Μπουμπούκια που δεν ανθίζουν

Σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις εθνικών ομάδων αυτό που μένει είναι το one man show που μπορεί να προσφέρει ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής – προσοχή: όχι ένας οποιοσδήποτε, αλλά ένας από αυτούς που περιμένεις να δεις, ένας σταρ δηλαδή. Αυτό ήταν το μόνο που έλειπε στο Euro που παρακολουθούμε. Μέχρι την Τρίτη το βράδυ ο γάλλος σταρ Εμπαπέ είχε κάνει ωραία πράγματα, αλλά δεν είχε βάλει γκολ. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο γκολ έβαλε, αλλά με τη Γερμανία χάθηκε. Ο εμβληματικός Γερμανός Μίλερ ήταν χειρότερος του Γκόσενς και του Κίμιχ. Ο Βαϊνάλντουμ και ο Σικ, που είναι πρώτοι σκόρερ στο τουρνουά, δεν είναι ακριβώς σταρ. Ο Λουκάκου είχε με το Βέλγιο κάνει πολλά, αλλά σε εύκολα ματς και ο Ντε Μπρόιν ακόμα ψάχνεται. Από τη στιγμή που οι Ιταλοί και Ολλανδοί, που αρέσουν, δεν έχουν σταρ στις ενδεκάδες τους, κάποιος έπρεπε να σώσει την τιμή της κατηγορίας των σούπερ σταρ: το έκανε ο υπέροχος Κροάτης Λούκα Μόντριτς.

Μόνος

Στα 35 του πλέον ο Μόντριτς πήρε την Κροατία από το χέρι κι απέκλεισε τους Σκωτσέζους σχεδόν μόνος του. Οι Κροάτες προκρίθηκαν όπως συνηθίζει να κάνει η Εθνική Ελλάδος στα μεγάλα τουρνουά όταν συμμετέχει σε αυτά, δηλαδή με μια νίκη, που αποδεικνύεται η κατάλληλη. Αυτή την ικανότητα των Ελλήνων, θυμάμαι την είχε επισημάνει ο παλιός αρχηγός της Γερμανίας Μίχαελ Μπάλακ το 2014 στη Βραζιλία σε μια εκπομπή ενός καναλιού του Ρίο. «Ολοι σε αυτά τα τουρνουά «σκοτώνονται» και οι Ελληνες κάνουν μια νίκη και περνάνε» είχε πει. Εβλεπα θυμάμαι τη συνέντευξη με τον Γιώργο Καραγκούνη που όταν τον άκουσε είπε το αμίμητο: «Ασε μας ρε Μπάλακ. Εμάς βρήκες;».

Αδύνατο

Αναφέρθηκα στον Κάρα και γιατί η εμφάνιση του Μόντριτς μου τον θύμισε: κάθε εθνική ομάδα σε αυτά τα τουρνουά έχει ανάγκη έναν τέτοιο έμπειρο αρχηγό. Ο Μόντριτς κόντρα στους Σκωτσέζους μου θύμισε τον Γιώργαρο. Πέρα από την κλάση του (το γκολ του είναι ένα από τα ωραιότερα του τουρνουά…) ξεχώριζε το αρχηγικό του παράστημα, η θέληση για πρόκριση, το αγωνιστικό του κύρος. Εχω την εντύπωση πως όταν αποχωρήσει από την Κροατία θα πάθουν και οι Κροάτες ό,τι έπαθε και η Εθνική μας όταν έφυγε ο «Κάρα»: θα σταθεί αδύνατο να τον αντικαταστήσουν…

Ερντογάν

Αν αναρωτιέστε ποια είναι η ομάδα που έχει πάρει περισσότερο βαριά την αποτυχία της στο Euro αυτή είναι χωρίς αμφιβολία η Τουρκία του Σενόλ Γιουνές. Αν δεν είχαν ξεκινήσει τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ (στα οποία οι Τούρκοι ξεκίνησαν εντυπωσιακά) ο Γιουνές θα είχε απομακρυνθεί ήδη: ειδικά οι ήττες της ομάδας στο Μπακού, μπροστά σε 30 χιλιάδες τουρκόφιλους, περιγράφονται από τα τουρκικά ΜΜΕ ως εικόνες ντροπής. Το κακό για τον τούρκο ομοσπονδιακό μεγαλώνει γιατί στα ματς με την Ουαλία και την Ελβετία ήταν παρόντες υψηλά ιστάμενοι προσκεκλημένοι: στο ματς με τους Ουαλούς ήταν ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογάν και στο ματς με τους Ελβετούς οι γιοι του.

