«Ο Αισχύλος είναι μπροστά από {LF}την εποχή μας»

Η Σοφία Χιλλ λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Φεστιβάλ Αθηνών για να ερμηνεύσει την Κλυταιμνήστρα όπως την είδε ο Αισχύλος στον «Αγαμέμνονά» του, «ντυμένη» με τη μουσική του καλλιτεχνικού διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Γιώργου Κουμεντάκη, στη σκιά των φωτογραφιών του πολυβραβευμένου Βραζιλιάνου Σεμπαστιάο Σαλγάδο και υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Κωνσταντίνου Χατζή, μας δίνει τα δικά της κλειδιά για να δούμε την παράσταση που απόψε είναι sold out.

Κλυταιμνήστρα: «Είναι η τελευταία γυναίκα της μητριαρχίας και μια παρεξηγημένη ηρωίδα, όπως και η Μήδεια. Οταν ερμηνεύεις ένα τέτοιο πρόσωπο, οφείλεις να το δικαιώσεις. Είναι μια φιγούρα που αντιπροσωπεύει την εξουσία, αλλά ταυτόχρονα και τη μητρότητα. Είναι πολύ πιο ανάγλυφος χαρακτήρας συγκριτικά με τον Αγαμέμνονα και τελικά έχει τη θέση του ηττημένου».

Αισχύλος: «Ο λόγος των τραγικών είναι πιο μπροστά όχι μόνο από την εποχή τους αλλά και από τη δική μας. Ο Αισχύλος μιλά για την αέναη ιστορία του πολέμου, του αίματος, της εξουσίας, την κόντρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, το λογικό και το παράλογο, τον άνθρωπο και τη φύση. Οσα γράφει είναι τόσο επίκαιρα… Προκαλούν βαθύ προβληματισμό για το πού πηγαίνει ο κόσμος σήμερα. Πρόκειται για ένα έργο που μιλά για την εξουσία, την αδηφαγία και είναι ουσιαστικά αντιπολεμικό».

Σαλγάδο: «Ηταν η έμπνευση για αυτή τη συνάντηση. Κάθε φωτογραφία του απεικονίζει και μια τραγωδία. Αν τη δούμε σε βάθος, καθεμία αποτελεί ένα ολόκληρο έργο. Οταν συναντώνται ο Αισχύλος με τον Σαλγάδο, όλα τα θέματα είναι ανοιχτά: η πατριαρχία, ο πόλεμος, η οικολογική καταστροφή, η αγάπη, η ειρήνη, η ομορφιά».

Κείμενο: «Είναι αφηγηματικό, σαν μια ιστορία. Δεν είναι ακριβώς το κείμενο της τραγωδίας, αλλά βασισμένο στα χορικά και τους μονολόγους της Κλυταιμνήστρας. Στην τελική διαμόρφωση έχει παίξει ρόλο και η μουσική, όπως και η μουσική παιδεία του σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Χατζή, ο οποίος παίζει και πιάνο στην παράσταση μαζί με τον Ευγένιο Βούλγαρη στο γιαϊλί ταμπούρ. Το αποτέλεσμα μοιάζει στο σύνολό του με μια παρτιτούρα».

Μονόλογος: «Εχω βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπη με τη μοναξιά του μονολόγου επί σκηνής. Είναι εκκωφαντική. Για να την αντιμετωπίσεις πρέπει να φτιάξεις ένα ασφαλές δίχτυ, κάτι που το πετυχαίνεις όταν υπάρχει πολύ σφιχτή ενέργεια με τους συμπαίκτες σου, αλλά και με το κοινό, διότι το θέατρο είναι μια τέχνη για τους άλλους. Το κοινό είναι ο ιδανικός αποδέκτης, όπως το άλλο σου μισό στον πλατωνικό έρωτα. Οταν είσαι μόνος σου στη σκηνή, το δέσιμο με τους θεατές είναι μεγαλύτερο, σαν μια συνωμοσία».

Μετά την πανδημία: «Δεν ξέρω αν μου έλειψε η σκηνή ή αν είχα ανάγκη αυτό το διάλειμμα που επέβαλε η πανδημία. Τρέχουν τόσα πράγματα παράλληλα και όταν έχεις ένα παιδί στην εφηβεία χρειάζεται να του διαθέσεις ενέργεια, την ώρα που και το θέατρο απαιτεί επίσης όση ενέργεια απαιτεί και το παιδί. Ολα είναι ωραία και θέλουμε να τα ζήσουμε, αλλά όλα τα κάνουμε μισά και τρέχοντας. Πρέπει να διώξουμε τον φόβο, το άγχος, την ενοχή από οποιαδήποτε κατάσταση και να δραπετεύσουμε με τη φαντασία. Μας έχει λείψει η αγάπη. Απανθρωπιζόμαστε».

INFO{CR}H παράσταση «Κλυταιμνήστρα, μουσική δωματίου για ένα όργανο – Βασισμένο {LF}στον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου» {LF}απόψε στις 22.30 και αύριο στις 21.00 {LF}στον χώρο Ε της Πειραιώς 260. Εισιτήρια 10 {LF}και 15 ευρώ