Ηχοδύναμα

Ντένις Μπρέιν: HOMAGE, 11 CD, Warner

Οπως κάθε ιστορία, έτσι και η ιστορία της μουσικής έχει τις δικές της τραγωδίες. Και η απώλεια του άγγλου κορνίστα Ντένις Μπρέιν το 1957, του κατά κοινή ομολογία κορυφαίου κορνίστα του 20ού αιώνα, είναι μία από αυτές.

Εχοντας μόλις τελειώσει μια συναυλία υπό τον Ευγένιο Ορμαντι στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, ο Μπρέιν αποφάσισε να ταξιδέψει οδικώς για το Λονδίνο οδηγώντας όλο το βράδυ, ώστε να φτάσει νωρίς το πρωί στην οικογένειά του. Είπε ότι ήθελε να προλάβει το πρωινό μαζί τους. Αυτήκοες μάρτυρες έχουν καταγράψει τον Ορμαντι να επιχειρεί να τον μεταπείσει να μην ταξιδέψει ύστερα από ένα τόσο βαρύ πρόγραμμα στο Φεστιβάλ. Ωστόσο ο 36χρονος Μπρέιν ήθελε να φύγει. Ηταν άλλωστε και λάτρης του αυτοκινήτου: την εποχή που ηχογράφησε τα τέσσερα κοντσέρτα του Μότσαρτ με τον Κάραγιαν και τη Φιλαρμόνια, ο μαέστρος, φανατικός του αυτοκινήτου και αυτός, έμεινε έκπληκτος την ώρα που πλησίασε στο αναλόγιο του Μπρέιν για να συζητήσει μια φράση μαζί του: είδε, αντί της πάρτας, το τελευταίο τεύχος του «Autocar»… Σε εκείνη τη μοιραία διαδρομή προς το Λονδίνο, το αυτοκίνητο ξέφυγε από την πορεία του μία ώρα προτού φτάσει ο Μπρέιν στο σπίτι του – ίσως είχε κοιμηθεί στο τιμόνι. Και έτσι έκλεισε ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ερμηνευτικής του κόρνου στην ιστορία της μουσικής. Εκλεισε περίπου τόσο ξαφνικά και γρήγορα όσο είχε ανοίξει.

Ο Μπρέιν καταγόταν από οικογένεια γεμάτη με κορνίστες – ο άλλος επιφανέστερος ήταν ο πατέρας του Ομπρεϊ, ο οποίος ήταν ο κορυφαίος της δικής του γενιάς. Ωστόσο οι τεχνικές δυνατότητες του Ντένις ήταν απλώς πρωτόγνωρες. Δεν υπήρχε έργο που να μπορούσε να τον δυσκολέψει, κάτι που, ειδικά στο κόρνο, το πιο «εκτεθειμένο» ίσως από όλα τα όργανα, είναι κάτι σαν θαύμα. Σε μία ηχογράφηση με τη Φιλαρμόνια του Λονδίνου, πάλι με τον Κάραγιαν, εκείνος τον άκουσε να χάνει την πρώτη νότα. Σταμάτησε την Ορχήστρα και είπε: «Δόξα τω Θεώ – τελικά, είναι άνθρωπος…». Ενας άλλος μέγας μαέστρος όμως ήταν δύσκολο να συμβαδίσει μαζί του: σε πρόβα, πάλι με τη Φιλαρμόνια, ο θρυλικός διευθυντής της Οτο Κλέμπερερ σταμάτησε πάλι την Ορχήστρα για να του πει: «Κύριε Μπρέιν, θα μπορούσατε παρακαλώ να μη διαβάζετε γαλλικές νουβέλες κατά τη διάρκεια της πρόβας μου;». Και ο νεαρός φλεγματικός άγγλος μουσικός τού απάντησε: «Δόκτορ Κλέμπερερ, θα διαβάζω ό,τι θέλω…». Αυτό ήταν και το άδοξο τέλος των σχεδίων για κοινές τους ηχογραφήσεις, που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

Οι ιστορίες για τον Ντένις Μπρέιν δεν έχουν τελειωμό, όπως ο θαυμασμός για την τεχνική, αλλά κυρίως για την τέχνη του, δεν έχει όριο. Ακόμα και σήμερα, πάνω από μισόν αιώνα από τον πρώιμο θάνατό του, παραμένει το απόλυτο σημείο αναφοράς – με τον τρόπο που ίσως μόνον ο Καζάλς έχει πετύχει στην ιστορία της μουσικής, στο βιολοντσέλο. Συνεπώς, για αυτή την έκδοση δεν χρειάζονται συστάσεις. Χρειάζεται απλώς να την ακούσει όποιος αγαπά τη μουσική.