Εμαθα πια να ζω απλά
Κάθε εβδομάδα ένα πρόσωπο επιλέγει στίχους από το μεγάλο βιβλίο της ποίησης
Η Άννα Αχμάτοβα {LF}(23 Ιουνίου 1889 - 5 Μαρτίου 1966) έγραψε το ποίημα {LF}το 1912, όταν γέννησε {LF}τον γιο της, Λέον
Εμαθα πια να ζω απλά και με σοφία
τον ουρανό κοιτάζοντας να λέω προσευχές
και για να βγω απ’ την άσκοπη μελαγχολία
προτού βραδιάσει να γυρνάμε στις εξοχές
Οταν στα βάραθρα οι φυλλωσιές θροΐζουν
και γέρνουν χρυσοκόκκινοι ολογυρα οι καρποί
μέσα στο νου μου χαρωποί στίχοι βουΐζουν
για τη ζωή που είναι όμορφη μα και φθαρτή
Μόλις γυρνώ μου γλείφει το ανοιχτό μου χέρι
η χνουδάτη γουργουρίζοντας η γάτα τρυφερά
κι ανάβει ένα σημάδι που λάμπει σαν αστέρι
το φως του ξυλοκόπου στη λίμνη εκεί μακριά
Την ηρεμία μου μπορεί να ενοχλούσε
μόνο η κραυγή του πελαργού στην οροφή
μ’ αν τύχει και την πόρτα μου κανείς να τη χτυπήσει
θαρρώ πως εδώ μέσα ούτε που θ’ ακουστεί














