Κακός μπελάς και οι δύο

Η Ισπανία έγινε η πρώτη ομάδα από αυτές που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «φαβορί» για την κατάκτηση του τροπαίου που δεν κέρδισε τον αντίπαλό της. Οι Ιταλοί τα κατάφεραν σχετικά εύκολα με τους Τούρκους, οι Βέλγοι, αν και με απουσίες, διέλυσαν τους Ρώσσους, οι Αγγλοι έστω και δύσκολα κέρδισαν την Κροατία και έσπασαν την παράδοση που ήθελε να μην κερδίζουν στις πρεμιέρες, οι Ολλανδοί έκαναν τα εύκολα δύσκολα αλλά κέρδισαν τελικά τους Ουκρανούς και οι Γερμανοί και οι Γάλλοι δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν και οι δυο αφού αγωνίστηκαν μεταξύ τους. Οι Ισπανοί, όμως, δεν τα κατάφεραν να λυγίσουν τους Σουηδούς που παίζοντας όλοι πίσω από την μπάλα άντεξαν.

Φαν ‘τ Σιπ

Θυμίζω ότι οι δύο ομάδες βρίσκονται στον ίδιο όμιλο με την Εθνική μας στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου: για αυτόν κυρίως τον λόγο το παιχνίδι τους είχε ενδιαφέρον. Με την Ισπανία η Εθνική μας αγωνίστηκε ήδη εκτός έδρας – τη Σουηδία την περιμένει τον Σεπτέμβριο. Το 0-0 που έφεραν δημιούργησε μια αισιοδοξία στην Ελλάδα, αφού οι δύο ομάδες στο μεταξύ τους ματς μας έδειξαν κυρίως τα προβλήματά τους: για παράδειγμα και οι δυο μοιάζουν να έχουν δυσκολίες στο να βάλουν την μπάλα στα δίχτυα. Αλλά δεν μου φαίνεται πως είναι ακριβώς έτσι το πράγμα.

Σκληρή

Τι κατάλαβα εγώ από το ισπανοσουηδικό 0-0; Οτι η αναμέτρηση και με τους δύο θα είναι πολύ σκληρή για την Εθνική μας. Οι μεν Σουηδοί μπορεί να παίξουν άμυνα με πάθος και όρεξη, οι δε Ισπανοί στο ματς με την Εθνική μας στην Ελλάδα μπορεί να κάνουν χωρίς πρόβλημα κατοχή της μπάλας απίστευτη: και το στυλ των μεν και το στυλ των δε θα δυσκολέψει την ομάδα του Φαν ‘τ Σιπ που δεν είναι συνηθισμένη ούτε κλειστές άμυνες να ανοίγει ούτε να δείχνει υπομονή εντός έδρας απέναντι σε ομάδες που την μπάλα δεν της την αφήνουν καθόλου.

Ντελ Μπόσκε

Η ελπίδα να τα καταφέρει η Εθνική μας με δαύτους είναι να τα πάνε καλά και οι δύο στο Euro και κομμάτι να μας υποτιμήσουν. Αλλά όπως τους είδα δύσκολα θα τα καταφέρουν. Οι Σουηδοί δύσκολα σκοράρουν και οι Ισπανοί (που είχαν μπλέξει και με την Covid-19 λίγο πριν από την έναρξη του τουρνουά) μοιάζουν να μην έχουν πια τις προσωπικότητες για να κερδίσουν τον τίτλο. Ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε το είχε πει πολύ ωραία μία μέρα πριν από την έναρξη των υποχρεώσεών τους: «Για να τα καταφέρει η Εθνική μας αυτή τη φορά» είπε ο γερόλυκος πρώην ομοσπονδιακός «πρέπει οι αντίπαλοί της να τη φοβηθούν και να παίξουν χειρότερα». Μοιάζει να έχει δίκιο: το τι θα κάνουν οι Ισπανοί εξαρτάται από το τι θα κάνουν οι αντίπαλοί τους. Κι αυτό δεν μου μοιάζει και πολύ καλός οιωνός για την Εθνική μας που δεν τολμά και πολλά.

Γιορτή

Χθες είχαμε μια ακόμα επέτειο από την κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού του μπάσκετ του 1987, αλλά από ό,τι είδα αυτή τη θυμήθηκε μόνο το Κίνημα Αλλαγής, που με κάποιες αναρτήσεις επεσήμανε ότι τότε άλλαξε η ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Δεν είχα καταλάβει ότι ο Γκάλης, ο Φασούλας, ο Καμπούρης, ο Χριστοδούλου κ.τ.λ. ήταν ΠΑΣΟΚ (μόνο για τον Γιαννάκη και τον Φιλίππου το ήξερα…) αλλά δεν πειράζει, καλά κάνανε και το θυμηθήκανε. Από την άλλη είναι πραγματικά κρίμα που φέτος ειδικά δεν διοργανώθηκε μια ωραία γιορτή για να τιμηθεί η επέτειος στην Ευελπίδων. Θα πήγαιναν όλοι στο πρωτοδικείο, θα έβγαζε έναν λόγο ο κ. Γιώργος Βασιλακόπουλος κατά της κυβέρνησης και του κ. Λευτέρη Αυγενάκη προσωπικά και μετά θα πήγαιναν όλοι διακοπές που λέει κι ο Ογκουνσότο. Ετσι κι αλλιώς εκλογές στην ΕΟΚ δεν βλέπω να γίνονται τουλάχιστον μέχρι να αποσύρουν την υποψηφιότητά τους ο Φασούλας και ο Λιώλιος και πέσουν στα γόνατα για να ζητήσουν συγγνώμη από τον Βασιλακόπουλο αναγνωρίζοντας και αυτοί αυτό που όλοι ξέρουμε: ότι δηλαδή αυτός κυβερνά αυτό τον τόπο…

