Οι τέσσερις δρόμοι προς την ευτυχία

Οι τέσσερις ομάδες που έφτασαν στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος κουβαλάνε τέσσερις ωραίες και διαφορετικές ιστορίες: είναι αποδείξεις ότι οι δρόμοι για την ποδοσφαιρική επιτυχία μπορεί να είναι ολότελα διαφορετικοί. Στα ματς Ιταλία – Ισπανία και Δανία – Αγγλία δεν θα πλήξουμε.

Αγγλία

Η Αγγλία του Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ είναι αποτέλεσμα ενός σοβαρότατου προγραμματισμού που ξεκίνησε χρόνια πριν. Ηδη στο Μουντιάλ της Ρωσίας φτάνοντας πάλι στα ημιτελικά οι Αγγλοι είχαν δείξει ότι είναι έτοιμοι για μεγάλα πράγματα – απλώς τότε τα αποτελέσματά τους δεν ήταν τόσο θεαματικά. Ο αποκλεισμός της Κολομβίας στα πέναλτι στη φάση των «16» και της Σουηδίας στα προημιτελικά δεν ήταν αποτελέσματα που σε προϊδέαζαν ότι οι Αγγλοι ήταν έτοιμοι για τον πρώτο τους τελικό μετά το «glorious ’66»: αξιοσημείωτο ήταν μόνο ότι την Κολομβία την απέκλεισαν στα πέναλτι που σχεδόν πάντα ήταν μια διαδικασία για την Αγγλία καταδικαστική. Στη Ρωσία ο Σάουθγκεϊτ, όμως, έβαλε απλά τις βάσεις: την ομάδα του τη βλέπουμε τώρα.

Ολα

Στο Euro 2020 τα αποτελέσματα είναι σαφώς εντυπωσιακότερα. Η Αγγλία δεν έχει δεχτεί γκολ στα πρώτα της πέντε ματς. Δεν έχει κερδίσει μόνο τη Σκωτία (0-0). Ηταν καλύτεροι από τους αντιπάλους της σε όλα τα παιχνίδια. Είναι μια ομάδα που συνεχώς αλλάζει και αυτές οι αλλαγές στην ενδεκάδα της μαρτυρούν και τον πλούτο των επιλογών. Και κυρίως είναι μια ομάδα που δεν φοβάται πια κανένα: όποιος θέλει το τρόπαιο πρέπει να της το πάρει στο Γουέμπλεϊ. Εκεί που είναι αήττητη για 14 συνεχόμενα ματς.

Δανία

Η Δανία, που θα την αντιμετωπίσει στον ημιτελικό, είναι συμπωματικά η τελευταία ομάδα που στο Γουέμπλεί την κέρδισε – το έκανε μάλιστα με ένα γκολ του Ερικσεν. Η Δανία πήγε στο τουρνουά ως αουτσάιντερ, έζησε μετά την ανακοπή καρδιάς που έπαθε ο Ερικσεν την πιο μεγάλη περιπέτεια που μπορεί να τύχει σε ομάδα, βρέθηκε ένα βήμα από τον αποκλεισμό, όταν έχασε (άδικα με βάση την εμφάνισή της) από το Βέλγιο το δεύτερό της ματς, αλλά από εκεί κι έπειτα, όχι απλά μετρά τρεις νίκες στη σειρά, αλλά αναδεικνύει και συνεχώς νέους πρωταγωνιστές. Στο κομβικό για την πρόκριση ματς με τη Ρωσία τη διαφορά την έκαναν ο Πόουλσεν και ο Ντάμσγκαρντ που έβγαιναν σαν κρυφοί φορ. Με την Ουαλία υπέγραψαν την πρόκριση ο φορ Ντόλμπεργκ και ο Μελέ που βλέποντας πως ο Μπέιλ δεν έχει σκοπό να τον κυνηγήσει, ανεβοκατέβαινε στα πλάγια δίνοντας την εντύπωση πως η ομάδα του παίζει με παίκτη παραπάνω. Με την Τσεχία ένας αμυντικός χαφ (ο Τόμας Ντιλέινι) βρίσκει το γκολ του 1-0 και μολονότι δεν λείπει πάλι η συνεργασία Μέλε – Ντόλμπεργκ για το 2-0, καθοριστικός είναι ο τερματοφύλακας Κάσπερ Σμάιχελ: ένας Σμάιχελ στις ιστορίες των δανέζικων παραμυθιών είναι απαραίτητος. Η Δανία δεν πήγε στη διοργάνωση ως φαβορί, αλλά μας έδωσε ήδη την πιο ωραία ιστορία της: όσοι πιστεύουν στο μεταφυσικό τη βλέπουν ήδη πρωταθλήτρια.

