Δύο ξένοι στο ίδιο τραπέζι

Χωρίς πολλές επαφές και χωρίς συνεννόηση εκ των προτέρων, ο Αλέξης Τσίπρας και η Φώφη Γεννηματά κάθισαν για πρώτη φορά από την αρχή της πανδημίας στο ίδιο ευρωσοσιαλιστικό τραπέζι – ο πρώτος ως παρατηρητής της Προσυνόδου του PES και η δεύτερη ως πρόεδρος ενός κόμματος-μέλους της σοσιαλδημοκρατικής ευρωπαϊκής οικογένειας. Ενδεικτικό όσον αφορά το κοινό στο οποίο και οι δύο απευθύνονται, πάντως, είναι το γεγονός πως οι παρεμβάσεις τους είχαν δύο κοινά βασικά σημεία: τη σχέση Ελλάδας – ΕΕ – Τουρκίας, αλλά και την ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης.

«Στηρίζω το άνοιγμα της θετικής ατζέντας. Πρέπει, όμως, να βασιστεί σε μια μακρόπνοη στρατηγική και ένα πλαίσιο όπως αυτό του Ελσίνκι το 1999, με νέους όρους», ανέφερε στην παρέμβασή του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ για το πρώτο, σημειώνοντας πως «η έναρξη της αναθεώρησης τελωνειακής ένωσης που αποφασίζεται σήμερα πρέπει να συνδεθεί με την υποχρέωση της Τουρκίας να προσφύγει μαζί με την Ελλάδα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας – ΑΟΖ», ενώ όσον αφορά το Μεταναστευτικό είπε πως η Ευρώπη πρέπει να στηρίξει τη συνεργασία της με την Τουρκία «στη βάση του διεθνούς δικαίου, καθιερώνοντας νόμιμες διόδους επανεγκατάστασης». Υπέρ της θετικής ατζέντας τάχθηκε και η Γεννηματά, τονίζοντας πως η ελληνική κυβέρνηση, για να πει το «ναι», πρέπει να διασφαλίσει συγκεκριμένες δεσμεύσεις «στη λογική ενός νέου Ελσίνκι» – ανέφερε, μεταξύ άλλων, τη σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας, την άρση του casus belli, το τέλος των προκλητικών ενεργειών στην Ανατολική Μεσόγειο και τη βιώσιμη λύση στο Κυπριακό.

Οσον αφορά το Ταμείο Ανάκαμψης, η Γεννηματά έκανε ειδική αναφορά στις νέες κοινωνικές ανισότητες που δημιούργησε η κρίση και οι οποίες μπορούν να αντιμετωπιστούν «χωρίς το “νεκρό” πια Σύμφωνο Σταθερότητας, την πολιτική της διαρκούς λιτότητας και της κοινωνικής ανέχειας». Παράλληλα ζήτησε το Ταμείο Ανάκαμψης να πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά «ως μέσο στήριξης και ανάπτυξης των διαρθρωτικών αλλαγών στην Ευρώπη». Στη δήλωσή του, ο Τσίπρας προσδιόρισε τη μεγάλη συζήτηση ως ένα δίλημμα ανάμεσα στην αλλαγή οικονομικού μοντέλου ή μιας ανάπαυλας λόγω πανδημίας, που «μόλις τελειώσει θα γυρίσουμε πίσω στις χρεοκοπημένες πολιτικές λιτότητας».