Ερευνα για τον Μονκάλβο

Ερευνα για τον Μονκάλβο

Δεν έχει κλείσει η υπόθεση με το χαμένο έργο του Μονκάλβο, το οποίο είχε κλέψει ο Γιώργαρος ο μπογιατζής από την Κερατέα, για λογαριασμό τού τρέχα γύρευε και Νικολό καρτέρει. Για την ακρίβεια, δεν έχει κλείσει καθόλου. Αντιθέτως, οι πληροφορίες μου αναφέρουν ότι εδώ και πολλούς μήνες (από πέρυσι τον Οκτώβριο) στην υπόθεση έχει αναμειχθεί τόσο η Ιντερπόλ όσο και η Εισαγγελία Αθηνών. Μάλιστα, η Εισαγγελία έχει ζητήσει ήδη τη συνεργασία των ιταλικών Αρχών, προκειμένου να εντοπιστεί πού βρίσκεται σήμερα ο πίνακας αυτός, ώστε να μεταβούν στην Ιταλία έλληνες ειδικοί και να εξετάσουν αν πρόκειται για τον κλεμμένο δικό μας, της Εθνικής Πινακοθήκης, ή για κάποιο άλλο, παρεμφερές έργο του ιταλού ζωγράφου του 17ου αιώνα.

Το μεγάλο ερωτηματικό, βέβαια, είναι γιατί αυτή η ιστορία γίνεται εκ των υστέρων και δεν έγινε τότε που έπρεπε, τον Σεπτέμβριο του 2019, όταν εντοπίστηκε ο πίνακας σε μια δημοπρασία στον οίκο δημοπρασιών Pandolfini στη Φλωρεντία – με τον αριθμό 94 στον σχετικό κατάλογο της δημοπρασίας. Αυτοί που είδαν ηλεκτρονικά το έργο «Ο Αγιος Diego de Alcala σε έκσταση με την Αγία Τριάδα και σύμβολα του πάθους» εκτίμησαν ότι ήταν αυτό που είχε κλαπεί από τη δική μας Πινακοθήκη. Το μόνο που το διαφοροποιούσε ήταν μια κακοσχηματισμένη υπογραφή και σαν να είχε πέσει νερό σε κάποια σημεία του.

Εδώ υπάρχει ένα ολόκληρο παρασκήνιο. Η τότε – όπως και τώρα – υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, που ενημερώθηκε για το γεγονός, ευρισκομένη σε υπηρεσιακή επίσκεψη στις ΗΠΑ, ζήτησε, αναφέρουν αξιόπιστες πηγές, από τη διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα να στείλει η Πινακοθήκη έναν ειδικό στη Φλωρεντία, να παρίσταται στη δημοπρασία και να ζητήσει την εξέταση του έργου. Κατά τις πηγές αυτές, η κυρία Λαμπράκη – Πλάκα ήταν αρνητική, επικαλούμενη σχετική απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πινακοθήκης που δεν συναινούσε σε ένα τέτοιο εγχείρημα.

Τώρα αναζητείται το πρακτικό του ΔΣ της Πινακοθήκης, προκειμένου να διαπιστωθεί τι ακριβώς διημείφθη και τι ήταν εκείνο που έπεισε τα μέλη του Συμβουλίου να αποφασίσουν ότι «δεν ενδιέφερε το αντικείμενο της δημοπρασίας στη Φλωρεντία»…

Μέχρι τώρα που «μιλάμε», το πρακτικό δεν έχει ανευρεθεί…

Χιούμορ για τα μπάζα

Αντιπολίτευση, όπως πάντα, as usual όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο με εκείνη την ακαταμάχητη προφορά που έχει στείλει Βρετανούς και Βρετανούς για ψυχοφάρμακα, για τα μπάζα. Ο τεράστιος «λεγάμενος» δεν στάθηκε καθόλου στη μεγάλη επιτυχία της ΕΛ.ΑΣ. να εντοπίσει τους κλεμμένους πίνακες της Εθνικής Πινακοθήκης, όχι. Δεν είναι αυτό το αντικείμενό του. Δεν τον ενδιαφέρει καν. Αλλωστε η σχέση του με αυτά, με τις εικαστικές τέχνες, είναι όση η δική μου με την αεροναυτική του Διαστήματος. Ο άνθρωπος κάνει αντιπολίτευση. Και στο πλαίσιο αυτό, επιχειρεί να κάνει και τον έξυπνο. Τον πολύ έξυπνο, για την ακρίβεια. Εξού και φιλοτέχνησε (περί… φιλοτεχνήματος πρόκειται) tweet (ήτοι, στην καθομιλουμένη, «τιτίβισμα»), όχι για την επιτυχία της ανακάλυψης των πινάκων, αλλά για το πέσιμο στο πάτωμα του πίνακα του Πικάσο. Και ιδού τι έγραψε ο άνθρωπος που κυβέρνησε τη χώρα επί 4½ χρόνια πουλώντας, κανονικά, φύκια για μεταξωτές κορδέλες: «48 χρόνια μετά τον θάνατό του,  #Πικασο κατάφερε να φιλοτεχνήσει το καλύτερο πορτρέτο του κ. Χρυσοχοΐδη και του αβάσταχτου ερασιτεχνισμού της κυβέρνησης των “αρίστων”». Ναι, έτσι ακριβώς. Βρε, πώς γελάσαμε πάλι. Μα τι χιούμορ αυτός ο άνθρωπος, τι χιούμορ. Ακόμη και όταν γράφει μακάβρια πράγματα…

