Καρμπόν χαράτς

Η Ελβετία είναι μια πλούσια χώρα που κατοικείται από πολλούς φτωχούς Ελβετούς, ενώ η Ελλάδα μια φτωχή χώρα που κατοικείται από πολλούς πλούσιους Ελληνες.

Είναι βέβαια ένας υπερβολικός αστεϊσμός αλλά οι ελβετοί πολίτες δήλωσαν πρόσφατα πανηγυρικά ότι δεν είναι τόσο πλούσιοι όσο είναι οι Ελληνες. Εκριναν συγκεκριμένα με τον πλέον επίσημο τρόπο, δηλαδή με δημοψήφισμα, ότι το βαλάντιό τους δεν αντέχει την επιβάρυνση του φόρου άνθρακα που ήθελε να τους επιβάλει η κυβέρνησή τους ως μέτρο για τον περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Και αυτό, παρόλο ότι η θερμοκρασία στη χώρα τους ανεβαίνει με ρυθμό διπλάσιο από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Αντίθετα, οι «πλούσιοι» Ελληνες δεν διστάζουν να επιβαρύνουν με τον φόρο άνθρακα την παραγωγή ηλεκτρισμού από λιγνίτη που ήταν το πιο σημαντικό ορυκτό καύσιμο που διέθετε η χώρα. Συνέπεια επιβολής αυτού του «χαρατσιού» υπήρξε η στέρηση της ΔΕΗ από ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα και η μετατροπή της σε προβληματική επιχείρηση στα πρόθυρα της πτώχευσης.

Η τοποθέτηση των πολιτών της Ελβετικής Συνομοσπονδίας έγινε σε δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 13 Ιουνίου και το ερώτημα ήταν η αποδοχή ή μη μιας ειδικής φορολογίας για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Σε περίπτωση αποδοχής θα ακρίβαινε μεταξύ άλλων η βενζίνη, τα αεροπορικά εισιτήρια, το φυσικό αέριο και το ηλεκτρικό ρεύμα. Οι Ελβετοί ψήφισαν κατά πλειοψηφία αρνητικά και η αιτιολογία που πρόβαλαν οι αρνητές του μέτρου ήταν ότι η Ελβετία ευθύνεται μόλις για το 0,11% του συνόλου των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και ότι έτσι «είναι πολύ μικρή για να κάνει τη διαφορά». Σημειώνω κατ’ αντιστοιχία ότι προφανώς «κάνει τη διαφορά» η Ελλάδα που ευθύνεται για το 0,19% των παγκοσμίων εκπομπών!

Ο φόρος αυτός επιβάλλεται σε βιομηχανίες, και κυρίως σε ηλεκτροπαραγωγούς, που χρησιμοποιούν ορυκτά καύσιμα στην παραγωγική τους διαδικασία. Ολοι οι μεγάλοι ιθύνοντες του κόσμου, από τον Τζο Μπάιντεν μέχρι τους ευρωπαίους κοινοτικούς ηγέτες, θεωρούν την επιβολή του φόρου αυτού, ως το πιο αποτελεσματικό όπλο για τον περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Ο φόρος επιβάλλεται για κάθε τόνο διοξειδίου του άνθρακα που εκπέμπουν οι μονάδες που καταναλώνουν κάρβουνο ή φυσικό αέριο. Ετσι οι παραγωγοί αυτοί τίθενται εκτός συναγωνισμού και τη θέση τους παίρνουν οι ανανεώσιμες καθαρές πηγές. Είναι μάλιστα τόσο εκτεταμένη η επιβολή αυτού του φόρου ώστε λέγεται ότι το Σίτι του Λονδίνου θα επιχειρήσει να μετατραπεί από διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο σε διεθνές κέντρο εμπορίας ρύπων και ότι ένα τέτοιο κέντρο θα ακμάσει εφόσον υπάρξει συνεχής άνοδος της σημερινής τιμής του φόρου άνθρακα.

Ακούμε, από την άλλη πλευρά, ότι η ηλεκτροπαραγωγή από τον ήλιο και τους ανέμους έχει φθηνύνει δραματικά τα τελευταία χρόνια και ότι ήδη το κόστος παραγωγής από τις μονάδες αυτές είναι χαμηλότερο σε σχέση με τις συμβατικές ρυπογόνες μονάδες. Διερωτάται λοιπόν εύλογα κανείς γιατί χρειάζονται τα δεκανίκια του φόρου άνθρακα για να σταθούν στα πόδια τους αυτές οι μονάδες ηλεκτροπαραγωγής από ΑΠΕ, αφού έχουν ήδη γίνει «με το σπαθί τους» ανταγωνιστικές.

Εχεις δίκιο να παραπονιέσαι, αγαπητή μου αναγνώστρια, που επιμένω να σου ζητάω να καταλάβεις ακαταλαβίστικα πράγματα. Μη στεναχωριέσαι όμως, θα σου δώσει να καταλάβεις το πορτοφόλι σου.

Ο Ραφαήλ Μωυσής είναι επίτιμος πρόεδρος του ΙΟΒΕ