Αλλαξε

Στον προβληματισμό που φαίνεται να αναπτύσσεται στην αξιωματική αντιπολίτευση για τον αν αρέσουν ή δεν αρέσουν έχω να συμπληρώσω μια παρατήρηση.

Μόλις προχθές ο Φίλης ζητούσε από την κυβέρνηση «να αναστείλει» τη βάση εισόδου στα Πανεπιστήμια και «να καλύψει όλες τις διαθέσιμες θέσεις στα Πανεπιστήμια της χώρας». Χθες, τη σκυτάλη παρέλαβαν ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και ο εκπρόσωπός του.

Με άλλα λόγια ζητούν να αλλάξουν οι όροι ενός διαγωνισμού μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού. Διαφορετικά (κατά την άποψή τους) ολοκληρώνεται κάποια «εικόνα καταστροφής».

Ας δεχτούμε για την ευκολία της συζήτησης ότι λένε λογικά και κανονικά πράγματα. Την ίδια μέρα όμως δημοσιεύεται μια δημοσκόπηση της Marc («Πρώτο Θέμα», 19/7).

Σύμφωνα με τη μέτρηση αυτή το 70,9% συμφωνεί με τη Eλάχιστη Bάση Eισαγωγής στα Πανεπιστήμια (μεταξύ τους και το 55,7% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ!) ενώ μόνο το 23,5% έχει αντίθετη άποψη.

Σε όλες τις αλλαγές στην Παιδεία που απορρίπτoυν ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΟΛΜΕ, οι συνδικαλιστές και οι ομοϊδεάτες τους η κοινή γνώμη είναι θετική σε ποσοστά από 62,3% έως 92,4% – συνήθως μεταξύ 70-75%.

Στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, στην αύξηση του αριθμού των πρότυπων και πειραματικών σχολείων, στην ελεγχόμενη είσοδο στα Πανεπιστήμια, στις δεξιότητες, στο όριο φοίτησης… Σε όλα!

Που σημαίνει ότι η μέση ελληνική οικογένεια έχει μια εντελώς διαφορετική αντίληψη και άλλες απαιτήσεις για την εκπαίδευση των παιδιών της από την αντίληψη του Φίλη και μερικών συνδικαλιστών.

Κι ότι αυτή την αντίληψη της μέσης ελληνικής οικογένειας συμμερίζεται όχι μόνο η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων της ΝΔ ή του ΚΙΝΑΛ ή άλλων κομμάτων αλλά κι ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Διότι καλώς ή κακώς η προοπτική μιας εκπαίδευσης χωρίς απαιτήσεις και χωρίς αποτελέσματα δεν συγκινεί πλέον τη μέση ελληνική κοινωνία.

Και γιατί να τη συγκινεί; Τέτοια εκπαίδευση δεν υπάρχει σε καμία κανονική χώρα του κόσμου. Σε όλες τις κανονικές χώρες, η εκπαίδευση παράγει καλούς επαγγελματίες και σωστούς επιστήμονες.

Είναι μια απαιτητική διαδικασία. Δεν «κοινωνικοποιεί», ούτε «πολιτικοποιεί» το αραλίκι και το νταραβέρι.

Αλλά θέλω να είμαι δίκαιος. Δεν φταίει ο Φίλης, ο ΣΥΡΙΖΑ ή οι συνδικαλιστές. Για πολλά χρόνια αυτό ήταν το πνεύμα κι οι συντεταγμένες της εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Ετσι έμαθαν. Σε μια λογική ήσσονος προσπάθειας, «συμπεριληπτικής» μετριότητας και αγωνιστικών δικαιωμάτων. «Ολα τα λεφτά, όλα τα κιλά».

Και δυστυχώς όταν άλλαξε η κοινωνία δεν μπόρεσαν να την ακολουθήσουν αλλάζοντας μαζί της. Κρίμα. Διότι σε καμία κοινωνία δεν αρέσουν εκείνοι που δεν την εκφράζουν.