Σταμάτησε και κοίταξε τον καθρέφτη

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο του Γουίμπλεντον – μολονότι τα πιο πολλά ελληνικά ΜΜΕ το παρουσίασαν ως μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή για όποιους παρακολουθούν χρόνια το σπορ δεν αποτελεί έκπληξη. Ο αντίπαλός του, ο συνομήλικός του Αμερικανός Τιαφό, είναι καλός στο χόρτο ενώ ο Τσιτσιπάς δεν αγαπάει τη συγκεκριμένη επιφάνεια. Ο έλληνας πρωταθλητής δεν πήγε να αγωνιστεί σε κάποιο τουρνουά που γίνεται στο χόρτο πριν πάει στο Λονδίνο κι αυτό το πλήρωσε. Ομως τελείωσε το Ρολάν Γκαρός κατάκοπος κι έχει παίξει πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο τενίστα φέτος: οι πιθανότητες να κάνει κάτι σπουδαίο στο ιστορικό τουρνουά του Λονδίνου ήταν λίγες. Δεν αποτελεί δικαιολογία αυτό για τον αποκλεισμό του τόσο νωρίς, ωστόσο έμοιαζε αδύνατο να πάει μακριά. Ο Τσιτσιπάς έμαθε τα μυστικά του σπορ στην ακαδημία του Πατρίκ Μουράτογλου στο Παρίσι. Εκεί γήπεδο με χόρτο δεν υπάρχει: υπάρχει μόνο γκαζόν στην είσοδο.

Ειδικότητα

Το παιχνίδι στο χόρτο είναι κάτι ολότελα διαφορετικό: ο Τσιτσιπάς για να διακριθεί στο Γουίμπλεντον πρέπει να κάνει ειδική προπόνηση και προετοιμασία και να βάλει πολλά στο παιχνίδι του. Πολλοί μεγάλοι παίκτες το συγκεκριμένο τουρνουά το θεωρούσαν ένα είδος υποχρέωσης: φέτος δεν πήγαν εκεί ο Τιμ και ο Ναδάλ, ακριβώς γιατί δεν είχαν πιθανότητες διάκρισης. Ιστορικά οι παίκτες που μπορούσαν να παίξουν σε όλες τις επιφάνειες εξίσου επιτυχημένα ήταν λίγοι. Το παιχνίδι στο χόρτο απαιτεί ειδικότητα.

Υπερήρωες

Αν αναρωτιέστε πώς γίνεται παίκτες πιο μεγάλοι ηλικιακά από τον Τσιτσιπά, όπως ο Τζόκοβιτς π.χ., να μην κουράζονται και να έχουν σταθερότατη απόδοση σε όλα τα τουρνουά (ανεξάρτητα από την επιφάνεια στην οποία τα παιχνίδια παίζονται), τότε σας καλωσορίζω στον κόσμο των υπερηρώων του τένις. Στις ιστορίες του Τζόκοβιτς, του Ναδάλ και του Φέντερερ το πιο εντυπωσιακό δεν είναι οι κατακτήσεις των μεγάλων τουρνουά, οι εβδομάδες στο νούμερο ένα της παγκόσμιας κατάταξης ή η διάρκεια της καριέρας τους: αυτό που τους έδωσε τη δυνατότητα να γίνουν οι μεγαλύτεροι όλων των εποχών είναι η ικανότητά τους να είναι αποτελεσματικοί σε όλες τις επιφάνειες και η απίστευτη αντοχή τους απέναντι σε οποιαδήποτε δυσκολία για δεκαπέντε χρόνια και βάλε. Αυτή την ικανότητα και αυτή την αντοχή δεν την έχει κανείς από τους μικρότερους που θέλουν να τους διαδεχτούν. Ο Μεντβέντεφ δεν είναι καλός στο χώμα, ο Τσιτσιπάς υστερεί στο χόρτο, ο Τιμ μόλις έπαιξε δυο γεμάτα χρόνια τένις άρχισε να έχει σοβαρά προβλήματα με τα γόνατα. Ολοι είναι σπουδαίοι παίκτες, όπως και ο Ζβέρεφ κι ο Μπερετίνι που πιθανότατα στο Γουίμπλεντον θα διακριθούν. Αλλά κανείς δεν θα φτάσει να συγκριθεί ποτέ με τα τρία ιερά τέρατα: στο τέλος της καριέρας του Φέντερερ, του Τζόκοβιτς και του Ναδάλ η ιστορία θα γράψει πως νικήθηκαν μόνο από τον χρόνο.

