Το πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι{CR}

Μικρός ακόμα, και παρότι το κύμα έσκαγε πεντακόσια μέτρα από την πόρτα μας, εγώ ονειρευόμουν ένα μικρό σπιτάκι που θα έβγαζε στη θάλασσα. Δεν το κατάφερα ποτέ, κι απ’ ό,τι βλέπω στ’ άστρα (τα οποία βέβαια ουδόλως εμπιστεύομαι) ούτε και πρόκειται να τ’ αποκτήσω.

Αντ’ αυτού (ή μάλλον εξ αυτού;) τα τελευταία καλοκαίρια τα περνάω στο νησί της Σίφνου κι εφέτος, λέει, (βλέπεις δεν το έχω δει ακόμα), το σπίτι που θα με δεχτεί είναι παρά θιν’ αλός. Με συγκινεί αυτό το νησί και είκοσι χρόνια τώρα αράζω στο λιμάνι του. Με ξεπλένει από τις σκουριασμένες εικόνες και τους στριγκούς ήχους της πόλης. Με γαληνεύει. Κι είναι φορές που ξυπνάω κι αισθάνομαι τον αέρα να μυρίζει Σαλαμίνα του ’50.

Πώς και πώς λοιπόν περιμένω να σαλπάρει το καράβι, αν και φέτος αυτό που λέμε διακοπές δεν το πολυκαταλαβαίνω.

Περισσότερο το βλέπω σαν «φτου ξελευτερία», διότι, τι ακριβώς διακόπτουμε; Εδώ είμαστε σε διακοπή της ζωής ένα χρόνο τώρα. Της ζωής όπως την ξέραμε τουλάχιστον. Τι άλλο και πόσο να το διακόψω;

Ευτυχώς θα ταξιδέψουμε χωρίς τη μάσκα. Πολύ μας βασάνισε το εξάρτημα. Εμένα δε προσωπικά μου θάμπωνε και τα γυαλιά κι έτσι έβλεπα τον κόσμο σε μια αχλή σε ένα περίπου. Παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να παραδεχτούμε πως η καθημερινή χρήση της μάσκας ήτανε σαν γενική δοκιμή της μπούργκας, όξω και μακριά.

Φεύγω λοιπόν και σας χαιρετώ. Εις το επανιδείν, εκεί κατά τα μέσα του Αυγούστου.

Για όσους μείνουν στο κλεινόν άστυ αφήνω ένα κείμενο του Περικλή Γιαννόπουλου, δημοσιεύτηκε στην «Εστία» στις 12

Απριλίου του 1910 παρακαλώ και αναπνέει, ζει ακόμα. Ακούστε τον.

«Σταθῆτε εἰς ἕνα μέρος τῶν Ἀθηνῶν ἀνοικτόν. Εἰς τὸ Ζάππειον,

εἰς τὰ Πατήσια, ὅπου θέλετε. Ἀναβῆτε εἰς ἕνα λοφίσκον, λόφον

εἰς τὸν Ἀρδηττόν, εἰς τὸν Λυκαβηττόν, εἰς τὸν Φιλοπάππον, εἰς

τὴν Ἀκρόπολιν, εἰς οἱονδήποτε σημεῖον θέλετε. Προτιμήσατε νὰ

ἀναβῆτε εἰς τὸ ἐξωκκλήσιον τοῦ Ἁγ. Δημητρίου, ὑπὸ τὴν

Ἀκρόπολιν, καὶ στρέφοντες δεξιόθεν ὅπου σᾶς ἐχάραξαν καὶ

δρόμον νὰ κάμετε ὀλίγα βήματα μέχρις ὅτου σᾶς ἀποκαλυφθοῦν

τὰ πάντα πανταχόθεν. Ἐκεῖ εἶναι καλύτερα, διότι ἡ κεφαλὴ τοῦ

θεατοῦ εἶναι εἰς στὴν γραμμὴν μὲ ὅλους τοὺς λόφους καὶ τὰ

βουνὰ καὶ βλέπει τὰ πάντα, οὔτε πολὺ ὑψηλόθεν, οὔτε πολὺ

χαμηλόθεν.

• Πηγαίνετε ἐκεῖ, εἴτε ἕνα ξηρὸν ἀνέφελον ροδοξύπνημα

ἡμέρας, εἴτε ἕνα πάμφωτον μεσημέρι, εἴτε καλήτερον, τρεῖς ὥρας

πρὸ τῆς δύσεως τοῦ ἡλίου, ὅτε ὅλα διαβάζονται καθαρώτερα καὶ

ἁπλούστερα ἀπὸ τοὺς ἀμυήτους ὀφθαλμούς. Μείνατε ἐκεῖ, δυό,

τρεῖς, τεσσάρες, πέντε ὥρας. Δὲν θὰ πάθετε τίποτε διὰ μίαν

φοράν. Εἶναι τόσον ὡραῖα τόσον ἡδονικὰ νὰ κάθεται κανεὶς εἰς

τὸ μητρικὸν χῶμα καὶ νὰ θωπεύει τὰ χόρτα καὶ τὰ ὡραῖα

πετράδια, μὲ τὰ ὁποῖα τόσον γρήγορα γίνεται ἕνα. Καθίσατε

χωρὶς καμμίαν σκέψιν, χωρὶς κανένα σκοπόν· ἀφήσατε τὴν

ψυχήν σας ἐλευθέραν νὰ τέρπεται ἀπὸ τὰ ὁρώμενα ἀθύρματα

καὶ τὸν ἐγκέφαλόν σας νὰ φωτογραφίζει εἰς τὸν σκοτεινόν του

θάλαμον λόφους, βουνά, ἀκτάς, νερά, καπνούς, χρώματα, ὅ,τι

φαίνεται».

Κι όμως αυτά τα βουνά οι ακτές και τα νερά δεν τον κράτησαν. Χρόνια αργότερα στεφανωμένος λουλούδια απάνω στ’ άλογο

στις ακτές της Ελευσίνας θα τραβήξει ίσα για τη θάλασσα ως που να τον σκεπάσει το νερό.

Μέχρι που στις μέρες μας έφτασε να είναι άλλοθι και επιχείρημα στα άθλια χέρια του φασίστα Μιχαλολιάκου. Αυτό το τέλος ήθελε η πολιτική μας ιστορία για τον άνδρα.

Η ψυχή μας, άραγε, ποιο τέλος θέλει να του δώσει;

Καλό μας να είναι το καλοκαίρι.