Click-away

Μπορεί να μη βρίσκονταν μέσα στο γήπεδο, έπαιξαν ωστόσο περισσότερο από τους παίκτες τους. Ο λόγος για τους προπονητές των τεσσάρων ομάδων που προκρίθηκαν στα ημιτελικά του Euro της πανδημίας αψηφώντας την πανδημία κι όλα τα εμπόδια. Οι ομάδες τους μπορεί να μην ήταν πάντα ωραίες, αλλά εκείνοι είναι, με τον τρόπο τους, ωραίοι άντρες.

Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι διατήρησε και ως προπονητής την κλάση, και τη φράντζα, που είχε ως παίκτης. Αέρινος αλλά διόλου αδιάφορος για τη νίκη, δέθηκε εφ’ όρου ζωής αλλά όχι χωρίς απιστίες με τη Σαμπντόρια (και τον Βιάλι), είχε μια σπουδαία αλλά ελαφρώς ημιτελή καριέρα, σα να μην ήθελε να λερώσει τη φανέλα και την ψυχή του με τα διάφορα βρώμικα του ποδοσφαίρου (ιδίως της χώρας του). Γι’ αυτό, ίσως, ως προπονητής έφυγε αρκετά γρήγορα εκτός έδρας (Ζενίτ, Μάντσεστερ Σίτι), με επιτυχία αλλά και πάλι αφήνοντας τα πράγματα στη μέση. Λιμάνι του αποδείχθηκε η Εθνική Ιταλίας, αυτή η ομάδα με την οποία, ως παίκτης, δεν κατάφερε να δεθεί και στην οποία, ως προπονητής, μετάγγισε, σχεδόν φυσικά, τη φινέτσα του και το πνεύμα του νικητή.

Στους αντίποδες βρίσκεται ο νευρώδης, εριστικός, μπαρουτοκαπνισμένος Λουίς Ενρίκε, ο άνθρωπος που πρόδωσε τη Ρεάλ για την Μπαρτσελόνα, που μάτωσε τη φανέλα της Εθνικής Ισπανίας, που ξεκίνησε ως φέρελπις προπονητής στη Ρόμα, αποδομήθηκε άμεσα αλλά θριάμβευσε με την Μπαρτσελόνα και σφράγισε τις μνήμες με τη «ρεμοντάδα». Αγωνιστής στο γήπεδο και στη ζωή, έχασε το κοριτσάκι του και ξαναγύρισε στην Εθνική διώχνοντας χωρίς φιοριτούρες τον προσωρινό αντικαταστάτη του – πρώην φίλο που τον έκανε εχθρό – κι οδηγεί τους Φούριας Ρόχας καθ’ ομοίωσή του, από τον πιο ανηφορικό, διχαλωτό, δύσβατο κι απρόβλεπτο δρόμο.

Χιούμλαντ και Σάουθγκεϊτ μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, με αυτό το στυλ στωικού αλλά στοχοπροσηλωμένου τζέντλεμαν που έχουν. Τον πρώτο δεν τον ήξερε ούτε η μαμά του πριν από αυτό το τουρνουά, όμως ανακάλυψε κι ο ίδιος τον εαυτό του με τον τρόπο που χειρίστηκε την παραλίγο τραγωδία του Ερικσεν, ενέπνευσε τους παίκτες του, προσάρμοσε την τακτική του και κέρδισε την παγκόσμια συμπάθεια. Ο προπονητής της Αγγλίας είναι ένας από τους λίγους λόγους για να μην αντιπαθεί κανείς πλήρως την Αγγλία. Καλός αλλά όχι σπουδαίος παίκτης, σημαδεμένος από ένα χαμένο πέναλτι, αναγκαστική λύση για τον πάγκο της Εθνικής, θα μπορούσε, αν δεν ήταν αυτός που είναι, να περάσει απαρατήρητος. Μορφωμένος, φλεγματικός, με χιούμορ, ανθρώπινος με έναν αμίμητα αγγλικό τρόπο, – κάτι μεταξύ Ρόουαν Ατκινσον και  στρατηγού Μοντγκόμερι -, μπορεί να μη δίδαξε μια άλλη μπάλα, δίδαξε όμως αξιοπρέπεια. Την οποία χρειαζόμαστε σίγουρα περισσότερο από την μπάλα.