Τα μυστικά της αυτοκρατορίας

Οταν στις αρχές του 1988 (έτος που διεξήχθη το πρώτο πρωτάθλημα πόλο στην ιστορία των γυναικών με θριαμβευτή τον Εθνικό) μια παρέα από κολυμβήτριες του Ολυμπιακού (μεταξύ των οποίων και η πρώτη αρχηγός, Ζηνοβία Καραγιάννη), αποφάσισαν να δημιουργήσουν τμήμα υδατοσφαίρισης, μάλλον στον σύλλογο δεν θα μπορούσαν να φανταστούν τη συνέχεια.

Δηλαδή το ότι η γυναικεία ομάδα πόλο των Ερυθρολεύκων θα γινόταν ένας μύθος του αθλήματος σε Ελλάδα και Ευρώπη, μετρώντας την κατάκτηση 4 ευρωπαϊκών τροπαίων (με συμμετοχή συνολικά σε 9 ευρωπαϊκούς τελικούς), 12 πρωταθλημάτων και 3 Κυπέλλων Ελλάδος.

Και μάλιστα με τις περισσότερες διακρίσεις, την τελευταία δεκαετία όταν και άρχισε να λειτουργεί το πρόγραμμα εξυγίανσης του ερασιτέχνη που είχαν βάλει από την πρώτη στιγμή στο πλάνο ο Βαγγέλης Μαρινάκης με τον Μιχάλη Κουντούρη.

Από το μακρινό 1995 και το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία του συλλόγου με προπονητή τον αείμνηστο Φώντα Μουδάτσιο και σημαντικότερες αθλήτριες τις Ζηνοβία και Ευτυχία Καραγιάννη, Δήμητρα Ασιλιάν, Βάσω Ευστρατίου, Μαρία Κανελλοπούλου, Χριστιάνα Καρούσου, Μαρία Κατσαρή, Αννα Χατζηγεωργάκη, Χριστίνα Κωστάρογλου, Πωλίνα Πάτερου, Σοφία Μωραΐτη, Σοφία Πισκιτζή και Πόπη Σηφάκη, πέρασαν τρία χρόνια για να ξαναπανηγυρίσουν τίτλο στον Πειραιά (1998) με προπονητή τον Ακη Κακαρνάκη και με βάση την ομάδα του 1995.

Η «μεταγραφή» του Παυλίδη
Το καλοκαίρι του 2007, ο Λεωνίδας Θεοδωρακάκης φέρνει στον Πειραιά (και του αναθέτει τη γυναικεία ομάδα) τον παλαιό παίκτη του Ολυμπιακού, τον Θεσσαλονικιό Χάρη Παυλίδη (τον οποίο είχε φέρει ως παίκτη το 1991 στο λιμάνι ο τότε χρηματοδότης του τμήματος, ο κ. Βουλγαράκης). Ενας παίκτης που είχε θητεύσει υπό τις οδηγίες του μεγάλου Νίκολα Στάμενιτς και είχε δείξει ότι είχε τα φόντα να ασχοληθεί και με την προπονητική έχοντας τις περισσότερες (και ευρωπαϊκές) επιτυχίες με τη γυναικεία ομάδα της Γλυφάδας. Από την οποία ήρθε στον Πειραιά μαζί με την τερματοφύλακα τότε (και «ισόβια» συνεργάτιδά του πλέον) Αλέκα Καλογερά, τη Φιλιώ Μανωλιουδάκη, τη Σταυρούλα Αντωνάκου και λίγο αργότερα φέρνει και την Αλκηστη Αβραμίδου.

Πάει τον Ολυμπιακό στον τελικό του Λεν Τρόφι (2008) χωρίς να το κατακτήσει, αλλά παίρνει το (3ο) πρωτάθλημα του συλλόγου το 2009. Ενα χρόνο αργότερα ο Βαγγέλης Μαρινάκης παίρνει τον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό και παράλληλα αρχίζει την αναγέννηση του ερασιτέχνη στον οποίο μπαίνει πρόεδρος (το καλοκαίρι του 2011) ο Μιχάλης Κουντούρης.