Ιταλία

Αντιθέτως τίποτα το μεταφυσικό δεν υπάρχει στην περίπτωση των Ιταλών: στη δική τους περίπτωση όλα είναι αποτέλεσμα δουλειάς. Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι, που ως ποδοσφαιριστής δεν αγάπησε ποτέ του την εθνική ομάδα δηλώνοντας θύμα άδικων επιλογών που έκαναν προπονητές που ποτέ τους δεν τον κατάλαβαν, αποφάσισε μετά τον αποκλεισμό της Σκουάντρα Ατζούρα από το Μουντιάλ της Ρωσίας να φτιάξει μια Εθνική που να θυμίζει ποδοσφαιρική ομάδα που παίρνει μέρος σε πρωτάθλημα. Η νέα Εθνική Ιταλίας παίζει 4-3-3, βασίζεται σε παίκτες που τη θεωρούν αγαπημένη τους ομάδα, έχει ως στόχο να παίξει επιθετικό ποδόσφαιρο και μπορεί να μην έχει πρωταγωνιστές που λέγονται Μπάτζιο, Βιέρι, Ντελ Πιέρο, Μαλντίνι, Καναβάρο, Μπουφόν κ.λπ. αλλά έχει βάθος. Ο Μαντσίνι χάνει έναν παίκτη σε κάθε παιχνίδι από τραυματισμούς (χτύπησε ο Φλορέντσι, είχε προβλήματα ο Βεράτι, πόναγε ο Κελίνι, μπήκε στο χειρουργείο ο  Σπινατσόλα κ.λπ.), αλλά βρίσκει αντικαταστάτες για όλους. Και παίρνει κάτι της από πολλούς: με το Βέλγιο σκόραραν ο Μπαρέλα και ο Ινσίνιε, κατέβασε ρολά ο Ντοναρούμα, γοήτευσε ο Ζορζίνιο, άρεσε ο Κιέζα και έδωσαν ό,τι είχαν για να σταματήσουν τον Λουκάκου ο Μπονούτσι και ο Κιελίνι. Ισως να μην υπάρχουν Μπάτζιο και Ντελ Πιέρο, αλλά οι διάδοχοί τους έχουν καρδιά τεράστια και μια αφοσίωση στον προπονητή που οι παλιοί δεν είχαν.

Ισπανία

Από την τετράδα δεν θα μπορούσε να λείπει και μια γνήσια εκπρόσωπος «ποδοσφαίρου σχολής», δηλαδή η Ισπανία. Αν οι Αγγλοι απέκτησαν ιταλικές συνήθειες και έμαθαν να κρατάνε το μηδέν, κι αν οι Ιταλοί παίζουν επιθετικά ακόμα κι αν προηγούνται αδιαφορώντας για τις ικανότητες του Λουκάκου και του Ντε Μπρόινε στις αντεπιθέσεις, οι Ισπανοί είναι απίστευτα σταθεροί στις αρχές του ποδοσφαίρου τους, είτε κερδίζουν, είτε όχι. Για να φτάσουν στο Γουέμπλεϊ έφτυσαν αίμα καθώς ο δρόμος που διάλεξαν ήταν ο δυσκολότερος. Χρειάστηκε για να προκριθούν από τον όμιλο (ως δεύτεροι) να κερδίσουν το τρίτο ματς, αυτό με τους Σλοβάκους. Απέκλεισαν στην παράταση την Κροατία του Μόντριτς μετά από ένα συναρπαστικό ματς που τελείωσε 5-3. Ρίσκαραν με τους Ελβετούς τους οποίους απέκλεισαν στα πέναλτι έχοντας χάσει στην παράταση ένα τσουβάλι γκολ. Ο Τύπος τους γκρίνιαζε στην αρχή γιατί ο προπονητής Λουίς Ενρίκε δεν πήρε κανένα παίκτη της Ρεάλ Μαδρίτης, στοχοποιεί τον φορ Μοράτα, που τον θεωρεί ανίκανο να φορέσει τη φανέλα του Τόρες και του Μοριέντες, προβλέπει καταστροφές. Αλλά η Ισπανία προχωρά γραπωμένη πάντα σε αυτό που είναι το μεγάλο της όπλο δηλαδή το παιχνίδι της. Κάνει κατοχή μπάλας όσο καμία άλλη ομάδα, έχει υπομονή, ποντάρει στον ενθουσιασμό των νέων της παιδιών και κυρίως ξέρει πως μια ομάδα κερδίζει αυτή τη διοργάνωση. Οι Ισπανοί το κατάφεραν το 2008 και το 2012. Οι Ιταλοί το έκαναν τελευταία φορά το 1968 κι έκτοτε μετράνε χαμένους τελικούς: ένα και κόντρα στους Ισπανούς το 2012 με κατεβασμένα τα χέρια. Οι Δανοί πήραν το τρόπαιο το 1992 και σήμερα προσπαθούν να αποδείξουν πως και στο ποδόσφαιρο η ιστορία επαναλαμβάνεται γνωρίζοντας ωστόσο πως από τότε δεν έχουν καταφέρει να κάνουν κάτι σημαντικό. Και οι Αγγλοι περιμένουν να παίξουν τελικό για πρώτη φορά σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: μπροστά στον ανταγωνισμό οι Ισπανοί είναι γεννημένοι νικητές – αν πάρουν το τρόπαιο θα το ‘χουν καταφέρει για τέταρτη φορά και θα ‘χουν ξεπεράσει και τους Γερμανούς που κατά τον Λίνεκερ κερδίζουν πάντα.

Ονειρο

Την Κυριακή θα έχουμε έναν τελικό νικητή. Αύριο και μεθαύριο δυο μεγάλους ημιτελικούς. Σήμερα τέσσερις ευτυχισμένες ομάδες. Που δίκαια ζουν το όνειρό τους…