Μακριά κι αγαπημένοι, που λένε…

Περισσότερο και από τις εμφανίσεις του Στέφανου Τσιτσιπά στο Ρολάν Γκαρός μου αρέσουν οι δηλώσεις του. Στις τελευταίες του ο Τσιτσιπάς παραδέχτηκε ότι προσπαθεί να διώξει από το μυαλό του μια ήττα στο Παρίσι από τον Βαβρίνκα (που τον πλήγωσε όσο καμία) και ότι για την ώρα κερδίζει κάνοντας απλά τη δουλειά του. Το πρώτο μαρτυρά ότι έχει φιλοδοξίες και δεν ψάχνει δικαιολογίες. Το δεύτερο ότι νιώθει πως τα περιθώρια βελτίωσης που έχει είναι πολλά. «Είχα καλές εβδομάδες (σ.σ. παίζοντας στα τουρνουά με γήπεδα με χώμα), καλά αποτελέσματα, αλλά πάντα αισθάνομαι πως υπάρχει κάτι καλύτερο. Δεν βλέπω τις εμφανίσεις μου σαν εκπληκτικές, αλλά βλέπω μια σταθερότητα. Είναι ωραία να είσαι στην κορυφή από την αρχή, αλλά υπάρχουν πολλές προκλήσεις στην πορεία» είπε. Ακούγονται κοινότοπα αυτά, ωστόσο πέρυσι μετά από δυο νίκες στο Παρίσι, ο Τσιτσιπάς θα έλεγε ότι νιώθει σε καταπληκτική κατάσταση, ότι δεν έχει τίποτα να φοβηθεί πέρα από τον κακό εαυτό του, ότι ανυπομονεί για τα ματς με τον Ναδάλ ή τον Τζόκοβιτς κ.λπ. κ.λπ. Φέτος είναι πληθωρικός στο γήπεδο και συγκρατημένος στις δηλώσεις: έτσι πρέπει.

Νούμερο 4

Δεν ξέρω τι θα κάνει στο επόμενο ματς: ο Τζον Ισνερ είναι πάντα επικίνδυνος. Ο Αμερικάνος είναι ένας «γερόλυκος», που κερδίζει χρόνια τώρα το παντεσπάνι του σερβίροντας καταπληκτικά και είναι πάντα δύσκολος αντίπαλος για όλους στους πρώτους γύρους, γιατί έχει χρήσιμες εμπειρίες. Μετά τον αποκλεισμό του Ντομινίκ Τιμ ο Τσιτσιπάς, αν αποκλείσει τον Αμερικάνο, έχει τεράστιες πιθανότητες στο τέλος του τουρνουά να βρεθεί στο νούμερο 4 της παγκόσμιας κατάταξης, γεγονός που μοιάζει με παραμύθι. Ανεξάρτητα από το τι θα γίνει τελικά στο Ρολάν Γκαρός, παραμένει εξαιρετικά ενδιαφέρον για όποιον αγαπά τα σπορ το να παρακολουθεί την απίστευτη πρόοδο του έλληνα άσου (σε όλα τα επίπεδα). Μιλάμε πάντα για έναν παίκτη που ήρθε από το πουθενά κι έφτασε στην κορυφή του κόσμου, όχι χάρη σε ένα θρίαμβο που έχει τη λάμψη μιας φωτοβολίδας, αλλά χάρη στη διαρκή βελτίωσή του.

Τσιτσιπάκια

Ο Τσιτσιπάς είναι κάτι σπάνιο: μπορεί να γίνει ίνδαλμα για τα μελλοντικά Τσιτσιπάκια για τις νίκες του, αλλά και για τη διαρκή πρόοδό του. Το να κρατιέσαι τόσο ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη του τένις είναι δύσκολο: αρκεί να σας πω ότι αυτά τα τρία χρόνια που ο Ελληνας είναι στη δεκάδα των καλύτερων, από αυτή έχουν περάσει πάνω από είκοσι αθλητές που δεν κατάφεραν να κρατηθούν στις θέσεις που έφτασαν. Ο Ράονιτς, ο Ντιμιτρόφ, ο Μπαουτίστα Αουγκούτ, ο Σβάρτσπαν, ο ίδιος ο Ισνερ, ο Τσίλιτς κι άλλοι πολλοί την τελευταία τριετία έχασαν θέσεις θεαματικά. Η δουλειά είναι δύσκολη.

Μακριά

Φυσικά δεν έχω την απαίτηση όλα αυτά στην Ελλάδα να τα καταλαβαίνουμε. Εδώ ακόμα το τένις είναι ένα άθλημα που παίζουν «γαλαζοαίματοι», εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είναι σπορ που απασχολεί λίγους, νομίζουμε πως το να γίνεις Τζόκοβιτς ή Ναδάλ ή Φέντερερ έχει να κάνει με το αν έχει λεφτά ο πατέρας σου κ.λπ. Κλεισμένοι στον μικρόκοσμό μας είναι κομμάτι δύσκολο να καταλάβουμε πως το να γίνεις νούμερο 4 στον αληθινό κόσμο είναι κάτι σαν όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Με τον Τσιτσιπά ασχολούμαστε όταν πάει στο Ντουμπάι, όταν αγοράζει ακριβό αυτοκίνητο, όταν διαβάζουμε για τα χρήματα που βγάζει κ.λπ. κ.λπ. Μέχρι να κερδίσει κάποιο Γκραν Σλαμ και να αρχίσουμε τις εθνικιστικές κοινοτοπίες για το ελληνικό DΝΑ, τον Θεό των Ελλήνων που τον βοηθά κ.λπ. Ο Τσιτσιπάς συνεχίζει στον δρόμο προς την κορυφή μακριά από εθνικιστικά παραληρήματα και μικροαστικές αριστερίστικες αναγνώσεις της ζωής και της επιτυχίας. Μακριά κι αγαπημένοι, που λένε…

