Κόστος

Η υπόθεση με τη 18χρονη στην Ηλιούπολη είναι μια φρικιαστική ιστορία. Δυο τέρατα (το ένα ήταν ο πατέρας της…) τη βίαζαν, την κακοποιούσαν, την εξέδιδαν επί χρόνια.

Η κοπέλα κατάφερε να ξεφύγει και κατέφυγε στην Αστυνομία. Τα τέρατα συνελήφθησαν, ο εισαγγελέας τους απήγγειλε βαρύτατες κατηγορίες, η Δικαιοσύνη (είμαστε βέβαιοι) θα κάνει το καθήκον της και η κοινωνία (ελπίζουμε) θα βοηθήσει αυτό το βασανισμένο πλάσμα να αναρρώσει.

Η υπόθεση φυσικά δεν έχει πολιτικό υπόβαθρο.

Αλλά κι αν είχε, ο αρχηγός της αντιπολίτευσης έκανε μια δήλωση που νομίζω μας καλύπτει όλους. Είπε πως δεν πρέπει να δούμε το φρικιαστικό περιστατικό «ως μεμονωμένο συμβάν αλλά ως συλλογικό τραύμα». Προσυπογράφω.

Τα είπαμε; Τα είπαμε.

Διότι από εκεί αρχίζει το καραγκιοζιλίκι. Στην υπόθεση μπλέκονται κάτι ακροαριστερές κολεκτίβες δικηγόρων, κάτι «αντι-συστημικοί» ιστότοποι, οι συνηθισμένοι αγωνιστές του Διαδικτύου, όσοι θέλουν να κάνουν τη φιγούρα και τη φασαρία τους.

Καμία αντίρρηση. Η γραφικότητα είναι μέρος της ζωής.

Αλλά περιέργως, από το πουθενά και παρά τη δήλωση του αρχηγού του, ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει το όπλο του. Ο Ηλιόπουλος κι ο Σπίρτζης αρπάζονται, απαντά ο Χρυσοχοΐδης, ανταπαντά ο Τζανακόπουλος.

Ανευ λόγου. Χωρίς αιτία. Και χωρίς αντικείμενο. Ακαταλαβίστικα πράγματα.

Τι δουλειά έχουν τα κόμματα να ανακατεύονται σε υποθέσεις κοινού εγκλήματος, όταν η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη έχουν ήδη επιληφθεί;

Και τι είναι τελικά η Αριστερά; Το «Miami Vice»;

Ομολογώ ότι με ξένισε τόσο πολύ η ιστορία ώστε προσπάθησα να καταλάβω. Κι αυτό που υποψιάζομαι είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε άλλη μια φορά θύμα ενός περίγυρου περιθωριακών ακτιβιστών που έχει κηρύξει πόλεμο στην κοινωνία μας.

Από τους οποίους όχι μόνο δεν έχει ξεκόψει αλλά μάλλον εξακολουθεί να επηρεάζεται. Τον χρησιμοποιούν κατά  περίπτωση ως ασπίδα ή τηλεβόα.

Γιατί άραγε ένα δημοκρατικό κοινοβουλευτικό κόμμα αισθάνεται οικείο ή συγγενές με τέτοιους ανθρώπους; Για λόγους ιστορικούς; Ιδεολογικούς; Φιλικούς; Συντροφικούς;

Ή μήπως το κάνουν για αντιπολίτευση; Μπορεί. Αλλά τους διαβεβαιώ ότι υπάρχουν δεκάδες πιο σοβαρά θέματα για αντιπολίτευση από τα περιστατικά του αστυνομικού δελτίου.

Το μόνο βέβαιο τελικά είναι το κόστος του ΣΥΡΙΖΑ. Το πλήρωσε με τον Κουφοντίνα, τις καταλήψεις, τον Εβρο, τις κορωνο-διαδηλώσεις, το Μεταναστευτικό…

Καλώς ή κακώς, αυτός ο ανυπόληπτος ακτιβισμός διαιωνίζει την εικόνα ενός κόμματος ακραίων απόψεων και ανώριμων ανακλαστικών.

Και τελικά βλάπτει σοβαρά την υγεία. Του κόμματος.

Διότι, για να το πω πιο λαϊκά, όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα μπλέκει με τις κότες.