Εις πανικόν

Ενα τρελό, υπέροχο, αναρχικό ματς, αυτό το Ισπανία – Κροατία. Τα είχε όλα, από ηρωικό κλεφτοπόλεμο τύπου Ελληνικής Επανάστασης σε απώλεια προσανατολισμού τύπου πανδημίας. Συνάρπασε για τους σωστούς (συγκινήσεις, ανατροπές, πολλά γκολ) και για τους λάθος λόγους (πολλά λάθη, τρύπιες άμυνες, έλλειψη ψυχραιμίας και ωριμότητας). Και τις δυο ομάδες, σε διαφορετικό χρόνο και με διαφορετικό τρόπο, χτύπησε ένας παραλυτικός πανικός. Προς τιμήν τους, όμως, και οι δύο, κόντρα στο ρεύμα άλλων πιο φτασμένων, ή απλώς πιο κυνικών, διεκδικητών της δόξας, δεν αφέθηκαν στον πανικό, αλλά προσπάθησαν να χτίσουν πάνω σ’ αυτόν. Και χάρισαν, έτσι, αυτό το άγριο υπερθέαμα.

Η Ισπανία πέρασε με το σπαθί της αλλά δεν έκρυψε τις χτυπητές αδυναμίες της, προερχόμενες κυρίως από τις επιλογές (παικτών, τακτικής, αλλαγών) του προπονητή της. Το πώς χάθηκε από το παιχνίδι το τελευταίο δεκάλεπτο του κανονικού αγώνα είναι για σεμινάριο προς αποφυγήν. Το πώς πήρε το πάνω χέρι, αφού γλίτωσε το νοκάουτ, στην παράταση είναι μάθημα πίστης. Αυτής της πίστης της ομάδας στο παιχνίδι της και στην ποιότητά της – παρότι είναι παραπάνω από προφανές ότι οι δυο καινούργιοι Τόρες, παρά την ωραία συνεργασία τους στο τρίτο γκολ, δεν κάνουν ούτε για μισό παλιό καλό Τόρες – που της επέτρεψε να μην ακολουθήσει την Πορτογαλία, την Ολλανδία, ακόμα και το Βέλγιο στον δρόμο της ήσσονος προσπάθειας στα δικά τους νοκάουτ παιχνίδια.

Στον κατά διαστήματα πανικό της Ισπανίας – και μπροστά στο φάσμα της ήττας και στην προοπτική της νίκης, όπως είχε γίνει και σε έναν άλλο τρελό και γεμάτο γκολ παιχνίδι με τη Σερβία, το 2000 – υπήρχε τουλάχιστον διαρκώς το άπλωμα του χεριού, και της ψυχής, προς τα μπροστά. Καλό, έστω και αν όχι ποδοσφαιρετικά αρκετό, σημάδι σε καιρούς πανδημίας και μπάλας.