Περί «κοινού κώδικα αξιών»

Οπως έγινε γνωστό, η Κομισιόν εξετάζει το ενδεχόμενο να οδηγήσει την Πολωνία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παραβάσεις του κράτους δικαίου και των ευρωπαϊκών συνθηκών για μέτρα όπως η ανακήρυξη περιοχών ως «καθαρές από ΛΟΑΤΚΙ» που εφαρμόζεται από πέρυσι και η απαγόρευση των αμβλώσεων από τον περασμένο Ιανουάριο. Το κράτος αυτό απολαμβάνει απρόσκοπτα, εν τω μεταξύ, τα ωφέλη της ΕΕ, ενώ αυτή το «εξετάζει» ακόμη (!) το θέμα.

Είναι ένα μόνο παράδειγμα του «κοινού αξιακού κώδικα» που επιμένει ότι έχει ακόμη η ΕΕ. Αν αναφέραμε πολιτικές στην Ουγγαρία, στη Μάλτα και σκορ καταδικαστικών αποφάσεων από το ΕΔΔΑ, δεν θα αρκούσε η στήλη, θα χρειαζόμασταν ένθετο. Κι είναι ενδεικτικό ότι όλο και περισσότερο χάνει ποσοστά στις μετρήσεις εμπιστοσύνης των πολιτών, ειδικά των νεότερων, που την κρίνουν βασικά ως γραφειοκρατικό οργανισμό και οικονομική ένωση.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει και με τη νεολαία να είναι
όλο και πιο ευαισθητοποιημένη, τα ευρωπαϊκά κράτη, σε εθνικό και κοινοτικό επίπεδο, θα όφειλαν να είναι
στην πρωτοπορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πόσω μάλλον που είναι ζητήματα κατεξοχήν αξιακά, σε αντίθεση με όσα κοστίζουν χρήματα και προκαλούν συγκρούσεις συμφερόντων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι χωρίς την ΕΕ θα ήμασταν καλύτερα. Αντιθέτως, είναι προφανές ότι θα ήμασταν χειρότερα. Για να μη βγάζουμε την ουρά μας απέξω, αν εξετάσει κανείς το πόρισμα της Εθνικής Επιτροπής για την ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ και το υπόμνημα που απέστειλε στη συνέχεια η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, θα διαπιστώσει ότι είμαστε, δυστυχώς, πολύ πίσω, ότι τα λίγα βήματα που έχουν γίνει είναι δειλά κι ήρθαν ύστερα από από δικαστικές μάχες και ευρωπαϊκές αποφάσεις. Μιλάμε για νομοθετήματα όπως το σύμφωνο συμβίωσης ή η αναγνώριση ταυτότητας φύλου που κάθε φορά προκαλούσαν έναν τριτοκοσμικό σάλο και μετά ψηφίζονταν και ξεχνιόντουσαν την επόμενη μέρα, χωρίς να διαλυθεί το έθνος στο μεταξύ. Οπως αποδεικνύουν το πορίσμα και το υπόμνημα που έχει στα χέρια του ο Πρωθυπουργός, εκκρεμούν στοιχειώδεις ρυθμίσεις ισότητας παρά το γεγονός ότι υπάρχουν δεκάδες επιχειρήματα, από τα ανθρωπιστικά και τα φιλελεύθερα ως τα ξεκάθαρα ωφελιμιστικά (δείτε, π.χ., τις έρευνες για το πόσο ωφελούν ο πλουραλισμός και η ισότητα την ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα). Εχουμε καμιά σοβαρή δικαιολογία να τα καθυστερούμε ακόμη;