Ούτε μία συγγνώμη

Δεν είναι κακό να παραδέχεσαι πού και πού ότι έχεις κάνει λάθος, αν έχεις κάνει. Ούτε να ζητάς και καμιά συγγνώμη, ειδικά αν είσαι πολιτικός και θέλεις να σταδιοδρομήσεις στο «επάγγελμα»… Ισα ίσα που η κοινωνία η οποία «τα πάνθ’ ορά», όπως ο Κύριος κατά τας Γραφάς, θα στο πιστώσει, και θα έχει να λέει, ότι ιδού και ένας πολιτικός ο οποίος αναγνώρισε πως έκανε λάθος κάπου, και τώρα πράττει το αυτονόητο – ζητάει συγχώρεση.

Φυσικά στην ελληνική πολιτική ζωή, σπανίως θα βρεις ένα τέτοιο παράδειγμα. Ως εκ τούτου το να περιμένεις από τον Χρηστάρα τον Σπίρτζη (τον άνθρωπο που θα μνημονεύεται για δεκαετίες στα περίχωρα Πύργου, Αμαλιάδας και Πατρών, για τον γνωστό δρόμο-καρμανιόλα) να ζητήσει συγγνώμη για μια «μπαρούφα» που είχε πετάξει προ μηνός και πλέον, με αφορμή το έγκλημα στα Γλυκά Νερά, είναι σαν να περιμένεις να κατέβουν τα UFO να μας εξηγήσουν γιατί «μας ψεκάζουν»!..

Υπενθυμίζω τη σχετική, γεμάτη ορμή και πάθος, δήλωση Σπίρτζη, την επαύριον του εγκλήματος στα Γλυκά Νερά, όταν κατακεραύνωνε τον Χρυσοχοΐδη ως υπεύθυνο, για την πράξη του τέρατος, Μπάμπη:

«Δυστυχώς, οι δολοφονίες, οι ληστείες, οι πυροβολισμοί είναι καθημερινό φαινόμενο στη χώρα με την ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και την κυβέρνηση Μητσοτάκη να δείχνουν ότι δεν έχουν ως προτεραιότητα να περιορίσουν τη βαριά εγκληματικότητα. Εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, στυγνοί εγκληματίες δρουν, ανενόχλητοι, σκορπώντας τον τρόμο και τον θάνατο στην ελληνική κοινωνία. Η ασφάλεια του πολίτη θυσιάστηκε στην ποδιά των δογματισμών του “Νόμου και της Τάξης”. Εκφράζουμε και πάλι τα βαθιά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια της αδικοχαμένης νέας γυναίκας και μητέρας».

Τεράστιος…

Το δίδαγμα

Ομως η συνταρακτική ιστορία των Γλυκών Νερών είναι πολύ διδακτική για ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, και το πώς αντιμετωπίζει τους ξένους που ζουν ανάμεσά μας. Πόσοι και πόσοι εξ ημών και υμών δεν βιάστηκαν να «σιχτιρίσουν» Γεωργιανούς, Αλβανούς, Ρωσοπόντιους, Βαλκάνιους γενικώς, ως πιθανούς φονιάδες της δύσμοιρης κοπέλας. Και πόσοι, μεταξύ ημών και υμών, δεν «άνοιξαν» τη συζήτηση για το πόσο καταστροφική είναι η παρουσία τους στην ελληνική κοινωνία και πόσο εξαιτίας τους έχει εκτοξευθεί ο δείκτης και η «ποιότητα» της εγκληματικότητας. Ούτε αυτοί φαντάζομαι θα ζητήσουν συγγνώμη, από κανέναν γνωστό τους, Αλβανό ας πούμε.

Που τους πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να είναι κάποιος από τη ράτσα του ο δολοφόνος.

Γενικά, επειδή ο ρατσισμός είναι ένα θηρίο που λίγο-πολύ κρύβουμε όλοι μέσα μας, ας κάνουμε μια προσπάθεια να το περιορίσουμε – αφού δεν μπορούμε να το σκοτώσουμε, όπως λογικά θα έπρεπε. Η ελληνική κοινωνία, έτσι κι αλλιώς, είναι πλέον πολυπολιτισμική. Πρέπει να το χωνέψουμε αυτό, και να πορευτούμε με αυτή την αλήθεια και την πραγματικότητα.