Καθρέφτης

Γιατί απέτυχαν οι Τούρκοι; Για πολλούς λόγους. Εχουν μια ομάδα υπερβολικά νεανική για να παίξει σε μια τέτοια διοργάνωση. Εμφανίστηκαν με ηγέτη τον κουρασμένο 35χρονο Γιλμάζ που ναι μεν κέρδισε το πρωτάθλημα Γαλλίας με τη Λιλ, πλην όμως δεν υπήρξε ποτέ σημαντικός στην Εθνική. Στηρίχτηκαν σε παίκτες που έψαχναν νέα συμβόλαια – ο Τσαχλάνογλου, ο Ουντέρ κι ο Τσακίρ έχουν το μυαλό τους στις μεταγραφές τους. Κυρίως, όμως, έχουν μεγάλη εσωτερική γκρίνια γιατί κάποιοι παίκτες είναι φανατικά με τον Ερντογάν και κάποιοι όχι και τόσο – για να το πω κομψά. Η Εθνική Τουρκίας είναι καθρέφτης της χώρας. Αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό.

Αναρτήσεις

Φανατικοί ερντογανικοί είναι ο Νταμιράλ και ο Ουντέρ. Ο πρώτος έκανε ανάρτηση εθνικής υπερηφάνειας όταν οι Τούρκοι έκαναν εισβολή στη Συρία κι ήταν αυτός που ζήτησε από τους συμπαίκτες του να χαιρετούν στρατιωτικά, όταν ακούγεται ο εθνικός ύμνος της Τουρκίας: στο Euro δεν το έκαναν γιατί η UEFA θα τους τιμωρούσε. Ο δεύτερος συχνά πυκνά χρησιμοποιεί το Instagram για να πανηγυρίζει για συλλήψεις ή εκτελέσεις Κούρδων: μιλάμε για «μπουμπούκια». Που όμως δεν ανθίζουν.

Προσέχει

Σκεφτόμουν λίγο τον καλό Γιουνές, τον άξιο αυτό προπονητή που οδήγησε την Τουρκία το 2002 στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Κορέας και της Ιαπωνίας. Πώς να τολμήσει να μη χρησιμοποιήσει αυτούς τους δυο; Ερντογανικός είναι κι αυτός: οπαδός της Τραμπζονσπόρ όπως ο «σουλτάνος». Αλλά αναρτήσεις στα social media δεν κάνει. Κι επειδή τα έχει δει όλα προσέχει και καλά κάνει. Μόνο που άλλο είναι να προσέχεις τι θα κάνεις με την ομάδα κι άλλο να προσέχεις μην πεις κάτι και χρησιμοποιηθεί εναντίον σου…

Βράνιες

Το τι πρέπει να λες και τι δεν πρέπει να λες στο ποδόσφαιρο είναι μια παλιά ιστορία. Ωστόσο νομίζω ότι στις δηλώσεις δίνουμε συχνά αρκετή σημασία άνευ λόγου. Παρατηρώ π.χ. τι συμβαίνει αυτές τις μέρες με την περίπτωση του Βράνιες. Αφού για δυο μέρες γραφόταν και ακουγόταν παντού ότι ο Βόσνιος είναι έτοιμος να επιστρέψει στην ΑΕΚ, την Τρίτη το πρωί από την πλευρά της Ενωσης κυκλοφόρησε μια διάψευση της πιθανότητας. Ουδεμία έκπληξη: ο Βράνιες έχει φύγει από την ΑΕΚ άσχημα και με καυγάδες δυο φορές.

Τελειωμένος

Αν η απόφαση της μη επιστροφής του έχει να κάνει με αυτό, με τους καυγάδες δηλαδή, πρόκειται για μια απόφαση λογική: τα προηγούμενα δείχνουν ότι το να τον έχεις στα αποδυτήρια δεν είναι απλό. Ομως, αν η ΑΕΚ σκέφτεται να τον φέρει πίσω και διστάζει γιατί ο ισχυρός της άνδρας Δημήτρης Μελισσανίδης τον χαρακτήρισε σε συνέντευξη Τύπου «τελειωμένη υπόθεση» («δεν βάζω σε καινούργιο αυτοκίνητο καμένα λάδια» είχε πει), τότε υπάρχει ένα λάθος: την ΑΕΚ πρέπει να την απασχολεί μόνο τι λέει ο προπονητής της και να μη στέκεται σε τίποτα άλλο. Διότι μόνο η θέση του Βλάνταν Μιλόγεβιτς εν προκειμένω, είναι αυτή που μετρά: ο Μελισσανίδης έχει δικαίωμα να λέει πολλά, αλλά την ομάδα δεν την κάνει αυτός.

Συζητήσεις

Το επισημαίνω γιατί το βλέπω να συμβαίνει συχνά: οι ελληνικές ομάδες δυσκολεύουν τη ζωή τους για λόγους επικοινωνιακούς ολοένα και συχνότερα. Ειδικά η ΑΕΚ το έχει το κακό συνήθειο αυτό: συζητάνε πολύ τα πάντα. Θυμάμαι ότι συζητούσαν μέρες για το Ρασβάν Λουτσέσκου, μέρες για τον Ολιβάρες, μέρες για τον Τσιγκρίνσκι, μέρες τώρα για τον Βράνιες – ακόμα και για τον Τζαβέλλα. Καλές είναι οι συζητήσεις. Αρκεί να γίνονται με αυτούς που πρέπει κι όχι να γίνονται για να γίνονται. Για τον Βράνιες π.χ. μπορεί να μιλήσει ο Μελισσανίδης με τον Μιλόγεβιτς. Κανείς άλλος.