Η «mission impossible» της διαδόχου του Ιγκλέσιας

Μόνο καλά δεν πηγαίνουν τα πράγματα για τους Ισπανούς Podemos (Μπορούμε). Το κόμμα που γεννήθηκε το 2014 στον απόηχο του κινήματος των Αγανακτισμένων, με τη φιλοδοξία να τους δώσει φωνή στο κοινοβούλιο και, ει δυνατόν, να αλλάξει τις πολιτικές ισορροπίες στη χώρα – για να καταλήξει, τελικά, εταίρος των Σοσιαλιστών του Πέδρο Σάντσεθ, αποδεικνύοντας ότι πολύ συχνά ο «κυβερνητισμός» μπορεί να βλάπτει σοβαρά την (πολιτική) υγεία.

Σε αυτό το φόντο, η επιλογή της διαδόχου τού προσφάτως παραιτηθέντος από την ηγεσία Πάμπλο Ιγκλέσιας στο λαμπερό πρόσωπο μιας 33χρονης πολιτικού, της υπουργού για τα Κοινωνικά Δικαιώματα και την Ατζέντα 2030, Ιόνε Μπελάρα, αποτελεί ίσως μία από τις τελευταίες ελπίδες του κόμματος στην προσπάθειά του να ανακόψει την πορεία προς τον γκρεμό και να διεκδικήσει κάποιον ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι θα βγει από την κρίση στην οποία μοιάζει να έχει βυθιστεί τα τελευταία χρόνια, απότοκο της οποίας ήταν και η «συνταξιοδότηση» της πιο αναγνωρίσιμης φυσιογνωμίας του, η οποία αποτέλεσε πρακτικά το «κερασάκι στην τούρτα».

Πρόκειται για μια κρίση που, αναμφίβολα, αποτυπώνεται και στην πορεία των εκλογικών ποσοστών: Από το 21% περίπου στις αναμετρήσεις του 2015 και του 2016, ο συνασπισμός των Podemos και της Ενωμένης Αριστεράς υποχώρησε στο 14% τον Απρίλιο του 2019 και κοντά στο 12% τον Νοέμβριο του ίδιου έτους – με τις πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις να του δίνουν μονοψήφια ποσοστά. Τι θα καταφέρει, άραγε, από τη θέση της γενικής γραμματέως η Μπελάρα, η οποία αποτελεί ουσιαστικά «δίδυμο» με τη Γιολάντα Ντίας, υπουργό Εργασίας και πιθανότερη επικεφαλής των εκλογικών συνδυασμών στις επόμενες εκλογές;

ΕΠΙΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ. Για αρχή, πάντως, η ψυχολόγος και πρώην συνεργάτρια του Ερυθρού Σταυρού φαίνεται πως προτίθεται να υιοθετήσει μια πιο επικριτική στάση απέναντι στους νυν κυβερνητικούς εταίρους του κόμματός της. «Κουραστήκαμε να τους κουβαλάμε και να τους σπρώχνουμε» για να εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα, είπε χαρακτηριστικά ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά της τον περασμένο μήνα. Αξίζει να σημειωθεί πως η ίδια, παρά το νεαρό της ηλικίας της, θεωρείται έμπειρη όσον αφορά τους Σοσιαλιστές, καθώς υπήρξε ένα από τα βασικά μέλη της διαπραγματευτικής ομάδας των Podemos μαζί τους.

Πρόκειται για «μια γενναία γυναίκα, η οποία έχει υιοθετήσει την άποψη πως εάν η πολιτική δεν βοηθά να αλλάξουν τα πράγματα, τότε προτιμά να είναι εκτός πολιτικής», είχε δηλώσει γι’ αυτήν ένα από τα ιδρυτικά στελέχη των Podemos, ο Χουάν Κάρλος Μονεδέρο, ο οποίος αποχώρησε διαφωνώντας το 2015. Οι υποστηρικτές της θεωρούν δε ότι η επιθετικότητά της είναι από τα προτερήματά της – κάτι που φάνηκε σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις πρόσφατα: Τη δημόσια αντιπαράθεσή της με την υπουργό Αμυνας, Μαργαρίτα Ρόμπλες, γύρω από το ζήτημα των εξώσεων εν μέσω πανδημίας και τη θέση της υπέρ της επιστροφής στην Ισπανία χωρίς να συλληφθεί του εξόριστου και καταδικασμένου πρώην ηγέτη των καταλανών αυτονομιστών, Κάρλες Πουτζντεμόν.

Αρκούν, όμως, αυτά τα χαρακτηριστικά για να δώσουν λύσεις στα «υπαρξιακά» προβλήματα των Podemos;