Και να μην ξεχάσουμε ποτέ, ότι κάθε φορά που συμβαίνει κάτι άσχημο, ο ένοχος δεν είναι κατ’ ανάγκην ξένος, μπορεί να είναι ένας Μπάμπης της διπλανής πόρτας…

Για τα μπάζα

Από την άλλη, υπάρχει και η αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ – που εξακολουθεί να είναι για τα μπάζα. Παράδειγμα τελευταίο, με αφορμή το έγκλημα στα Γλυκά Νερά, που μονοπωλεί την επικαιρότητα, έναντι οποιουδήποτε άλλου, ενδεχομένως πιο σοβαρού: βγαίνει ένας συνδικαλιστής της Δεξιάς, από αυτούς που έχουν κρατημένο στασίδι στα πρωινά των καναλιών, και εκτοξεύει εναντίον μας, μια (ακόμη) ανοησία σχετικά με το έγκλημα του Μπάμπη. Αποδοκιμάζεται από τα social media, από επώνυμους, από συνδικαλιστικούς φορείς συναδέλφων του. Και τι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Καλεί τον Μητσοτάκη να απολογηθεί (!!!) για τον συνδικαλιστή που διατύπωσε την άθλια βλακεία. Στη λογική, όπως πάντα, των «εγκληματικών ευθυνών» που έχει για όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα!

Στο τέλος, έτσι όπως το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Μητσοτάκης θα καθιερωθεί ως «ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου» (και αυτό κατά τας Γραφάς – μικρή «επίπτωση» από τον χθεσινό εορτασμό της Καθόδου του Αγίου Πνεύματος, Αμήν)…

Η απειλή

Και έπειτα από αυτά τα βαριά, τα οποία εν πολλοίς οφείλονται, πλην της αποκαλύψεως του αποτρόπαιου εγκλήματος των Γλυκών Νερών και στην πατρογονική καταγωγή μου ως Παπα…Χρήστου, θα αναφερθώ σε κάτι εύθυμο. Κάτι ιλαρό. Κάτι φαιδρό, και ικανό να προκαλέσει χαμόγελα στους έχοντες αυτή την ανάγκη.

Αφορά δηλώσεις στις οποίες προέβη κατά τη διάρκεια των μεσολαβησάντων αργιών, ο γραμματέας του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ Τζανακόπουλος – αυτό το απίθανο αγόρι που διακονεί την πολιτική με μπρουτάλ τρόπο και λόγο, διότι κάποιος του είπε ότι με τον τρόπο αυτό γίνεται πιο πειστικό – και φυσικά τον πήρε στον λαιμό του, τον μείρακα.

Αυτός λοιπόν, ο Τζανακόπουλος, είπε χωρίς αιδώ, χωρίς συστολή, αλλά με περισσή αλαζονεία ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης» της χώρας!!

Μη φρικάρει κανείς, δεν υπάρχει λόγος. Δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο. Απλώς ας το δούμε από τη σωστή οπτική γωνία: ως… απειλή!

Ευτυχώς θα υπάρχει πάντα κάποιος Τζανακόπουλος να μας προειδοποιεί ότι προ δύο ετών κυβερνούσε ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Κήρυκες του μίσους

Μου ζητούν επιμόνως διάφοροι φίλοι να τοποθετηθώ για την αθλιότητα που διέπραξε σε βάρος της Λίνας Μενδώνη και της Αννας Παναγιωταρέα, μέσω Twitter, στιχουργός ονόματι Μωραΐτης. Στο άτομο αυτό, έχω και κατά το παρελθόν αναφερθεί, και ως εκ τούτου περιττεύει κάθε άλλη αναφορά. Διεκδικεί, θεωρώ, ηγετική θέση στη χορεία της στρατιάς των haters που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, και πιστεύω πως κάτω από αυτό το πρίσμα πρέπει κανείς να δει την ελεεινή επίθεσή του σε βάρος των δύο κυριών. Με το επιπλέον στίγμα της απόπειρας χλευασμού της Αννας Παναγιωταρέα και του γνωστού προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει…

Τούτου δοθέντος, νομίζω ότι δόθηκε μεγαλύτερη έκταση σε ένα γεγονός αυταπόδεικτα ευτελές και αναπόφευκτα καταδικαστέο. Αν το κάνει πάντως κάτι αξιοσημείωτο, αυτό δεν είναι άλλο από το εξής: αποδεικνύει τις βαριές επιπτώσεις του διχασμού που επέφερε στην ελληνική κοινωνία η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Οπου το μίσος, η μισαλλοδοξία, η εχθρότητα, ο κοινωνικός ρατσισμός, η ηθική απαξία, έγιναν τρόπος ζωής και έκφρασης…

Επί του προκειμένου τώρα: τι περισσότερο έκανε ο περί ου ο λόγος Μωραΐτης, από την αδερφή του «Λεγάμενου» που εξαπέλυσε αναίτια, μια ελεεινή, ντροπιαστική, επίθεση κατά της πιτσιρίκας, Μαρίας Σάκκαρη; Τίποτε, θεωρώ. Και ο Μωραΐτης και η αδερφή του «Λεγάμενου», και χιλιάδες άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι που δρουν στον ερεβώδη κόσμο των social media, δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς το μίσος, τον διχασμό, την αντιπαλότητα. Επιβιώνουν έχοντας συνεχώς τη «ρεβάνς», τη «δεύτερη φορά», στο μυαλό τους. Αυτήν υπηρετούν με ό,τι κάνουν, γι’ αυτήν ζουν, αυτή γεμίζει τα όνειρά τους.