NON PAPER

Μια «λάθος» δημοσιότητα

Μέχρι προχθές δεν ήξερα τη Ναόμι Οσάκα. Τώρα την έμαθα (διάβασα αρκετά γι’ αυτήν τις δύο τελευταίες μέρες) αλλά για τους λάθους λόγους. Οι σωστοί θα ήταν οι διακρίσεις της στο τένις, μην αρχίσω τώρα να αραδιάζω τίτλους που δεν έχω ιδέα σε τι ακριβώς ανταποκρίνονται, πάντως η 23χρονη αθλήτρια είναι πολύ ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη και ξέρουμε, αν μη τι άλλο, πώς μεταφράζονται οικονομικά τα μεγάλα σκορ σε ένα από τα πιο ακριβοπληρωμένα αθλήματα – 27 εκατομμύρια κέρδισε πέρυσι. Τα τελευταία όμως 24ωρα «παίζει» στην ειδησεογραφία περισσότερο απ’ όσο θα «έπαιζε» αν θριάμβευε στο Ρολάν Γκαρός από το οποίο αποχώρησε αφού πρώτα της επιβλήθηκε πρόστιμο 15.000 ευρώ. Τι «πλήρωσε» η Ναόμι; Την κατάθλιψή της, την πιο διαδεδομένη ασθένεια στον κόσμο μετά την τερηδόνα. Αυτήν που την έκανε να μην μπορεί να αντέξει την έκθεση σε μια συνέντευξη Τύπου. Και την αντίληψη κάποιων που στην εποχή μας θεωρούν ότι η κατάθλιψη δεν είναι ακριβώς ασθένεια αλλά κάτι σαν νάζι.

Η Ναόμι γεννήθηκε στην Ιαπωνία από αϊτινό πατέρα και γιαπωνέζα μητέρα, έχει μια μεγαλύτερη αδελφή και, όταν ήταν τριών ετών, μετανάστευσαν οικογενειακώς στις ΗΠΑ. Ο πατέρας της είχε πάρει την απόφαση να γίνουν οι κόρες του τενίστριες από τότε ακόμη που η Ναόμι περπατούσε – δεν περπατούσε. Εβλεπε στην τηλεόραση τις επιτυχίες των αδελφών Ουίλιαμς και φαίνεται ότι σκέφθηκε «Κάν’ το όπως ο μπαμπάς Ουίλιαμς» – ο οποίος επίσης είχε στήσει την καριέρα των κοριτσιών του. «Το σχέδιο υπήρχε εκεί. Επρεπε απλώς να το ακολουθήσω» έλεγε.

Τα επόμενα χρόνια η οικογένεια μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη στη Φλόριντα ώστε η Ναόμι να προπονείται σε όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες. Στα δώδεκά της είχε ήδη εκτιμηθεί ως υποσχόμενο μεγάλο ταλέντο του τένις. Ενα παιδί που όφειλε να ανταποκριθεί στο σκληρό πρόγραμμα του πρωταθλητισμού και, συγχρόνως, να ισορροπήσει ανάμεσα στις δύο οικογενειακές κουλτούρες, την αϊτινή και την ιαπωνική, και να συνεννοηθεί σε τρεις γλώσσες, την πατρική, τη μητρική και τα αγγλικά. …Αναρωτιέμαι αν έπαιξε ποτέ αυτό το παιδί.

Αυτή που τα ‘χει όλα

Ναι, σίγουρα ο πατέρας της Ναόμι έκανε ό,τι έκανε για το καλό της. Αυτό πιστοποιείται εκ του αποτελέσματος. Στα 23 της χρόνια είναι πλούσια, πετυχημένη, διάσημη και κάνει αυτό που αγαπάει ή που, τέλος πάντων, έμαθε να αγαπάει – αν δεν το αγαπούσε, με οιονδήποτε τρόπο και για οιονδήποτε λόγο, δεν θα είχε αυτές τις διακρίσεις μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει οικογενειακά όνειρα.

Και κάπου εδώ έρχεται ο όχι πάντα κακοπροαίρετος αλλά οπωσδήποτε αδαής (ή τυχερός αφού δεν έχει ανάλογη εμπειρία) για να αναρωτηθεί, έστω και σιωπηλά, «Μα καλά, έχει κατάθλιψη αυτή που τα ‘χει όλα;».

Εχει κατάθλιψη αυτή που τα ‘χει όλα. Χωρίς ερωτηματικό, ως σκέτη νέτη διαπίστωση. Διότι όσο υπάρχει το ερωτηματικό, θα επικρατεί μια στρεβλή εντύπωση για την κατάθλιψη και κάποιοι θα τιμωρούν τα συμπτώματά της όπως στην περίπτωση της Ναόμι. Είναι σαν να απορώ πώς είναι δυνατόν να προσβληθεί από μια σοβαρή ασθένεια «αυτή που τα ‘χει όλα». Τα «χαρούμενα» σώματα δεν κουβαλούν πάντα εντός τους χαρούμενες ψυχές. Εδώ δεν υπάρχουν πάντα χαρούμενες ψυχές πίσω από τις χαρούμενες ζωές. Η κατάθλιψη δεν είναι μια «ασθένεια πολυτελείας» όπως θεωρούν κάποιοι. Είναι, απλώς, μια ασθένεια που δεν πτοείται από την πιθανή πολυτέλεια.

Η Ναόμι, από πολύ νωρίς, παρουσίασε δυσκολίες επικοινωνίας στις συνεντεύξεις Τύπου. Εχανε τα λόγια της, ξεχνούσε να αναφέρει ονόματα, έδειχνε κλεισμένη στον εαυτό της και απόμακρη. Και αρκετοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να αποδώσουν τις συμπεριφορές της σε βεντετισμό και σταριλίκι. Εμείς απλώς να έχουμε υπόψη ότι πίσω από τα χαμόγελα της επιτυχίας και τη λάμψη των τρόπαιων που υψώνονται στον αέρα, πίσω από τα φωτεινά πρόσωπα, το πιθανότερο είναι να κρύβονται σκοτάδια.