Το δημοψήφισμα και η ψυχή τους

Ο άνθρωπος στον οποίο θα θέλαμε όλοι να πούμε δύο κουβέντες, ο ιστορικός του μέλλοντος, θα βγάλει τα συμπεράσματά του για το δημοψήφισμα του 2015, σταθμίζοντας από τη μία τον καιροσκοπισμό και από την άλλη τον ερασιτεχνισμό των πρωταγωνιστών. Ηταν, άραγε, ο Τσίπρας αδίστακτος καιροσκόπος ή ερασιτέχνης του θανατά που μας έφερε στα όρια της εθνικής καταστροφής; Προφανώς ισχύουν και τα δύο αν και την αναλογία τη γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Ομως έχετε σκεφτεί πότε ότι ο ψυχισμός των πρωταγωνιστών παραμένει ένα πεδίο αχαρτογράφητο; Θα ήταν συναρπαστικό να μπαίναμε στο μυαλό του Τσίπρα και του Βαρουφάκη εκείνες τις μέρες. Εντάξει και οι δύο έχουν μιλήσει για τη συναισθηματική φόρτιση που βίωσαν, αλλά θα ήθελα να βρεθώ εκεί μέσα, με τη συντροφιά ενός καλλιτέχνη, για να παρακολουθήσω το ψυχολογικό roller coaster με τις εκρήξεις μεγαλείου και τις απότομες βυθίσεις σε χαράδρες φόβου. Πώς, ας πούμε, τη μία στιγμή αισθάνεσαι συνομιλητής της Ιστορίας και την άλλη τρέχεις να κρυφτείς κάτω από το τραπέζι του Παυλόπουλου. Εννοείται ότι έχει και τεράστιο ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο μεταβόλισαν ψυχολογικά τα γεγονότα. Και αν δεχθούμε ότι στην περίπτωση του Βαρουφάκη ο ναρκισσισμός υπονομεύει την ενσυναίσθηση, με τον Τσίπρα είναι αλλιώς. Πάντα θα απορώ πώς αυτός ο άνθρωπος, έπειτα από όσα έκανε το 2015, μπορεί και στέκεται ενώπιον λαού και καθρέφτη. Από τι είναι φτιαγμένος και κατασκευάζει δικαίωση με το υλικό που άλλοι φτιάχνουν τύψεις; Πώς γίνεται να παραμένεις στην πολιτική έχοντας φέρει τη χώρα ένα βήμα πριν από τον όλεθρο; Πώς παριστάνεις τον ηγέτη, όταν στην κρίσιμη αναμέτρηση ταπεινώθηκες, σου πήραν τα χαρτιά από τα χέρια και σε άφησαν μόνο με τα σώβρακα; Θα μου πείτε ότι οι ηγέτες υπάρχουν διά των οπαδών τους. Οσο υπάρχουν εκεί έξω πολίτες που αποτιμούν θετικά την πολιτεία Τσίπρα, τόσο και ο ίδιος θα ξορκίζει τα λάθη του. Σκέφτομαι αυτούς που χόρευαν εκείνο το βράδυ στο Σύνταγμα. Διάβασα σε πολλές αναρτήσεις ότι θα αισθάνονται προδομένοι. Μα δεν είναι αυτό το θέμα. Το ερώτημα είναι αν θα αισθάνονται ηλίθιοι.

Κλεισμένος σε ενυδρείο

Στο Facebook υπάρχει το γκρουπ «Μαγαζιά χωρίς μπόλι». Εγγράφονται περίπου 10.000 άνθρωποι ημερησίως – χθες τα μέλη του ήταν 55.600. Και είναι η χαρά του πολιτικού επιστήμονα και του ανθρωπολόγου. Μπαίνεις να χαζέψεις και αφήνεσαι. Περιπλανιέσαι σε ένα σουρεαλιστικό τοπίο όπου οι θεωρίες συνωμοσίας συναντούν συνταγματικούς προβληματισμούς, πέφτουν πάνω σε αλλοιωμένες ή «εναλλακτικές» επιστημονικές προσεγγίσεις και όλα μαζί αγκαλιάζουν το εθνόσημο καλώντας σε νέες Θερμοπύλες όπου ο εχθρός φέρει το εμβόλιο ως όπλο μαζικής καταστροφής. Και όσο τα μέλη του γκρουπ αυξάνονται, εσύ απορείς, διαπιστώνοντας ότι ζουν ανάμεσά μας. Δεν βλέπεις, όμως, ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: εσύ ζεις ανάμεσά τους. Κλεισμένος σε ένα ενυδρείο με όλους αυτούς να περιστρέφονται γύρω σου.

Το αίτημα για εκλογές

Πιστεύετε τον Μητσοτάκη όταν λέει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία; Ο Τσίπρας σίγουρα τον πιστεύει. Για αυτό και σκοπεύει να ζητήσει εκλογές. Εκ του ασφαλούς. Και θα θυμίσει έναν τύπο που μπαίνει στο σινεμά στο μέσον μιας ταινίας που οι περισσότεροι παρακολουθούν με ενδιαφέρον, ζητώντας διακοπή της προβολής. Ναι βέβαια, το έργο είναι ένα δράμα για τον Τσίπρα, περιγράφει τον καταναγκασμό που επιβάλλει ο ρόλος. Δεν νοείται αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης χωρίς αίτημα για άμεση προσφυγή στην κάλπη. Το μεγάλο πρόβλημα είναι στη δραματοποίηση του αιτήματος. Κάτι τέτοια λέγονται συνήθως σε περιβάλλον έντασης και από κάτω σηκώνουν θόρυβο και δυνατό χειροκρότημα. Θα συμβεί και τώρα, αλλά είναι δύσκολο να σκεπαστεί το χάχανο.