτώσει δεν είναι πειστικό, είναι να έχουμε επιλεκτικές ευαισθησίες για το διεθνές δίκαιο. Ακόμη χειρότερα: να καταγγέλλουμε έναν παραβάτη του διεθνούς δικαίου έχοντας στο πλευρό μας έναν άλλο παραβάτη του διεθνούς δικαίου. Αυτό ακριβώς που θα κάνει δηλαδή σήμερα ο Νίκος Δένδιας, συναντώντας τον Λαπίντ πριν μεταβεί στην Κύπρο.

Ο συμβολισμός θα μπορούσε να είναι διαφορετικός. Ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών θα μπορούσε, για παράδειγμα, να επισκεφθεί πριν από τη Λευκωσία το Παρίσι και να συζητήσει τις παραβιάσεις της διεθνούς νομιμότητας με τον ομόλογό του από μια κυβέρνηση που δεν μασάει τα λόγια της απέναντι στους διεθνείς ταραξίες. Δύο χώρες που δίνουν ύψιστη προτεραιότητα στο διεθνές δίκαιο και τις ευρωπαϊκές αξίες διακηρύσσουν ότι δεν θα συμφιλιωθούν ποτέ με την κατοχή ή την προσάρτηση ξένης γης, όσο ισχυρή κι αν είναι η κατοχική δύναμη – ναι, αυτό θα ήταν πειστικό.

Η ελληνική διπλωματία μοιάζει όμως να μην υπαγορεύεται τόσο από αρχές, που θα έλεγε και η B&J, όσο από το δόγμα «ο εχθρός σου είναι φίλος μου». Εξού και η χώρα μας έχει σπεύσει να συμμαχήσει με διάφορα αυταρχικά κράτη της Μέσης Ανατολής, με μοναδικό γνώμονα ότι τα συμφέροντά τους είναι διαφορετικά από εκείνα της Τουρκίας. Τα έχει βέβαια αυτά η ρεαλπολιτίκ. Μόνο που με αυτά τα κράτη μπορεί να μπλέξεις, σήμερα είναι μαζί σου, αύριο τους βρίσκεις απέναντι.

«Εμείς οι Ισραηλινοί γνωρίζουμε πλέον ποιο παγωτό να ΜΗΝ αγοράσουμε» είπε ο Νετανιάχου. Αλλά του έχει απαντήσει ο Θεόδωρος Πάγκαλος ήδη από το 2008, όταν επέστρεψε στην ισραηλινή πρεσβεία τρία μπουκάλια κρασί επειδή ήταν «κλεμμένα» από τα κατεχόμενα υψίπεδα του Γκολάν…