Με ομήρους τα παιδιά τους

Οπως έδειξε η λεγόμενη γενική απεργία της προηγούμενης εβδομάδας, οι πάντες αδιαφόρησαν πλην εκείνων που διά της απεργίας υπάρχουν: των κομματικών στελεχών των κομμάτων που δύσκολα υπάρχουν μακριά από εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, των κομματικών στρατών τους και των επαγγελματιών της διαμαρτυρίας, των συνδικαλιστικών στελεχών. Διαφορετικά, η κοινωνία ούτε που θα την έπαιρνε χαμπάρι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που απήργησαν είτε βαριούνταν να δουλέψουν είτε είχαν κάποια άλλη δουλειά να κάνουν κι η αγορά κινήθηκε κανονικά – απλώς οι παραγωγοί κάποιων προϊόντων που έπρεπε να μεταφερθούν (ανάμεσά τους κι οι εφημερίδες, για την επιβίωση ή τη διάδοση των οποίων αδιαφορεί απολύτως το σωματείο τους) φρόντισαν είτε να γίνει νωρίτερα η μεταφορά τους είτε να ανασταλεί.

Που σημαίνει ότι για να γίνει αισθητή η απεργία, κάποιοι πρέπει να αισθανθούν όμηροι των απεργών. Μήπως η πολιτική ηγεσία; Από τη στιγμή που η αγορά δουλεύει, η πολιτική ηγεσία αδιαφορεί – απλώς παρακολουθεί διακριτικά τις συγκεντρώσεις και η αστυνομία έχει καταστρώσει σχέδια για την αποτροπή της πιθανής δράσης εισβολέων στις συγκεντρώσεις μπαχαλάκηδων. Τότε, ποιοι;

Ποιοι; Ευκολάκι. Ο κόσμος που πρέπει να πάει να εργαστεί – και το κάνει επειδή δεν έχει πειστεί ότι πρέπει να απεργήσει για τους λόγους που, μονότονα, επαναλαμβάνει κάθε φορά ο κομματικοποιημένος συνδικαλισμός. Και πώς θα ταλαιπωρηθούν αυτοί οι «εχθροί του λαού» (δηλαδή των κομμάτων και των συνδικάτων που λένε ότι εκπροσωπούν «τον λαό»); Βάζοντάς τους εμπόδια στον δρόμο για τη δουλειά. Τα ισχυρά σωματεία των δημόσιων συγκοινωνιών αποφασίζουν, λοιπόν, να μην κινηθούν τις πρωινές ώρες με αποτέλεσμα στην πρωτεύουσα να επικρατεί κυκλοφοριακό χάος και οι εργαζόμενοι να πρέπει να ταλαιπωρηθούν, και να ξοδευτούν, για να φτάσουν στη δουλειά τους.

Κάπου, όμως, δεν πρέπει να σταματά η αντικοινωνική αυτή πρακτική; Οι επαγγελματίες της διαμαρτυρίας, όμως, δεν σταματάνε πουθενά. Μετά το φιάσκο της απεργίας της προηγούμενης εβδομάδας, κήρυξαν καινούργια απεργία για σήμερα, με στόχο πάντα το εργασιακό νομοσχέδιο, και με ομήρους αυτή τη φορά τις μαθήτριες και τους μαθητές που δίνουν εξετάσεις για τα πανεπιστήμια. Η ΑΔΕΔΥ απεργεί ακόμα μια φορά για να μη βελτιωθεί μια νομοθετική ρύθμιση που ήδη υπάρχει και αφορά τον ιδιωτικό τομέα. Πρακτικά, για να μην κινηθεί το μετρό. Οι καθηγητές, ως χθες το μεσημέρι, δεν είχε διευκρινιστεί αν θα εξαιρεθούν από την απεργία. Ο κομματικοποιημένος συνδικαλισμός προσπαθεί να εργαλειοποιήσει το άγχος των αποφοίτων των λυκείων και των οικογενειών τους για να γίνει περισσότερο αισθητή η απεργία. Πρακτικά, δηλαδή, επαγγελματίες της διαμαρτυρίας δεν διστάζουν να κρατήσουν ομήρους ακόμα και τα παιδιά τους – μια που, δεν μπορεί, και οι συνδικαλιστές και οι κομματάρχες έχουν παιδιά σε ηλικία σπουδών. Η δουλίτσα πάνω απ’ όλα.

Κατόπιν τούτων, η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως κατέθεσε κατεπείγουσα αγωγή κατά της απεργίας στο Πρωτοδικείο, για να μην παρεμποδιστούν οι εξετάσεις, για να μη γίνει δεκτή η αντικοινωνική συμπεριφορά των απεργών. Δεν χάρηκαν με την εξέλιξη οι συνδικαλιστές, κατάλαβαν ότι ο τραμπουκισμός ολόκληρης κοινωνίας δεν είναι θεμιτή συνδικαλιστική πρακτική. Και έκαναν πίσω, ανέστειλαν την απεργία για καθηγητές και μέσα μεταφοράς, έχοντας επιτέλους για πρώτη φορά κατανοήσει ότι με τέτοιες ενέργειες αποδυναμώνονται και περιθωριοποιούνται. Κι άλλο.