Η Μήδεια στην ελληνική περιφέρεια

Η Μήδεια σκότωσε τον Κρέοντα, την κόρη του Γλαύκη και τα δυο της παιδιά. Και αν μιλούσαμε με ρεαλιστικούς όρους, ένας ανακριτής θα αποφαινόταν για τον εγκληματικό χαρακτήρα της. Για τον Ευριπίδη όμως η Μήδεια και το τριπλό φονικό που διέπραξε ήταν μια αφορμή για να καταδυθεί στον ψυχικό κόσμο της μητροκτόνου και να θίξει αιώνια ζητήματα που αφορούν τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, τον ρόλο της και τον βαθμό της ευθύνης της για τη ζωή που ζει. Ο μύθος της Μήδειας έδωσε τη συνέχεια την Παρασκευή και το Σάββατο στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Τη σκυτάλη στον κύκλο Contemporary Ancients πήρε το έργο της Αλεξάνδρα Κ*«Γάλα, αίμα», που έφερε υπέροχα στη σκηνή ο Γιάννος Περλέγκας μαζί με τους Μάγδα Καυκούλα, Γιώργη Βασιλόπουλο, Σύρμω Κεκέ, Μιχάλη Τιτόπουλο, Λήδα Κουτσοδασκάλου, Αλίκη Γεωργίου και τους μουσικούς Στράτο Γκρίντζαλη (ο οποίος είχε και τη μουσική επιμέλεια της παράστασης) και Τίμο Ντέμο.

Το δράμα. Το καλοκαίρι του 1958, σε ένα χωριό της ελληνικής περιφέρειας, η Ξένη (Ελενα Τοπαλίδου) εγκαταλείπεται από τον σύζυγό της, όταν εκείνος αποφάσισε να παντρευτεί μια νεότερη γυναίκα. Η ατμόσφαιρα για την Ξένη γίνεται αποπνικτική. Εκτός από το προσωπικό της δράμα, καλείται ν’ αντιμετωπίσει και τους αφόρητους ψιθύρους των κατοίκων του χωριού, όπου ήρθε να ζήσει ακολουθώντας τον άντρα της. Εκεί περνούσε τα χρόνια της ενδεδυμένη το κοστούμι της συζύγου και της μητέρας, έχοντας συνεχώς πάνω της το αμείλικτο βλέμμα της μικρής τοπικής κοινωνίας. Ο νέος γάμος του συζύγου της όμως της επιφυλάσσει κάτι βαρύτερο από την ερωτική απογοήτευση και απόρριψη. Ο πρώην άντρας της αποφασίζει να πάρει μαζί του και τις δυο τους κόρες, στερώντας της οποιαδήποτε χαρά που θα της έδινε μια ελπίδα αλλά και κάποιο ρόλο για να υπηρετήσει.

Ενα ταξίμι μπουζουκιού έδωσε την ατμόσφαιρα και το στίγμα του χρόνου του δράματος της σύγχρονης Μήδειας που ξετυλίχθηκε το καλοκαίρι του 1958 σ’ ένα χωριό της ελληνικής περιφέρειας. Τα παραδοσιακά τραγούδια μαζί με τα λαϊκά της εποχής φώτισαν στιγμές της ζωής που θ’ αναζητά πάντα – όποιο δράμα και αν τη συγκλονίζει – τρόπους για να προχωρήσει στη χαρά και τη λύτρωση.

Η Αλεξάνδρα Κ* – κατά κόσμον Αλεξάνδρα Κατσαρού – σημειώνει: «Για μένα η ηρωίδα μου, σκηνή τη σκηνή, βιώνει αυτή την αποκάλυψη που τώρα βιώνουμε όλες: ότι τα πράγματα που θεωρούσαμε χρέος μας – αν όχι καμάρι μας – ήταν εξαρχής καταπιεστικά, επώδυνα και παράλογα. Γιατί η εμπειρία μας ως γυναικών ήταν γραμμένη, υπαγορευμένη από μάτια, μυαλά και χέρια ανδρικά». Και ακόμη δεν έχει τελειώσει το μελάνι από αυτό το δοχείο…