Πιέσεις

Το Euro και η προσοχή που τραβά επιτρέπει στις ελληνικές ομάδες να δουλέψουν στο μεταγραφικό παζάρι χωρίς μεγάλες πιέσεις: οι οπαδοί κοιτάζουν τα ματς των άλλων και δεν ασχολούνται κάθε ώρα και στιγμή με τις μεταγραφές πιέζοντας τις ομάδες να βιαστούν κ.τ.λ. Αλλά και οι ομάδες, ειδικά όσες έχουν να δώσουν προκριματικά το καλοκαίρι, πρέπει να αρχίσουν να ολοκληρώνουν αυτό που λέγεται μεταγραφικός σχεδιασμός, γιατί τυχόν εκκρεμότητες μπορεί να πληρωθούν ακριβά. Υπό αυτό το πρίσμα δεν καταλαβαίνω π.χ. γιατί η ΑΕΚ δεν ανακοινώνει την απόκτηση του Γιώργου Τζαβέλλα με τον οποίο φαίνεται να έχει συμφωνήσει. Ισως το πράγμα να έχει να κάνει με τους Τούρκους – ο Τζαβέλλας με την Αλάνιασπορ, στην οποία αγωνίζεται, έχει συμβόλαιο. Η δική μου εντύπωση είναι ότι έχει ήδη αποκτηθεί συνεχίζοντας μάλιστα μια παράξενη παράδοση που έχει δημιουργήσει η ΑΕΚ στο να επαναπατρίζει έλληνες παίκτες που αγωνίζονται στο εξωτερικό. Εφερε πίσω τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο, τον Μάριο Οικονόμου, τον Παναγιώτη Κονέ, τώρα τον Τζαβέλλα. Κι έχει φέρει πίσω στην Ελλάδα και τον Ανσαριφάρντ και τον Σάκοφ – για αυτούς ο όρος επαναπατρισμός δεν ισχύει αφού είναι ξένοι, όχι όμως και τόσο. Ο Καρίμ έχει ελληνίδα γυναίκα κι ο Σάκοφ θέλει να μείνει στην Ελλάδα για πάντα.

Αλήθεια

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι η ΑΕΚ θέλει να φέρει πίσω και τον Αραούχο, ενώ ένα μέρος του κόσμου της «ονειρεύεται» και επιστροφή του Βράνιες. Φαίνεται ότι και στο ποδόσφαιρο ισχύει πως για να εκτιμήσεις κάτι αληθινά πρέπει κομμάτι να σου λείψει. Αλλά αν σου έχει λείψει ο Βράνιες ειδικά, κάτι δεν πάει καλά…

Ιβάν

Στον ΠΑΟ από την άλλη γίνεται μεγάλη συζήτηση για το γεγονός ότι ο νεοαφιχθείς Ιβάν Γιοβάνοβιτς, προπονητής της ομάδας τη νέα σεζόν, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο. Ανεξάρτητα από το αν το ζήτησε αυτός ή η ομάδα, δεν είναι και τόσο κακή αυτή η εξέλιξη. Αν η διοίκηση κι ο κόουτς δεν τα πάνε καλά θα χωρίσουν χωρίς καβγάδες, αν τα πάνε καλά θα ανανεώσουν τη συνεργασία τους νωρίς. Δεν βλέπω κάτι κακό.

Ορος

Ο Γιοβάνοβιτς βλέποντας τις περσινές δυσκολίες του ΠΑΟ, που άλλαξε τελικά τρεις προπονητές και δύο τεχνικούς διευθυντές, φέρθηκε σαν κύριος και δεν απαίτησε την κάλυψη ενός μακροχρόνιου συμβολαίου με αποζημιώσεις, ρήτρες, ειδικούς όρους κ.τ.λ. Αν θα έπρεπε να βάλει έναν ειδικό όρο, αυτός θα έπρεπε να είναι να μην ακουστεί από τα χείλι του προέδρου Μάνου Μαυροκουκουλάκη η έκφραση «Γκουντ μπάι, Τσάρλι», με την οποία ο πρόεδρος εξηγεί στους τεχνικούς ότι δεν θα συνεχίσουν, προσθέτοντας «nothing personal, this is football». Μόνο αυτό έπρεπε να ζητήσει ο Ιβάν…