Να φάει… {LF}πόρτα ο ιός

«Δεν μπορούμε να κάνουμε τους αστυνόμους» λένε οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων εστίασης και θυμηθήκαμε όλοι τα νεανικά μας χρόνια. Τότε που ξεροσταλιάζαμε για μια θέση στο μπαρ, στην ντίσκο ή το καφεστιατόριο. Τότε που περιμέναμε στην ουρά, φτάναμε μπροστά στην πόρτα και ο «κύριος πορτιέρης» – έτσι τον λέγαμε – μας «έριχνε πόρτα». Δεν του άρεσε η φάτσα μας, άφηνε να εννοηθεί με ξεκάθαρα… δημοκρατικό τρόπο. Δεν πίστευε – και σωστά – ότι είχαμε σοβαρά λεφτά προς κατανάλωση στην τσέπη μας. Μας πέταγε ένα «λυπάμαι κύριε, έπρεπε να συνοδεύεστε». Το κριτήριο αυθαίρετο. Αλλά για αυτόν δίκαιο. Με τα χρόνια είχε γίνει δίκαιο και για εμάς που «τρώγαμε πόρτα». Ατυπος νόμος του καταστήματος, που κανένας δεν αμφισβητούσε. Μέχρι που έφτανε η στιγμή της δικαίωσης. Βρίσκαμε συνοδό και πλέον μας έβαζε. Με μια αναμονή αλλά η πόρτα άνοιγε. Τα χρόνια περνούσαν, η τσέπη μας φαινόταν πιο γεμάτη, πλέον μας φώναζαν ενώ ήμασταν στο πίσω μέρος της ουράς να παρακάμψουμε τους πάντες και να μπούμε στο μαγαζί. Πλέον στην παλιά μας θέση για να «φάνε πόρτα» ήταν άλλοι. Ελάχιστα ένοιαζε τους περισσότερους. Πληρούσαμε πλέον τα «αστυνομικού χαρακτήρα» κριτήρια του μαγαζιού και όπως πειθαρχούσαμε όταν δεν μας έβαζε έτσι χαιρόμασταν όταν θεωρούμαστε επιθυμητοί πελάτες.

Οταν θυμάσαι όλα αυτά και ακούς τους σύγχρονους επιχειρηματίες της εστίασης να μιλούν με απαξιωτικό τρόπο για τα covidfree καταστήματα, πραγματικά αναρωτιέσαι σε ποιον απευθύνονται. Αν η πρώτη διάκριση που θα κάνουν στη ζωή τους είναι μεταξύ εμβολιασμένων και μη εμβολιασμένων πολιτών. Λες και τα μπαρ, τα εστιατόρια και τα καφέ είναι χώροι δημοκρατίας. Λες και δεν γνωρίζουν οι πολίτες ότι υπάρχουν διακρίσεις, ανάλογα με το ύφος του μαγαζιού και τις «τσέπες» των πελατών. Τις πιο πολλές φορές αυθαίρετες. Χωρίς να βασίζονται σε κανένα νόμο, σε κανένα κανονισμό. Απλά εφαρμόζονται και σχεδόν αυτόματα γίνονται δεκτές από τους περισσότερους πελάτες τους. Οι οποίοι, μάλιστα, τα προτιμούν ακριβώς για αυτές τις διακρίσεις.

Αλλωστε η ελεύθερη επιλογή του κατάλληλου καταστήματος για τη διασκέδαση του καθενός, δεν ορίζεται μεμονωμένα σε κάθε μαγαζί, αλλά από το εάν στην αγορά υπάρχουν επιλογές για κάθε ενδιαφερόμενο. Επιλογές διασκέδασης για όσους συμπολίτες μας δεν εμβολιαστούν θα υπάρχουν. Οπως και για όσους εμβολιάστηκαν αλλά θέλουν να συναντήσουν τους μη εμβολιασμένους φίλους τους. Προφανώς με τήρηση όλων των μέτρων προφύλαξης από τη μετάδοση του ιού. Με μεγαλύτερη δηλαδή ταλαιπωρία. Αυτό επιτάσσει όμως το δημόσιο συμφέρον.

Επιλογή ασφαλούς διασκέδασης και ψυχαγωγίας δικαιούνται όμως και όσοι εμβολιάστηκαν. Και αυτοί απαιτούν να υπάρχουν χώροι αμιγώς Covidfree, όχι μόνο μεταξύ των θαμώνων αλλά και μεταξύ του προσωπικού. Το ότι οι όροι διασκέδασης αυτής της κατηγορίας θα είναι καλύτεροι είναι επίσης προφανές γιατί συμβαίνει: Γιατί είναι εμβολιασμένοι. Γιατί πληρούν όλα τα σύγχρονα κριτήρια για να εισέλθουν. Αν παλιά το κριτήριο ήταν να συνοδεύεσαι και να δείχνεις ότι έχεις οικονομική άνεση. Το κριτήριο στην εποχή της πανδημίας θα έπρεπε να είναι να μη μεταδίδεις τον ιό…