Συντάσσομαι

Κατά τα άλλα παρακολουθώ με ενδιαφέρον την προσπάθεια δημιουργίας δεύτερων επαγγελματικών ομάδων από τις ΠΑΕ της Σουπερλίγκας που για κάτι τέτοιο ενδιαφέρονται. Ο Ολυμπιακός είναι στην πρώτη γραμμή ζητώντας χρόνια τώρα την άδεια να δημιουργηθεί ο «Ολυμπιακός Β» (στα πρότυπα της «Μπαρτσελόνα Β», του «Αγιαξ Β» κ.λπ.). Σε εικοσιένα συνολικά ευρωπαϊκές χώρες δίνεται το δικαίωμα στις ΠΑΕ να έχουν τέτοιες ομάδες και να παίρνουν μέρος στις μικρές επαγγελματικές κατηγορίες – χωρίς φυσικά δικαίωμα ανόδου στην πρώτη κατηγορία. Δεν διαφωνώ με τη βασική ιδέα, αλλά έχω τους ενδοιασμούς μου. Συντάσσομαι π.χ. με μια ανακοίνωση που έβγαλε χθες για το θέμα ο Ολυμπιακός.

Ανακοίνωση

«Το πραγματικό ποδόσφαιρο και η Πολιτεία δεν μπορούν να αφήσουν την τύχη ενός τόσο επιτυχημένου σε όλη την Ευρώπη project στα χέρια κάποιων λαθρεπιβατών του ελληνικού ποδοσφαίρου και πρέπει άμεσα να δρομολογηθούν οι εξελίξεις, για το καλό του ελληνικού ποδοσφαίρου από τους αρμόδιους φορείς που έχουν ήδη καθυστερήσει» αναφέρει η ανακοίνωση. Συμφωνώ. Πλην όμως το ποδόσφαιρό μας διοικείται από «λαθρεπιβάτες» και η Πολιτεία δεν μπορεί να επιβάλει ούτε υγειονομικά πρωτόκολλα στη Νίκαια. Οπότε τι διάβολο πρωτάθλημα να γίνει στη Σούπερλιγκ 2 με «ομάδες Β»; Πώς θα διασφαλίσουμε ότι αυτές δεν θα μοιράζουν βαθμούς, δεν θα παίζουν επιλεκτικά με τους βασικούς σε κάποια ματς και με τους αναπληρωματικούς σε άλλα; Και πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι διάφορες ΠΑΕ της Σουπερλίγκας δεν θα δημιουργήσουν τέτοιες ομάδες με σκοπό να βρέξει «γκολ και εκατομμύρια» χάρη στο στοίχημα; Φυσικά ο Ολυμπιακός ή ο ΠΑΟΚ ή ο ΠΑΟ (που θέλουν να φτιάξουν «ομάδες Β») δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα από όλα αυτά. Αλλά οι άλλες; Δεν παίρνω όρκο. Και δεν θα παίρνω όσο το ποδόσφαιρο διοικείται από λαθρεπιβάτες και η Πολιτεία για αυτό κάνει τα στραβά μάτια που λέει και η ανακοίνωση…

Ελεγε

Χθες παρουσιάστηκε από τον ΠΑΟΚ ο νέος του προπονητής που είναι ο παλιός Ραζβάν Λουτσέσκου. Ο Ρουμάνος είπε μερικές ωραίες ατάκες (όπως ότι αυτός «είναι καλοφαγάς και ξέρει ότι και το ξαναζεσταμένο φαγητό μπορεί να είναι νόστιμο» και επέμεινε στη γνωστή του θέση ότι κέρδισε το πρωτάθλημα το 2018 και το έχασε στα χαρτιά κι άδικα από την ΑΕΚ: πρόσθεσε μάλιστα και ότι «αν υπήρχε τότε VAR θα είχε κερδίσει το πρωτάθλημα». Πρέπει να πω ότι αυτά είναι εύκολα να τα λες στη Θεσσαλονίκη: ενδιαφέρον θα είχε να είχε υπογράψει στην ΑΕΚ και να τα έλεγε.

Εξωτερικό

Δεν μου έκανε ωστόσο εντύπωση ότι ευχαρίστησε τον Δημήτρη Μελισσανίδη για την πρόταση που του έκανε. Κανονικά θα έπρεπε να τον ευχαριστήσει για τη συνεργασία. Χάρη στην πρόταση ξαναβρήκε δουλειά στον ΠΑΟΚ. Αλλά και για αυτό δεν έχει τόσο ενδιαφέρον τι είπε ο Ρουμάνος. Θα ‘χε ενδιαφέρον να μαθαίναμε τι λέει ο Μελισσανίδης. Στον οποίο έλεγε ότι θα πάει στο εξωτερικό κ.λπ.