Rapid test

Η Ιταλία ήταν η πρώτη ομάδα που κρίθηκε σε αυτό το Euro – και βγήκε θετική. Τη συνόδευε, είναι η αλήθεια, εξαρχής ένα δυναμικό μείγμα συγκυρίας, συμπάθειας και ικανοτήτων: και μόνο ότι το Euro της πανδημίας ξεκίνησε στη χώρα που περισσότερο χτυπήθηκε από την πανδημία αποδίδει ένα είδος ποιητικής δικαιοσύνης. Αλλά και η ίδια φρόντισε, στα δύο πρώτα παιχνίδια, να το μετατρέψει σε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη.

Η Σκουάντρα δεν είναι πάντα ατζούρα (παίζει και με άσπρα), αλλά ξανάγινε ομάδα. Πέρασε πέτρινα, με βάση τα ιστορικά δεδομένα της, χρόνια, με αποκλεισμούς από Μουντιάλ, μικρομεσαίες εμφανίσεις, υποχώρηση, σε ενδιαφέρον και πρεστίζ, του πρωταθλήματός της και όραση του Τσάμπιονς Λιγκ με το κιάλι. Ελλειψη μεγάλων παικτών, κούραση αθλητική και κοινωνική, μαύρη τρύπα της Εθνικής και της χώρας – όλα συνέβαλαν στην πτώση. Η οποία αναστράφηκε σταδιακά, από τότε που ανέλαβε ο Ρομπέρτο Μαντσίνι, αλλά κι από τότε που γύρισε ο κύκλος.

Η Ιταλία που είδαμε στα δύο παιχνίδια της Ρώμης ήταν μια ομάδα κατ’ εικόνα και ομοίωση του προπονητή της (ο οποίος, με τη σειρά του, προπονεί όπως έπαιζε). Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι Μπεράρντι και Λοκατέλι είναι συγκρίσιμοι με τον Κόντε και τον Κάουζιο ή, για να έλθουμε σε εποχές μετά την Ελληνική Επανάσταση, με τον Ντοναντόνι ή ακόμα και τον Καμορανέζι (κι ας μη μιλήσουμε για Μπάτζο, Πίρλο, Ντελ Πιέρο, Τότι). Ο,τι, ωστόσο, λείπει σε κλάση (αλλά και σε ομορφιά: αντιπαραβάλετε Καμπρίνι, Ταρντέλι, Αντονιόνι, Μαρκίζιο με Ντοναρούμα, Κιελίνι και Ινσίνιε), αναπληρώνεται από σχέδιο, ομαδικότητα, κίνηση στον χώρο. Κι επιπλέον από μια φλόγα επιστροφής, για την αυτοπεποίθηση της ομάδας αλλά και όλου του λαού της – ο παμπόνηρος Ντράγκι δεν θα διεκδικήσει αλλά ούτε φυσικά θα αρνηθεί αυτό το δώρο.

Από ένα, και μάλιστα αρκετά επιφανειακό, τεστ δεν βγαίνουν συμπεράσματα: πολλοί μιλούν ήδη για τον παράγοντα έδρα και για ομάδα με ταβάνι. Κάποια στιγμή θα μετρήσουν οι μεγάλοι παίκτες (άλλων ομάδων), οι γερόλυκοι της ιταλικής άμυνας βρίσκονται διαρκώς στην κόψη του ξυραφιού, ενώ η παθολογική αγάπη για το 1-0 (ο Μαντσίνι σχεδόν ζήτησε συγγνώμη που οι παίκτες του έβαλαν άλλα δύο στην Τουρκία) καραδοκεί για να γυρίσει μπούμερανγκ. Εξάλλου, οι ωραίες ιστορίες – από τον πόνο μέσα στην πανδημία, στον θρίαμβο στο τουρνουά της – σπάνια βγαίνουν αληθινές. Ωστόσο αυτή η Ιταλία αξίζει, ίσως ακόμα παραπάνω, μια προσοχή και μια αγάπη, τις οποίες, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε, φιλαθλεοντικώς διαθέτει πάντα.