Η δύναμη του ανορθολογισμού

Η κυβέρνηση εγκαλείται από την αντιπολίτευση για διασπορά διχασμού στο κοινωνικό σώμα σχετικά με τα εμβόλια. Εντάξει, ας πούμε ότι είναι έτσι. Ποιος θα ήταν ο εναλλακτικός δρόμος; Να κάνει διάλογο και διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους για τα οφέλη του εμβολιασμού; Είναι μία συζήτηση που τελείωσε πριν από εκατό χρόνια. Να ξεκινήσει μία «πειστική» καμπάνια που θα στείλει περισσότερους πολίτες στα εμβολιαστικά κέντρα; Δουλευόμαστε. Αυτό που συμβαίνει από πέρσι στον πλανήτη είναι το όνειρο του διαφημιστή. Διότι τι κάνουν τα εκατομμύρια των νεκρών αν όχι καμπάνια υπέρ του εμβολιασμού; Και εντάξει, ανάμεσα σε αυτούς που αρνούνται να εμβολιαστούν υπάρχουν και άνθρωποι που απλώς διατηρούν κάποιες επιφυλάξεις και θέλουν τον χρόνο τους. Ομως το σκληρό μπετόν των αντιεμβολιαστών δεν πρόκειται να σπάσει με καμία καμπάνια.

Και ας το δούμε ωμά και κυνικά. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μία σημαντική ομάδα συμπολιτών μας που με τη στάση της απειλεί τη δημόσια υγεία, τη λειτουργία της οικονομίας και, εν τέλει, την κοινωνική συνοχή. Η άσκηση πίεσης προς αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι πολιτική επιλογή, αλλά κοινωνική αναγκαιότητα. Και προφανώς δεν είναι κάτι που τίθεται προς συζήτηση.

Από την άλλη βέβαια, όλο αυτό έχει τεράστιο κοινωνικό, ανθρωπολογικό και πολιτικό ενδιαφέρον. Διότι σε οτιδήποτε αφορά την κοινή μας ζωή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εφαρμόζεται η αρχή της πλειοψηφίας. Ισχύει παντού, εκτός από την περίπτωση της πανδημίας. Εδώ βλέπουμε μία κοινωνική μειοψηφία να υπονομεύει ευθέως την ποιότητα ζωής και την υγεία των πολλών υποκινούμενη, σε μεγάλο βαθμό, από ψυχολογικά κίνητρα, εμμονές, ως και κοινή βλακεία.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει μπροστά του μία συναρπαστική υπόθεση που θα του δώσει την ευκαιρία να αποτιμήσει κοινωνικά και οικονομικά τις επιπτώσεις του ανορθολογισμού. Αν θέλετε θα μετρήσει και το μέγεθος της αδυναμίας μας μπροστά σε έννοιες όπως η άγνοια, η εμμονή, η ανοησία. Εμείς δεν θα είμαστε εκεί. Είμαστε εδώ και κάτι πρέπει να κάνουμε. Επειγόντως.

Το ξύλο στον Σκέρτσο
Χαζεύω τις επιθέσεις που δέχεται ο Ακης Σκέρτσος. Από δεξιά και αριστερά. Θα μου πείτε ότι όταν είσαι στον κλειστό πυρήνα της κυβέρνησης, οι επιθέσεις είναι κομμάτι της δουλειάς. Ναι βέβαια, απλώς το ξύλο που τελευταία τρώει ο Σκέρτσος έχει διάσταση που αξίζει να παρατηρήσεις. Ο Σκέρτσος κατά βάση δεν διατυπώνει θέσεις με κομματικό χρώμα. Λέει τα αυτονόητα πάνω στη βάση της κοινής λογικής με κεντρώα πολιτική αισθητική. Και αυτό, τελικά, είναι που προκαλεί. Διότι όσο ακούγεται ο ορθός λόγος στη δημόσια σφαίρα, τόσο τα λαϊκίστικα άκρα αισθάνονται ότι απειλούνται καθώς χάνουν γήπεδο και, εν τέλει, λόγω ύπαρξης. Δεν ξέρω αν ο Σκέρτσος κατέβει στον πολιτικό στίβο. Μάλλον δεν θα το κάνει. Θα ήταν όμως ένα ενδιαφέρον πείραμα για να δεις τι ανταπόκριση έχει ένας λόγος που αποτελείται μόνο από τετράγωνα.

Τα πακιστανικά
Το θέμα με τον Χαρδαλιά, τη Φενέρμπαχτσε και την «Εφημερίδα των Συντακτών» θα διερευνηθεί από τη Δικαιοσύνη και, λογικά, κάποια στιγμή θα πάρουμε απαντήσεις. Προς το παρόν, όμως, ας κάνουμε μία παύση στο θέμα των πακιστανικών κινητών που, κατά το ρεπορτάζ της εφημερίδας, έφεραν αξιωματούχοι. Ενας άνθρωπος που γνωρίζει, μου είπε ότι μετά το Μάτι κάποιοι αξιωματικοί προτιμούν την ασφάλεια και την ανωνυμία των πακιστανικών κινητών προκειμένου να είναι σίγουροι ότι, αν συμβεί η στραβή, δεν θα βρεθούν κρεμασμένοι στα μανταλάκια και τυλιγμένοι με υπηρεσιακά έγγραφα. Ισχύει κάτι τέτοιο; Και αν ναι, τι κάνουν οι προϊστάμενοί τους για αυτό; Προφανώς πρόκειται για νέα μηχανή. Οπως φτιάχναμε την εταιρεία στην Κύπρο, έτσι στέλνουμε και τις ευθύνες στο Πακιστάν.