Ορια

Η ρητορική μάχη μεταξύ λαϊκιστών και μεταρρυθμιστών δεν ξέσπασε χθες στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ούτε δίνεται μόνο μεταξύ παρατάξεων. Αντίθετα διεξάγεται και μέσα σε κάθε κόμμα ξεχωριστά. Τα στρατόπεδα, λοιπόν, δεν είναι ευδιάκριτα. Εξού και διεκδικεί την αναγνώριση των μεταρρυθμιστικών του προθέσεων ένας βουλευτής που διαλαλεί ότι πολέμησε στον αγώνα για να μην κλείσουν τα ΤΕΙ του νομού του που αναγορεύθηκαν σε ΑΕΙ γιατί «δεν είναι επιτρεπτό να κλείνουν Τμήματα που δέχθηκαν το 2020 φοιτητές με βαθμολογική βάση το 7 και να μην κλείνουν ταυτόχρονα 87 άλλα Τμήματα που δέχθηκαν φοιτητές με μικρότερη βάση (0,3-6,9)» – αφού έτσι «ρυθμίζονται με ανόμοιο τρόπο όμοιες περιπτώσεις». Τι κι αν οι κακές γλώσσες του πολιτικού συστήματος συνεχίζουν να διατείνονται πως αφορμή για να πάρει τ’ όπλο του υπήρξε η διαπίστωση ότι το λόμπινγκ άλλων γαλάζιων συναδέλφων του έφερε αποτελέσματα; Τα ρευστά όρια μεταξύ της μιας και της άλλης πλευράς επιτρέπουν στον ίδιο εκπρόσωπο του έθνους να στηλιτεύει την εμφάνιση της «χειρότερης μορφής λαϊκισμού», του «μεταρρυθμιστικού λαϊκισμού».

Εξάσκηση

Να κατηγορεί, δηλαδή, εμμέσως την κυβέρνηση που συμπολιτεύεται ότι πάσχει από αυτόν – πασπαλίζοντας την κριτική του με τσιτάτα του Χάμπερμας ή του Ντεριντά ώστε να της προσδώσει το κύρος της διανόησης. Πάσχει επειδή – σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του – μη αναγνωρίζοντας την ανάγκη να υπάρχει πανεπιστημιακό τμήμα «ιστορικών, αρχαιολογικών ή πολιτιστικών σπουδών, στην περιοχή που διαθέτει την οικουμενική αναγνώριση και ακτινοβολία της Αρχαίας Ολυμπίας» έδειξε ότι την ενδιαφέρουν «οι μεταρρυθμίσεις στα λόγια και επικοινωνιακή αξιοποίηση κάποιων πρωτοβουλιών, που όμως δεν θα καταλήξουν στις αναγκαίες τομές». Το ντιμπέιτ που αποπειράται να ξεκινήσει ο Κώστας Τζαβάρας – ασχέτως κινήτρων – δεν έχει μόνο παραπολιτικό ενδιαφέρον. Αφορά την ουσία της σχέσης του εγχώριου πολιτικού προσωπικού με τις περιλάλητες μεταρρυθμίσεις. Τον τρόπο που τα μέλη του τις ορίζουν. Την ευκολία με την οποία βαφτίζουν τις πολιτικές που αυτοί προτείνουν μεταρρυθμιστικές και καταδικάζουν όσες δεν συμφωνούν με τους δικούς τους σχεδιασμούς ως λαϊκίστικες. Αν κάτι υπενθυμίζει δε, είναι πόσο δύσκολο αποδεικνύεται για τους επαγγελματίες της πολιτικής να εξασκηθούν στην αλήθεια – και να εξασκήσουν, άρα, σε εκείνη το εκλογικό τους ακροατήριο.