Ιστορίες

Στο μεταξύ οι συγκινήσεις στο Euro είναι τεράστιες: το τουρνουά είναι υπέροχο. Ενα πράγμα που πάντα με διασκέδαζε όταν έφταναν τα μεγάλα τουρνουά εθνικών ομάδων είναι οι αναφορές των μεγαλύτερων σε ηλικία ποδοσφαιρόφιλων στα μεγάλα ματς που έχουν δει. Ομολογώ ότι πάντα ένιωθα μειονεκτικά γιατί δεν έχω ζήσει τις συγκινήσεις του ματς του 1966 ανάμεσα στην Αγγλία και στη Γερμανία (4-2) ή το ιστορικό Ιταλία – Γερμανία (4-3) του 1970, ή, για να μείνουμε σε ιστορίες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, τις ιστορικές παρατάσεις της Τσεχοσλαβακίας κόντρα στην Ολλανδία και στη Γερμανία το 1976. Οταν μεγάλωσα είδα αυτά τα ματς που την εποχή του Διαδικτύου μπορεί κανείς να τα βρει και να τα παρακολουθήσει όποτε θέλει. Θα συμβούλευα όμως κάθε ποδοσφαιρόφιλο που δεν τα έχει δει (ή τα έχει δει και τα έχει ξεχάσει…) να μην τα ψάξει: διότι κανένα από αυτά δεν συγκρίνεται με το υπερθέαμα ποδοσφαίρου που μας πρόσφεραν τη Δευτέρα το βράδυ οι Ισπανοί και οι Κροάτες.

Ραψωδία

Το παιχνίδι Ισπανία – Κροατία (5-3) δεν είναι απλά ένα ματς με πολλά γκολ που κρίθηκε στην παράταση: είναι μια ποδοσφαιρική ραψωδία στην οποία πρωταγωνίστησαν δυο σπουδαίες ομάδες που μας έδειξαν αρετές και αδυναμίες. Οι αρετές τους έκαναν το παιχνίδι πανέμορφο. Οι αδυναμίες τους του έδωσαν αυτή τη δραματική διάσταση που το έκανε αξέχαστο. Οι Ισπανοί που είχαν ξεκινήσει το τουρνουά έχοντας πετύχει μόλις ένα γκολ στα δυο ματς έχουν πετύχει δέκα (!) στα δυο τελευταία παιχνίδια. Χάρισαν ένα γκολ στους Κροάτες και μετά τους έβαλαν τρία και θα είχαν προκριθεί χωρίς τα χτυποκάρδια της παράτασης αν δεν είχαν απέναντί τους αυτή την απίθανη ομάδα του Μόντριτς που αποφάσισε πριν αποχωρήσει από το τουρνουά να κάνει όλο τον κόσμο να τη χειροκροτήσει. Ο τρόπος που μετέτρεψε το σε βάρος της 3-1 σε 3-3 (με μια απίθανη αντίδραση στο τελευταίο δεκάλεπτο στηριγμένη στον άγνωστο στο μεγάλο κοινό Ορσιτς) και η σπουδαία μπάλα που παίζει στο ξεκίνημα της παράτασης πριν νικηθεί από τον Μοράτα θα μείνουν αξέχαστα σε όλους. Θα ήθελα πραγματικά να πω μπράβο σε όλους: μας έδωσαν τη δυνατότητα να λέμε κι εμείς στους μικρότερους καθώς γερνάμε πως η μπάλα που βλέπαμε ήταν απίστευτη και πως αυτοί δεν θα τη δουν ποτέ…

Σταμάτησε

Φυσικά ο διεθνής Τύπος ασχολήθηκε πιο πολύ με το αντίο της Γαλλίας που έχασε από την Ελβετία στα πέναλτι πρωταγωνιστώντας κι αυτή σε ένα θεαματικό και γοητευτικό ψυχόδραμα. Η Γαλλία, εκτός από παγκόσμια πρωταθλήτρια, ήταν, σύμφωνα με τη γνωστή ιστοσελίδα  Τransfermarkt, η Εθνική με το ακριβότερο ρόστερ του κόσμου (ακριβότερη και από την Ισπανία, την Αγγλία και τη Γερμανία αλλά και από το Βέλγιο των μεγάλων ονομάτων). Ομως έφτασε στο ματς με τους Ελβετούς χωρίς να ανεβάσει ταχύτητα κι αυτό τελικά το πλήρωσε. Ο άγγλος σχολιαστής Σάιμον Κούπερ την είχε χαρακτηρίσει ως «την πιο βαρετή σούπερ ομάδα της ιστορίας». «Είναι σαν να παρακολουθείς μια ομάδα που κρύβει την αξία των παικτών της, που παίζει επίτηδες ένα βαρετό ποδόσφαιρο ώστε να κάνει τους πάντες να ασχολούνται μαζί της αμφιβάλλοντας για το αν οι ποδοσφαιριστές της αξίζουν τόσο καλά λόγια και τόσα χρήματα» είχε γράψει.

Ισχύει

Η τραγική ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι οι Γάλλοι στο ματς με τους Ελβετούς έπαιξαν είκοσι λεπτά καταπληκτικό ποδόσφαιρο: η αντίδρασή τους μετά το χαμένο πέναλτι των Ελβετών (και τα τρία υπέροχα γκολ σε είκοσι λεπτά) ήταν σπουδαία. Αλλά στο 3-1 σταμάτησαν για να κοιταχτούν στον καθρέφτη και ο μισθοφορικός στρατός των Ελβετών τους τιμώρησε. Κι όλος ο πλανήτης έμοιαζε να περιμένει απλά το ποιος θα αστοχήσει στο κρίσιμο πέναλτι. Το έχασε ο Εμπαπέ. Το σύμβολο μιας ομάδας που νόμιζε πως όλα είναι εύκολα και γίνονται χωρίς να ιδρώσεις. Δεν ισχύει…