Ιστορίες από την εποχή της Covid

^«Εύχομαι να έμαθα αρκετά ώστε να κοιτάζω το γήρας στα μάτια, να συμφιλιωθώ όσο γίνεται περισσότερο με την ιδέα ότι το γήρας είναι μια κατάσταση τυχαίας στιγμής στην ύπαρξη ενός ανθρώπου, ότι οι γέροντες είναι απλά άνθρωποι που τυχαίνει να είναι γέροντες» λέει ο σκηνοθέτης της ταινίας ντοκιμαντέρ «Μέσα από το τζάμι, τρεις πράξεις» Χρήστος Μπάρμπας. «Και ότι τελικά η έκφραση “χάσμα γενεών” δεν έχει πλέον νόημα και ίσως να είναι μια φράση που εκφράζει περισσότερο φόβο, παρά να περιγράφει κάτι».

Μάιος 2020. Το πρώτο lockdown στη χώρα μας για την αντιμετώπιση της νόσου COVID-19 έχει ήδη μπει σε λειτουργία και η ζωή έχει αλλάξει παντού και για όλους. Ομως για δύο μήνες, σε ένα γηροκομείο στον Αγιο Στέφανο, βόρεια της Αθήνας, το προσωπικό και οι φιλοξενούμενοι έζησαν έναν επιπρόσθετο εγκλεισμό, αφού η μονάδα τους για προληπτικούς λόγους έπρεπε να σφραγιστεί. Εκεί βρέθηκε ο φακός του Χ. Μπάρμπα για να καταγράψει τα γεγονότα και να αναρωτηθεί τι ακριβώς θα μπορούσε να συμβεί σε αυτό το extra lockdown; Και πόσο μας αφορά;

Το «Μέσα από το τζάμι, τρεις πράξεις» του Χρήστου Μπάρμπα, που κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο πλαίσιο του 23ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που άρχισε την περασμένη Πέμπτη 24 Ιουνίου, είναι μία από τις αρκετές ταινίες – ελληνικές και ξένες – που αφηγούνται ιστορίες σχετικές με το επίμαχο θέμα της νόσου COVID-19. Οι δημιουργοί καταθέτουν με πάθος την άποψή τους αφήνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με τη σκληρή πραγματικότητα.

ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ. Στο ντοκιμαντέρ «Μόνοι μαζί» του Μάνου Παπαδάκη παρακολουθούμε μια σύνθεση από έξι ιστορίες επιβίωσης μέσα στην καραντίνα. Η Αλίκη, μαθήτρια Λυκείου, βλέπει τη σχολική ρουτίνα της να ανατρέπεται και την ίδια να χάνει την επαφή με τους συμμαθητές και την παρέα της. Ο Αλέξανδρος φτάνει στο όριο επιβίωσης ως επιχειρηματίας, όμως ως χορευτής τανγκό βρίσκει τρόπο να συνεχιστεί το χόμπι του. Ο Σάκης εργάζεται ως «ντελιβεράς», οπότε του επιτρέπεται να κυκλοφορεί ελεύθερα· είναι όμως υποχρεωμένος να μένει σπίτι μετά την εργασία του. Η ηθοποιός Χριστίνα δεν έχει δουλειά και της έχει μείνει μόνον ο ρόλος της μητέρας. Η Βασιλική είναι συγγραφέας και μέσα στην πανδημία αρχίζει το νέο της βιβλίο. Τέλος, η οικογένεια Καζαντζίδη απολαμβάνει την ηρεμία του lockdown· εκτός από την Αθηνά που είναι ΑμεΑ και αυτή η ανατροπή στη ζωή της δεν της αρέσει.

«Τα κριτήρια επιλογής των προσωπικοτήτων που συμμετέχουν ήταν σύνθετα» είπε ο σκηνοθέτης. «Η διαθεσιμότητα, η εκπροσώπηση διαφορετικών κοινωνικών, ηλικιακών και επαγγελματικών ομάδων, η άνεση στον λόγο σε συνδυασμό με την εμπιστοσύνη και εγγύτητα που μπορούσαν να αναπτύξουν, αλλά και η αλληλεπίδρασή τους μέσα στο έργο, αποτέλεσαν προϋποθέσεις επιλογής. Το ζητούμενο ήταν να έχω ένα αποτέλεσμα με οικεία πρόσωπα, με αμεσότητα στον λόγο και βιωματικές αναφορές».