Το συνολικό χρέος (με το ποδόσφαιρο μέσα) που είχε παραλάβει ο διοικητικός ηγέτης των Ερυθρολεύκων ήταν 40.000.000 ευρώ, μέρος των οποίων ήταν και στον ερασιτέχνη. Η εξυγίανση άρχισε άμεσα και φυσικά αυτό το εισέπραξε και το πόλο (σε άνδρες και γυναίκες). Στην ομάδα ήρθαν – επίσης από τη Θεσσαλονίκη τρία ταλαντούχα κορίτσια που γράφουν τη δική τους ιστορία, οι αδελφές Πλευρίτου (Ελευθερία, Μαργαρίτα, Βασιλική), ήρθε η μεγάλη Αλεξάνδρα Ασημάκη, η Χριστίνα Τσουκαλά και διαχρονικά ποιοτικές ξένες παίκτριες.

Οταν το 2014 ο Ολυμπιακός κατακτούσε ένα από τα πιο συναρπαστικά πρωταθλήματα με μπρέικ της έδρας (3-2 νίκες) της Βουλιαγμένης επικρατώντας στους δύο τελευταίους τελικούς στα πέναλτι, έφτανε τους 5 τίτλους στο πρωτάθλημα και η Βουλιαγμένη είχε ήδη 11. Από τότε όμως οι Ερυθρόλευκες δεν θα ξαναέχαναν το πρωτάθλημα φτάνοντας εφέτος τα 8 συνεχόμενα και τα 12 στο σύνολο περνώντας στην κορυφή με τους περισσότερους τίτλου.

Μέσα σε αυτήν την οκταετία (2014-2021) πέρα από τα 8 πρωτάθλήματα, ο Ολυμπιακός κατέκτησε δύο Ευρωλίγκες (2015, 2021), ένα Λεν Τρόφι (2014) και ένα ευρωπαϊκό σούπερ καπ (2015) ενώ συνολικά έπαιξε σε αυτό το διάστημα τους οκτώ από τους εννέα συνολικά ευρωπαϊκούς τελικούς στην ιστορία του!

Καθώς γενικά έχει αγωνιστεί σε 4 τελικούς Ευρωλίγκας (2015, 2017, 2019, 2021), σε 3 στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (LEN Trophy) (2008, 2014, 2018) και σε 2 στο Σούπερ Καπ Ευρώπης (2014, 2015).

Η στήριξη της διοίκησης
Και όμως αυτή η υπερομάδα το 2011 ήταν στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης, όμως η νέα διοίκηση έβαλε πλάτη και έβγαλε – και αυτήν – την ομάδα στον αφρό.

Ηταν τότε που ο Ολυμπιακός πήρε 3 πρωταθλήτριες Ευρώπης Νεανίδων, εκείνης της σεζόν (11-4 την Ουγγαρία στον τελικό της Μαδρίτης τον Αύγουστο του 2011) την τερματοφύλακα Χρυσή Διαμαντοπούλου (που μπήκε άμεσα στα βαθιά σηκώνοντας το βάρος του να διαδεχθεί τη μεγάλη Μαρία Τσουρή), τη Χριστίνα Κότσια και τη Μαργαρίτα Πλευρίτου την οποία ακολούθησαν άμεσα και οι αδελφές της.

Ηταν τότε που – παρά τον νεαρό μέσο όρο της ομάδας – ο Χάρης Παυλίδης είχε πει την ατάκα: «Για πρώτη φορά έπειτα από καιρό, είμαι ευχαριστημένος που πηγαίνω στην προπόνηση». Ενώ δύο χρόνια αργότερα στο χαμένο πρωτάθλημα του 2013 είχε προαναγγείλει: «Είτε είμαι εγώ εδώ ή όχι, αυτά τα κορίτσια θα πάρουν σύντομα το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Πρωταθλητριών» κάτι που έγινε άμεσα την επόμενη διετία!

Την περασμένη Κυριακή στο κολυμβητήριο του Πειραιά μετά από ένα ακόμα πρωτάθλημα, μούσκεμα από μια ακόμα βουτιά μετά από τρόπαιο, εξομολογήθηκε στα «ΝΕΑ»: «Δεν θα μπορούσαμε να πετύχουμε όλα αυτά χωρίς τη στήριξη του Βαγγέλη Μαρινάκη και του Μιχάλη Κουντούρη, ιδιαίτερα μάλιστα στην εφετινή πιο δύσκολη χρονιά που για μένα είναι η κορυφαία στην καριέρα μου».