Πολύ κοντά σε ένα μεγάλο όνειρο

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς και η Μαρία Σάκκαρη μπορούν να ισχυρίζονται ότι έφτασαν κοντά στο να δουν ένα όνειρό τους να γίνεται πραγματικότητα – μιλάω για όνειρο πραγματικό γιατί στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε υπερβολικά τη λέξη «όνειρο». Η Σάκκαρη έφτασε έναν πόντο από τη συμμετοχή της στον τελικό: έχασε ένα σετ μπολ. Κι ο Τσιτσιπάς, που στον τελικό έφτασε, μολονότι προηγήθηκε με 2-0 σετ δεν κατάφερε να λυγίσει αυτόν τον ανίκητο Σέρβο που έχει στρογγυλοκαθίσει στον θρόνο του βασιλιά του παγκόσμιου τένις,  που λέγεται Νόβακ Τζόκοβιτς. Αφού πω ένα τεράστιο μπράβο στα δύο Ελληνόπουλα θα κλείσω τις αναφορές στο Ρολάν Γκαρός με δύο εξηγήσεις για το τι κατά τη γνώμη μου τούς συνέβη.

Δύσκολο

Ο Τσιτσιπάς έκανε μια εντυπωσιακή εμφάνιση απέναντι στον Τζόκοβιτς στα δύο πρώτα σετ, αλλά δεν ήταν ποτέ κοντά στο να κερδίσει το ματς: το σετ που του χρειαζόταν ήταν κάτι εξωπραγματικά δύσκολο απέναντι στον Σέρβο που και πέρυσι τον είχε κερδίσει στα πέντε σετ (3-2). To πρόβλημα που έχουν όλοι με τον Τζόκοβιτς (το είχε και ο Ναδάλ στον μαγικό ημιτελικό που έπαιξε κι έχασε από τον Σέρβο την Παρασκευή) είναι ότι ο Νόβακ έχει σύμμαχο τον χρόνο. Μολονότι είναι πάνω από δέκα χρόνια μεγαλύτερος από τον Ελληνα ο Τζόκοβιτς δεν έχει κανένα πρόβλημα να κερδίσει ένα ματς που θα κριθεί έπειτα από τρεισήμισι ώρες. Στο τουρνουά το έκανε με τον Σίνερ, τον Μπερετίνι, τον Ναδάλ – και το έκανε και χθες.

Διάρκεια

Τι κάνει όταν βρίσκεται σε δύσκολη θέση; Κάτι απλό. Μεγαλώνει τη διάρκεια των πόντων. Ουσιαστικά σταματά να ρισκάρει και βάζει μπροστά το φλιπεράκι των ανεξάντλητων «απαντήσεων» από το βάθος του γηπέδου, υποχρεώνοντας τον αντίπαλό του να τον ακολουθεί. Οποιος αρχίζει να παίζει όπως αυτός (όποιος δηλαδή προσπαθεί να κερδίζει τα μεγάλα ραλί) παρασύρεται από τον ρυθμό του. Οποιος από την άλλη αρχίζει να παίζεις επιθετικότερα, έπειτα από τρεις ώρες τένις, είναι αρκετά πιθανό να κάνει λάθη που θα στοιχίσουν. Μερικές φορές κόντρα στον Τζόκοβιτς οι αντίπαλοί του μοιάζει να καλούνται να διαλέξουν με ποιον τρόπο θέλουν να χάσουν!

Ηγεμονία

Ο Τσιτσιπάς έπαιξε δύο καταπληκτικά πρώτα σετ στηριγμένος πολύ στο σερβίς του. Αλλά ήταν πολύ δύσκολο να συνεχίσει να σερβίρει άριστα όταν οι τρεις ώρες πέρασαν. Αυτή τη φορά απέναντί του δεν είχε τον Ζβέρεφ όπως στον ημιτελικό, αλλά το νούμερο 1 του κόσμου. Κι αν κόντρα στον Ρωσογερμανό έφτανε ο έλεγχος των νεύρων του για να επιστρέψει θεαματικά στο πέμπτο σετ, αυτή τη φορά η αποστολή του ήταν αδύνατη: ο Τζόκοβιτς δεν είχε σκοπό να του χαρίσει το παραμικρό. Πιθανότατα και γιατί ήθελε να κερδίσει το τουρνουά κεφαλαιοποιώντας το απίστευτο ματς που έκανε με τον Ναδάλ τον οποίο την Παρασκευή απέκλεισε βάζοντας τέλος στην ηγεμονία του στο Παρίσι.

