Την είχε ανάγκη μια γιορτή ο ΠΑΟ…

Ο Παναθηναϊκός θα ήθελε να γιορτάσει με μεγαλύτερη μεγαλοπρέπεια τα πενήντα χρόνια από τη συμμετοχή του στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, πλην όμως αυτό δεν στάθηκε δυνατό να γίνει εξαιτίας των μέτρων που ακόμα ισχύουν για την πανδημία. Οι προβολές μερικών καλοφτιαγμένων ντοκιμαντέρ και μερικές εκδόσεις βιβλίων (το καλύτερο που έφτασε στα χέρια μου είναι αυτό του Νίκου Τζουάννη) βοήθησαν τους μικρότερους να μάθουν πολλά για το μεγάλο αυτό ποδοσφαιρικό γεγονός, που μετά τη μεταπολίτευση προκάλεσε και πλήθος από συζητήσεις – κατά κανόνα βιτριολικές. Οπως και να ‘χει το «Γουέμπλεϊ» (όπως συνηθίσαμε να αποκαλούμε τον τελικό αυτό ανάμεσα στην ομάδα του Μίμη Δομάζου και τον μεγάλο Αγιαξ που τότε ξεκινούσε την ευρωπαϊκή του ηγεμονία) υπήρξε ορόσημο στην ιστορία του ΠΑΟ: ο Παναθηναϊκός πριν και μετά το «Γουέμπλεϊ» είναι διαφορετική ομάδα. Πριν από αυτό είναι μια μεγάλη ελληνική ομάδα, μετά είναι η πρώτη ελληνική ομάδα που θέλει να γίνει ευρωπαϊκή.    Για αυτόν κυρίως τον λόγο ήταν άτυχος ο ΠΑΟ που δεν κατάφερε να οργανώσει μια πραγματική γιορτή για το ιστορικό αυτό γεγονός: η γιορτή θα τον βοηθούσε να θυμηθεί τα χαρακτηριστικά που είχε κάποτε ως σύλλογος – πιο σημαντικό από τα οποία ήταν ο ευρωπαϊκός του προσανατολισμός.

Κύκλοι

Στην ιστορία των ομάδων υπάρχουν και διαστήματα με αποτυχίες: όλα κάνουν κύκλους και οι ομάδες έχουν κι άσχημα φεγγάρια. Το θέμα είναι να μη χάνεις τον δρόμο σου: αυτός είναι ο κίνδυνος. Εχοντας πλέον τέσσερα ολόκληρα χρόνια να δώσει ματς στην Ευρώπη, ο ΠΑΟ έχει ανάγκη να θυμηθεί, όχι απλά τις παλιές μεγάλες μέρες, αλλά και το γιατί κάποτε θεωρούνταν πρέσβης του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και ως οργανισμός θα μπορούσε, χάρη στην επέτειο, να κάνει και λίγη αυτοκριτική. Διαφορετικά, όπως μου είπε χθες ένας παλιός του παράγοντας, η επόμενη επέτειος που θα γιορτάσει θα είναι «τα πενήντα χρόνια από την τελευταία φορά που κέρδισε ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ…».

Μέτρα

Από την άλλη δεν καταλαβαίνω γιατί κι ο Παναθηναϊκός δεν αγνόησε τα μέτρα για την πανδημία: έτσι κι αλλιώς, πλην του Ολυμπιακού που έκανε φιέστα πρωταθλήματος χωρίς λαϊκό πανηγύρι, κανένας δεν τα τηρεί. Μετά τις λαϊκές υποδοχές του ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη για την κατάκτηση του Κυπέλλου, οι εικόνες από το κλειστό της Χαλκίδας όπου κάποιοι εκατοντάδες οπαδοί της ΑΕΚ γιόρτασαν την κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού τροπαίου που κέρδισε η Ενωση στο χάντμπολ είναι κομμάτι ανησυχητικές – πλην όμως προβλέψιμες. Η κυβέρνηση επιτρέποντας την ανομία στα ματς της Σούπερλιγκ 2 είναι αδύνατο να ελέγξει οπαδικές εκδηλώσεις: ο υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης το πολύ πολύ να αναβάλει τις εκλογές στην ΕΟΚ, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης αναρωτιέται ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο κι ο αρμόδιος για την αντιμετώπιση της πανδημίας υφυπουργός Νίκος Χαρδαλιάς περιορίζεται σε απειλές χωρίς αντίκρισμα – δεν τον κακίζω, αφού ακόμα δεν έσβησαν οι φωτιές στα μαγαζιά της γυναίκας του.

Φόβος

Είναι φανερό πως όπου υπάρχει μπάλα, η κυβέρνηση την έχασε: ο φόβος να μη δυσαρεστηθούν συγκεκριμένοι παράγοντες, που με ομάδες εμπλέκονται, επιτρέπει στους κυβερνητικούς αξιωματούχους το πολύ πολύ να κάνουν κάποια δήλωση – μάλλον για τα μάτια του κόσμου. Ωστόσο πέρα από την κυβέρνηση υπάρχει και η αντιπολίτευση.

