Θα πέσει η κυβέρνηση;

Από το στόμα του Χάρολντ Μακμίλαν ξέρουμε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός των κυβερνήσεων δεν είναι οι αντιπολιτεύσεις.

Είναι «τα γεγονότα, καλό μου παιδί, τα γεγονότα».

Βεβαίως ακόμη και τα γεγονότα δεν είναι πάντα πρόθυμα να υποκαταστήσουν την αντιπολίτευση.

Τον Ιανουάριο, η κυβέρνηση θα έπεφτε από τις αποκαλύψεις για τον Δ. Λιγνάδη κι αφού προηγουμένως η Ελλάδα θα είχε μετατραπεί σε Μπέργκαμο (Γραφείο Τύπου ΣΥΡΙΖΑ).

Τον Φεβρουάριο, την πτώση της κυβέρνησης εξήγγειλε ο ηθοποιός Μπουρδούμης. Υποθέτω πως δεν πρόλαβε να τη ρίξει ο Μπουρδούμης διότι τον Μάρτιο η κυβέρνηση θα έπεφτε αν πέθαινε ο Κουφοντίνας.

Τελικά ο Κουφοντίνας τη γλίτωσε – μαζί του κι η κυβέρνηση….

Κι έτσι τον Απρίλιο η κυβέρνηση υποτίθεται ότι κλονιζόταν από τα βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ και την αστυνομοκρατία στις πλατείες και τα πανεπιστήμια.

Μάλλον χωρίς αποτέλεσμα. Ετσι τον Μάιο τη σκυτάλη της ανατροπής της άδραξαν ο παρουσιαστής Φουρθιώτης και ο ράπερ Μιθριδάτης.

Με κάτι τέτοια φτάσαμε τον Ιούνιο και η κυβέρνηση είναι ακόμη όρθια παρά τα χτυπήματα του Βαγγέλη Αντώναρου. Μόνη μας ελπίδα πλέον είναι να τη ρίξει η κολεξιόν του Dior στην Ακρόπολη.

Μεταξύ μας; Χλωμό.

Διότι μετά πιάνει καλοκαίρι και σφίγγουν οι ζέστες.

Προς το παρόν κλείσαμε δυο χρόνια από τις ευρωεκλογές του 2019 και η σημερινή κυβερνητική παράταξη βρίσκεται σε σαφώς καλύτερη κατάσταση από τότε (Βαρόμετρο Opinion Poll, 31/3 και Pulse 2/6).

Βρίσκεται μάλιστα σε καλύτερη κατάσταση και από τον Σεπτέμβριο 2020, έχοντας απορροφήσει τους κραδασμούς ενός ιδιαίτερα δύσκολου χειμώνα (έρευνα Metron Analysis για τη Dianeosis, 7-15/5).

Φαίνεται ότι το κλίμα κοινωνικής αναταραχής που επιχειρείται να καλλιεργηθεί με διάφορες αφορμές μάλλον αφήνει αδιάφορη την κοινωνική πλειονότητα. Ακόμη περισσότερο που οι πάσης φύσεως «καταγγελίες» επί παντός του επιστητού δεν δείχνουν να συγκινούν πολλούς άλλους από τους καταγγέλλοντες.

Στο ενδιάμεσο ο Μητσοτάκης και η ΝΔ έκλεισαν μια πενταετία συνεχούς και διευρυνόμενου προβαδίσματος στις δημοσκοπήσεις από την άνοιξη του 2016.

Δεν ξέρω αν πρόκειται για «μια φωτογραφία της στιγμής» (όπως συνήθως λέγεται για τις δημοσκοπήσεις) αλλά στην προκειμένη περίπτωση μάλλον έχουμε «τη φωτογραφία μιας κατάστασης».

Τελικά λοιπόν θα πέσουν ή δεν θα πέσουν;

Το ερώτημα μοιάζει ρητορικό. Η κυβέρνηση φαίνεται να κερδίζει τη μάχη του κορωνοϊού – αυτό τουλάχιστον αποτυπώνεται στους αριθμούς και στο κλίμα.

Η αντιπολίτευση έπεσε έξω στην επιλογή της να αντιπολιτευτεί την πανδημία – πληρώνει το λάθος της.

Και στον Μητσοτάκη η κοινή γνώμη αποδίδει τις περγαμηνές μιας επιστροφής στην κανονικότητα.

Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αυτονόητη αλλά από ένα σημείο και μετά ήταν αναμενόμενη. Σε σημείο που αναρωτιόσουν για ποιο λόγο η αντιπολίτευση επιμένει σε ένα πεδίο αναμέτρησης που μόνο τον Μητσοτάκη μπορεί να ευνοεί.

Τι νόημα είχε να εμπλακεί (και προσωπικά ο Τσίπρας…) σε μια συζήτηση για εμβόλια, εμβολιασμούς, κρούσματα, πατέντες και θύματα; Κανείς δεν του το ζητούσε, ακριβώς όπως κανείς δεν περίμενε από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης να κάνει τον επιδημιολόγο.

Αφησε τον Μητσοτάκη μόνο στο κατάστρωμα να κουμαντάρει το καράβι. Στρίψε έτσι, στρίψε αλλιώς, σε κάποιο λιμάνι θα το πήγαινε.

Αλλά βέβαια κάθε επιστροφή στην κανονικότητα κρύβει τις παγίδες, τους κινδύνους και τις απαιτήσεις της κανονικότητας.

Η μονοθεματική ατζέντα της κοινωνίας θα αποσυρθεί σιγά-σιγά από το προσκήνιο. Οι παρέες θα πάψουν να συζητούν μόνο για διασωληνώσεις, εμβόλια και παρενέργειες. Οι έγκλειστοι θα ξεφαντώσουν το καλοκαίρι.

Και η κυβέρνηση θα βρεθεί πλέον αντιμέτωπη με τη διαχείριση αν όχι των «μικρών και καθημερινών» αλλά τουλάχιστον «πιο μικρών και πιο καθημερινών» πραγμάτων από τη ζωή των ανθρώπων.

Δεν θα κρίνεται από τους ασθενείς στα νοσοκομεία αλλά από τα θύματα της οικονομίας και τους δολοφονημένους της εγκληματικότητας.

Πόσο προετοιμασμένη είναι να το αντιμετωπίσει; Αυτή είναι η ερώτηση των πολλών εκατομμυρίων που θα απαντηθεί μόνο στο τέλος και εκ του αποτελέσματος.

Διότι είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν κινδυνεύει από την αντιπολίτευση. Εχει αποδειχτεί περίτρανα όλο αυτό το διάστημα και με αλλεπάλληλες αφορμές ότι η αντιπολίτευση έχει περιέλθει σε κατάσταση πρωτοφανούς πολιτικής αδυναμίας.

Πώς να χαρακτηρίσεις διαφορετικά μια παράταξη που, αν και βαριά τραυματισμένη η ίδια, προτάσσει στο επίπεδο της αντιπαράθεσης ότι «τσιμεντώνεται» η Ακρόπολη, ότι άλλαξε στρατόπεδο ο Καλογρίτσας και κάτι φάρμακα που κραδαίνει μαινόμενος ο Πολάκης;

Ή που κάνει πολιτική ανατροπής της κυβέρνησης με έναν άγνωστο και μάλλον ατάλαντο ράπερ;

Αν έπεφταν έτσι οι κυβερνήσεις, ο Τραμπ θα είχε πέσει από τον Μπρους Σπρίνγκστιν, την Τέιλορ Σουίφτ και τη Λαίδη Γκάγκα πολύ πριν τον μαυρίσουν στην Πενσιλβάνια.

Η κυβέρνηση όμως κινδυνεύει από τα γεγονότα. Τα οποία ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει, ούτε να προδικάσει.

Ξέτετε γιατί; Επειδή μόνο τα γεγονότα μπορούν να κλονίσουν τη βεβαιότητα επανεκλογής του Μητσοτάκη, μια βεβαιότητα που τροφοδοτεί την υπεροχή του.

Διότι επειδή η υπεροχή καλλιεργεί αυταρέσκεια κι επειδή η αυταρέσκεια καλλιεργεί ισχύ κι επειδή η ισχύ καλλιεργεί υπεροψία θέλω να θυμίσω ότι το όχι και τόσο μακρινό 2009 ο Κ. Καραμανλής έχασε με σχεδόν δέκα (!) μονάδες διαφορά από τον Γ. Παπανδρέου που είχε ήδη χάσει δυο φορές από τον Καραμανλή.

Και μετά ο Παπανδρέου που νόμιζε ότι είχε έλθει για να μείνει δεν κράτησε ούτε δυο χρόνια στην εξουσία.

Είναι τα αφιλότιμα τα γεγονότα που δεν ρωτάνε όταν συμβαίνουν. Ούτε ρωτιούνται.