Νίκη

Δεν μου έκαναν εντύπωση τα πολύ καλά λόγια του νικητή Τζόκοβιτς για τον Τσιτσιπά στο τέλος: ο Σέρβος δίνοντας συγχαρητήρια στον Ελληνα είναι σαν να υπογράμμισε το τεράστιο βάρος της νίκης του. Στην οποία έφτασε με μεγάλο όπλο την υπομονή του, τη γνώση της δυσκολίας και φυσικά την υπεροχή που του δίνουν 19 τίτλοι του Γκραν Σλαμ. Το ότι ο Τσιτσιπάς τον υποχρέωσε να ιδρώσει και να παλέψει για 4 ώρες είναι από μόνο του κάτι σπουδαίο. Δείτε τα αποτελέσματα των τελικών του Ρολάν Γκαρός για να διαπιστώσετε πως όταν παίκτες όπως ο Τιμ, ο Βαβρίνκα, ο Σόντερλινγκ, ο ίδιος ο Τζόκοβιτς έφτασαν για πρώτη φορά στον τελικό έχασαν με κάτω τα χέρια. Ο Τσιτσιπάς απέναντι στον Τζόκοβιτς που κυνηγούσε το πρώτο του Ρολάν Γκαρός (έχοντας όμως 18 μεγάλες κούπες στην τροπαιοθήκη του) έκανε ακόμα και εμβληματικά αστέρια όπως ο Μπόρις Μπέκερ να τον χειροκροτούν, τονίζοντας στις τηλεοπτικές μεταδόσεις πως δεν είναι απλά ένας παίκτης με μέλλον, αλλά ένας καταπληκτικός πρωταθλητής.

Σάκκαρη

Λίγο διαφορετική η ιστορία του επιλόγου της Μαρίας Σάκκαρη στο Παρίσι. Η Σάκκαρη ηττήθηκε από μία αντίπαλο που χωρίς να είναι τεχνικά ανώτερή της, είχε μελετήσει πάρα πολύ το παιχνίδι της Ελληνίδας και κατάφερε να το αντιμετωπίσει. Για να το πω διαφορετικά η Τσέχα Κρεϊτσίκοβα, που τελικά κατέκτησε το τουρνουά, πριν από την έναρξη του παιχνιδιού παραδέχτηκε την ανωτερότητα της Μαρίας και ακολούθησε μια αρκετά αποτελεσματική, όπως αποδείχτηκε, στρατηγική αμυντική αντιμετώπισής της. Η Τσέχα παίζοντας κυρίως άμυνα και κάνοντας μια σειρά από παλιομοδίτικες λόμπες υποχρέωσε την ελληνίδα πρωταθλήτρια να τρέξει περισσότερο έχοντας ως αποκλειστικό σκοπό το πέρασμα της μπάλας προς την πλευρά της και τίποτα περισσότερο. Εχοντας φτάσει κι αυτή πρώτη φορά στον ημιτελικό μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης έκανε σπέκουλα στα λάθη της Ελληνίδας. Το αποτέλεσμα λέει ότι δικαιώθηκε. Ομως τένις όμορφο και πραγματικό, τένις από αυτό που παίζουν οι αληθινές πρωταθλήτριες, έπαιξε η Σάκκαρη. Και ίσως και γι’ αυτό ήταν απαρηγόρητη στο τέλος: διότι γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας ότι έχασε από μία αντίπαλο που δεν είχε σκοπό να δείξει την ποιότητά της, αλλά να αποδείξει πως είχε μια συνταγή αντιμετώπισης μιας αντιπάλου, που σε ολόκληρο το τουρνουά ήταν καλύτερή της. Η συνταγή δούλεψε και μπράβο στην Τσέχα που την υπηρέτησε με όλη τη δύναμη της σκοπιμότητας.

Πλήρωσε

Στη Σάκκαρη σίγουρα κόστισε και ότι είχε στον ημιτελικό τον αέρα του φαβορί. Ρίσκαρε πολύ και το πλήρωσε. Αλλά όταν νιώθεις ότι είσαι καλύτερος αυτό το ρίσκο της υπεροχής είναι δύσκολο να το αποφύγεις. Το σπορ είναι ατομικό. Δεν υπάρχουν έμπειροι συμπαίκτες για να σου δώσουν συμβουλές, ούτε προπονητές για να πάρουν τάιμ άουτ και να σου εξηγήσουν ότι καμιά φορά αρκεί απλά να παίζεις με τα νεύρα του αντιπάλου για να τον κερδίσεις. Και δεν υπάρχει και κάποιος να σου θυμίσει πως αρκεί καμιά φορά να δεις τον αντίπαλό σου να χάνει μόνος του.

Κερδισμένοι

Γράφοντας τον δικό μου επίλογο για την εμφάνιση της Σάκκαρη και του Τσιτσιπά στο Παρίσι θέλω απλά να πω πως και οι δύο φεύγουν από το Παρίσι κερδισμένοι. Η Σάκκαρη πρέπει να συνεχίσει την πρόοδό της: να βάλει στο παιχνίδι της λίγη παραπάνω στρατηγική και λίγη σκοπιμότητα. Κι ο Τσιτσιπάς, που έφτασε στο νούμερο 4 της παγκόσμιας κατάταξης, πρέπει να βελτιώσει κάποια λίγα, ελάχιστα χτυπήματά του. Αν π.χ. απλά βελτιώσει τα ντροπ σοτ του, είναι κοντά στο να γίνει ο καλύτερος στον κόσμο στο χώμα. Ωστε την τρίτη φορά που θα βρει στο Ρολάν Γκαρός τον Τζόκοβιτς να είναι αυτός ο οικοδεσπότης. Πράγμα που είναι πραγματικά στο χέρι του.