Χωρίς μουσική

Οπως τα μαγαζιά όταν πρωτοάνοιξαν μέσα στην πανδημία, έτσι και τ’ αστέρια αυτής της διοργάνωσης απέφυγαν τις τυμπανοκρουσίες. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, πολλοί δυσανασχέτησαν αλλά κανείς δεν έχασε.

Οι πρωταγωνιστές του Euro της πανδημίας δεν έμελλαν να είναι οι προαναγγελθέντες Ρονάλντο, Λεβαντόφσκι, Μπενζεμά, Μίλερ, Νόιερ, Κέιν, ακόμα και ο Εμπαπέ, που δεν έχασε το ταλέντο του αλλά κουβαλούσε σταυρό σε αυτά τα παιχνίδια. Δεν πήραν καν τη θέση τους τα αναμενόμενα «αστέρια της επόμενης ημέρας», οι Χάβερτς, Καντέ της τροπαιούχου του Τσάμπιονς Λιγκ, τα όλο όνομα και χρήμα αγγλικά φυντάνια τύπου Μάουντ, Φόντεν, οι φερέλπιδες Σάντσο, Μορένο, Τόρες (επί δυο), Μπρούνο Φερνάντες. Τα φώτα δεν έπεσαν – δεν πέφτουν σχεδόν ποτέ – πάνω τους αλλά αυτοί που περισσότερο διακρίθηκαν, ατομικά αλλά στην υπηρεσία της ομάδας τους, ήταν κάποιοι ξεκούραστοι μαχητές-τεχνίτες: τα πλάγια μπακ Σπινατσόλα, Μέλε, Ντούμφρεϊς, Γκόζενς, οι κεντρικοί αμυντικοί Κιάερ (να το πρόσωπο του τουρνουά) και Κάλας, οι μέσοι Ρενάτο Σάντσες (έγκλημα του Σάντος που δεν τον εμπιστεύτηκε περισσότερο), Ντάμσγκααρντ, οι επιθετικοί Σικ και, με ένα μόνο ματς, Ντοκού. Από τους «παλιούς» επέπλευσαν, και με το παραπάνω, οι ιταλοί γερόλυκοι της άμυνας, κι έπεισαν για πολλοστή φορά το θωρηκτό Λουκάκου και ο ακαταπόνητος Μόντριτς.

Τσούκου-τσούκου-μπολ, τακτικές α-λα Γκουαρδιόλα και πολύπλοκα σχήματα (αχ η μανία με τα τρία σέντερ μπακ) δεν πέρασαν τη δοκιμασία της πράξης, ενώ αντίθετα η σκιά του Γκασπερίνι και της Αταλάντα απλώθηκε παντού. Κερδισμένοι βγήκαν οι παίκτες και οι προπονητές που έδωσαν έμφαση στην απλότητα, την ταχύτητα, τη συλλογικότητα, την ψυχραιμία. Τις ίδιες αρετές – μείον την ταχύτητα – που χρειαστήκαμε όλοι μας τα δύσκολα τελευταία χρόνια.