Οπόρτο

Στην Πορτογαλία στην κυβέρνηση γίνεται μέρες τώρα σκληρότατη κριτική από την αντιπολίτευση για την ανάληψη του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ, γεγονός που επέτρεψε την κάθοδο χιλιάδων Αγγλων στο Οπόρτο. Οι κυβερνητικοί παράγοντες δήλωσαν πως η ανάληψη της διοργάνωσης έγινε και γιατί ήθελαν να δουν πώς θα λειτουργήσουν τα μέτρα στο γήπεδο και αν οι 16 χιλιάδες παρόντες οπαδοί κρατούν αποστάσεις, φοράνε μάσκες κ.λπ. Η αντιπολίτευση ισχυρίζεται πως δεν γίνεται ένας αγώνας να βάζει σε κίνδυνο μια πόλη – η προβολή που χαρίζει ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ είναι λένε τη συγκεκριμένη στιγμή κάτι αδιάφορο. Η δική μας αντιπολίτευση δεν τολμά να μιλήσει για πανηγύρια οργανωμένων, μήπως και δυσαρεστήσει τα «παιδιά». Κι όχι μόνο…

Ανικανότητα

Για τη μη τήρηση του υγειονομικού πρωτοκόλλου στα ματς της Σούπερλιγκ 2 ή για τα πανηγύρια στη Θεσσαλονίκη και στη Χαλκίδα λογικά η αντιπολίτευση θα έπρεπε να χαλάσει τον κόσμο: μεγαλύτερη απόδειξη κυβερνητικής ανικανότητας από αυτά δεν υπάρχει – σε ό,τι τουλάχιστον έχει να κάνει με την πανδημία. Κι όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, και όλοι οι υπόλοιποι, που έκαναν αντιπολίτευση υποσχόμενοι μια ΜΕΘ για κάθε Ελληνα και ένα λεωφορείο για τον καθένα αποκλειστικά, για αυτά τα πανηγύρια δεν είπαν κουβέντα! Και δεν είναι ότι δεν ασχολούνται με τα αθλητικά: ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μέχρι και δήλωση για το «Γουέμπλεϊ», αλλά για τις παρεκτροπές των οργανωμένων δεν είπε λέξη. Το οποίο μας επιτρέπει και να φανταστούμε τι θα γινόταν αν κυβερνούσε. Οχι μόνο δεν θα είχαν κλείσει τα γήπεδα, αλλά το πιθανότερο είναι όταν στην Ελλάδα έσπαζε το φράγμα των δέκα χιλιάδων κρουσμάτων την ημέρα, η κυβέρνηση Τσίπρα θα προχωρούσε στην κατάργηση του κορωνοϊού με ένα νόμο κι ένα άρθρο…

Ηρεμία

Δεν υπάρχει μέρα που να μην τσακώνονται κάπου σε κάποιο κανάλι ο ιδιοκτήτης της ΑΕΛ Αλέξης Κούγιας και ο δήμαρχος Βόλου και ιδρυτής της ομάδας Βόλος Αχιλλέας Μπέος. Πρόσφατα ο δεύτερος έκανε δώρο μια σκάλα στον πρώτο «μπας και καταφέρει να ανεβεί κατηγορία» κι ο Κούγιας ανταπέδωσε με μια σκάλα τεσσάρων μέτρων που «θα είναι χρήσιμη στον δήμαρχο για να αποδράσει αν τυχόν καταλήξει πάλι προφυλακισμένος». Στην τελευταία τους εμφάνιση ο Μπέος φώναζε «λευτεριά στην ΑΕΛ» και ο Κούγιας αποκάλυψε ότι ο δήμαρχος «έχει σοβαρά προβλήματα υγείας που δεν μπορεί να γίνουν γνωστά».

Απόψεις

Μου κάνει εντύπωση όχι τι λέει ο ένας για τον άλλο (το «κάθε άποψη είναι σεβαστή» δεν το λέω, γιατί η άποψη του ενός δεν τιμά τον άλλο), αλλά το πόσο χρόνο έχουν στη διάθεσή τους. Επειδή και οι δύο είναι πολυάσχολοι αρχίζω να πιστεύω ότι έχουν συμβόλαια με τα κανάλια και τα τιμούν: αλλιώς όλο αυτό το σόου δεν εξηγείται. Αν πάντως πρόκειται περί δουλειάς, καλά είναι να μπουν οι εμφανίσεις τους και στα επόμενα τηλεοπτικά συμβόλαια της Σουπερλίγκας και της Σούπερλιγκ 2. Οι αντιπαραθέσεις τους είναι μάλλον πιο θεαματικές από τα ματς μεταξύ της ΑΕΛ και του Βόλου που είδαμε πέρυσι…

Δεκτή

Επειδή είπα Σουπερλίγκα, άραγε είναι αλήθεια ότι ο πρόεδρός της Λεωνίδας Μπουτσικάρης ετοιμάζεται να παραιτηθεί; Κάτι τέτοια ακούω. Και ακούω μάλιστα ότι αυτό δεν θα συμβεί όχι γιατί κάποια ομάδα δεν τον θέλει, αλλά γιατί ο ίδιος κουράστηκε. Κάθε διάψευση δεκτή, διότι ο πρόεδρος μου είναι συμπαθής…