Νομικό υπόδειγμα

Κάθισα και διάβασα την πρόταση της αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου, κυρίας Θεοδώρου, αναφορικά με το αίτημα έξι εκ των (κατα)συκοφαντηθέντων πολιτικών προσωπικοτήτων της χώρας για δήθεν συμμετοχή στο σκάνδαλο της Novartis, να αποφασίσει η Δικαιοσύνη να βγάλει τις κουκούλες από τους ψευδομάρτυρες της υπόθεσης που έκαναν καριέρα με τα ψευδώνυμα «Κελέση» και «Σαράφης».

Πρόκειται για ένα μνημειώδες κείμενο, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως νομικό υπόδειγμα, αναφορικά με το γιατί πρέπει οι δύο κουκουλοφόροι μάρτυρες να καταθέσουν με τα ονοματάκια τους για την υπόθεση, από τη στιγμή που έκαναν το ίδιο στις ΗΠΑ, ευελπιστώντας, όπως αναφέρει η κυρία Θεοδώρου, σε «οικονομικά ανταλλάγματα».

Λέει δηλαδή, σε απλά ελληνικά, «στις ΗΠΑ πήγατε και καταθέσατε με τα ονόματά σας γιατί περιμένατε να κονομήσετε, εδώ τι ακριβώς προστατεύεται στην περίπτωσή σας;».

Ωστόσο, από το κείμενό της θεώρησα σωστό να απομονώσω μια παράγραφο, την οποία και θεωρώ κορυφαία, αναφορικά με την υπόθεση. Είναι η ακόλουθη:

«Σε ένα κράτος δικαίου, αν αναμφίβολα πρέπει να προστατεύεται το δημόσιο συμφέρον και να αποτρέπεται η λεηλασία του δημόσιου χρήματος, εξίσου πρέπει να έχει το δικαίωμα και τη δυνατότητα ο κάθε πολίτης και πολύ περισσότερο τα δημόσια πρόσωπα να προστατεύσουν την τιμή και την υπόληψη και την αξιοπρέπειά τους από την “ανθρωποφαγία”. Αλλωστε, η προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος δεν μπορεί να φθάνει μέχρι του σημείου να δυσχεραίνεται η ανεύρεση της ουσιαστικής αλήθειας και να επέρχεται σημαντικός περιορισμός βασικών αρχών».

Διαφωνεί κανείς;

Η κίνηση των έξι

Υπενθυμίζω τα ονόματα των έξι πολιτικών που, επαναλαμβάνω, (κατα)συκοφαντήθηκαν στη σκευωρία για το σκάνδαλο, το πραγματικό σκάνδαλο, της Novartis και ζήτησαν να βγουν οι κουκούλες από τους «Κελέση» και Σαράφη», προκειμένου να αντιμετωπίσουν και εκείνοι τον πέλεκυ της Δικαιοσύνης για τη συμμετοχή τους, την ουσιώδη συμμετοχή τους, στη σκευωρία.

Πρόκειται για τους Αντ. Σαμαρά, Ευ. Βενιζέλο, Δ. Αβραμόπουλο, Α. Γεωργιάδη, Γ. Στουρνάρα, Α. Λοβέρδο, οι οποίοι αντέδρασαν σε μια προσπάθεια που γίνεται παρασκηνιακά να πάει αυτή η υπόθεση στα άχρηστα της Ιστορίας. Ποιος την επιχειρεί αυτή την προσπάθεια; Το μόνο που μπορώ σήμερα να πω είναι ότι δεν είναι… μονοκομματική, αλλά δικομματική τουλάχιστον.

Και πως η κίνηση των έξι σηματοδοτεί την κατηγορηματική τους, εμπράκτως δε, άρνηση να αποδεχτούν μια τέτοια λύση.

Μπορώ επίσης να προσθέσω ότι αυτός που είναι στα κάγκελα με την προσπάθεια αυτή είναι ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος έχει δεσμευτεί ότι «θα τους πάει… αίμα».

Και το εννοεί – του έχει γίνει έμμονη ιδέα, ενημερώνω εκείνους που ενδεχομένως το παραγνωρίζουν…

Μάλιστα, εγκύρως αναφέρω ότι η πρωτοβουλία των έξι να παρέμβουν στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ξεκίνησε από αυτόν.

Και έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι με δικά του, προσωπικά τηλεφωνήματα πείστηκαν και οι υπόλοιποι πέντε να συνυπογράψουν το κείμενο, το οποίο είχε ετοιμάσει γνωστός κορυφαίος νομικός των Αθηνών, φίλος μου. Είναι ο ίδιος που μου έλεγε χθες, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε, «αν δεν ήταν ο Σαμαράς, δεν θα είχε γίνει τίποτε».

Τον πιστεύω, οφείλω να παραδεχθώ…