Στο Ολυμπιακό Μουσείο Αθήνας με το «λιοντάρι» της πάλης

Παρέα με τον Πέτρο Γαλακτόπουλο, το «λιοντάρι» της ελληνορωμαϊκής πάλης, όπως τον αποκαλούσε το κοινό που τον λάτρεψε για τα μετάλλια που έφερε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού το 1968 και του Μονάχου το 1972, ζήσαμε τη συναρπαστική εμπειρία της ξενάγησης στο Ολυμπιακό Μουσείο Αθήνας που μέσα σε 1.800 τ.μ. ξεδιπλώνει 3.000 χρόνια ελληνικής ιστορίας. Προτού περάσουμε την κεντρική πύλη, ο θρύλος της πάλης, από τον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ, μας ταξίδεψε πίσω στη θαυμαστή πορεία του, ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει τον θαυμασμό του για την ταχεία ολοκλήρωση του ΟΜΑ, ένα όνειρο που από το 2004 έμενε στα χαρτιά.

«Ημουν το τρίτο μετάλλιο από το 1896. Μετά το Μεξικό, ο κόσμος ένιωθε περήφανος. “Ζήτω, Πέτρο, ζήτω, λιοντάρι” φώναζαν. Ολοι διψούσαν για μια επιτυχία», θυμάται ο ολυμπιονίκης. «Ξεπέρναγα τον εαυτό μου στην προπόνηση. Και όλα αυτά με παπούτσι ελβιέλα!». Πριν από τους Ολυμπιακούς του 1968, το μετάλλιο δεν ήταν καν στη φαντασία του. «Οταν ανέβηκα στο βάθρο και μου κρέμασαν το μετάλλιο, είπα ότι είμαι ολυμπιονίκης πια. Τότε το κατάλαβα», περιγράφει. Ξαφνικά έγινε το πρόσωπο της ημέρας, οι νέοι άρχισαν να γεμίζουν τα γυμναστήρια και η Ελλάδα μπήκε στον δρόμο των μεταλλίων. Μετά το Μόναχο, η υποδοχή του στο Ελληνικό ήταν θριαμβευτική, ο κόσμος στους δρόμους τον σήκωνε στα χέρια σαν σύγχρονο ήρωα. «Τα μετάλλια τα είχα στο Μουσείο Μαραθώνα. Μόλις έμαθα ότι γίνεται αυτό το μουσείο, ήμουν ο πρώτος που δώρισε προσωπικά αντικείμενα. Οι άνθρωποι εδώ κατάφεραν σε χρόνο μηδέν όσα εμείς προσπαθούσαμε επί δεκαετίες» σχολιάζει με ικανοποίηση, ενώ περπατάμε προς το ΟΜΑ για να αναβιώσουμε την ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων από το 776 π.Χ. έως σήμερα.

Αρχιτεκτονική. Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του ΟΜΑ γίνεται αντιληπτή από τα πρώτα κιόλας βήματα στον χώρο. «Ολη η αρχιτεκτονική και η φιλοσοφία τού Ολυμπιακού Μουσείου Αθηνών έχουν διαμορφωθεί έτσι ώστε να είναι αντάξιες της ανάδειξης της ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και να προσφέρουν μια μοναδική εμπειρία στον επισκέπτη. Η κάτοψη είναι εμπνευσμένη από τη χάραξη των σταδίων. Εάν θα μπορούσε κανείς να δει το μουσείο από ψηλά, θα αντιλαμβανόταν πως έχει στηθεί σαν ένα κολάζ από μικρά αγωνιστικά στάδια, σημεία συνάντησης αθλητών τότε και σήμερα», αναφέρει η Klab Architecture που υπογράφει την αρχιτεκτονική μελέτη. Με τη βοήθεια διαδραστικών εκθεμάτων οι επισκέπτες μπορούν να «ζήσουν» τη διαδρομή των Ολυμπιακών Αγώνων στον χρόνο, τη γέννηση στην Αρχαία Ολυμπία, την αναβίωση το 1896 και την επιστροφή στην Αθήνα το 2004. Στην αγαπημένη αίθουσα του κοινού, με τη χρονολογική αναπαράσταση των ολυμπιακών διοργανώσεων από το 1900 έως το 2002, και η αιματοβαμμένη Ολυμπιάδα στο Μόναχο, όταν ο τότε πρόεδρος της ΔΟΕ δήλωνε «οι Αγώνες πρέπει να συνεχιστούν». Κοιτώντας το μετάλλιό του, ο ολυμπιονίκης επιστρέφει σε εκείνη την ημέρα: «Χρειαζόταν βαθιά ανάσα για να συνεχίσω. Ζήτησα μια κασέτα του Καζαντζίδη για να ξεφύγει το μυαλό από ό,τι ζήσαμε. Ακουγα τον Στέλιο και είπα, πάμε».

Το 2004. Ξεχωριστή θέση στη μόνιμη έκθεση έχουν οι Αγώνες του 2004 που διατηρεί αναλλοίωτη τη συγκίνηση των στιγμών της τελετής έναρξης. Οθόνες γύρω προβάλλουν τα ιστορικά δευτερόλεπτα που οι αθλητές ξεπερνούσαν τα όριά τους για να διακριθεί η Ελλάδα. Και ανάμεσα σε δεκάδες προσωπικά αντικείμενα, τα αιωρούμενα παπούτσια του Πέτρου Γαλακτόπουλου, με αποτυπωμένη πάνω τους τη θέληση για διάκριση.

Φεύγοντας, σχολιάζουμε μια ρήση του Πιερ ντε Κουμπερτέν, τυπωμένη με μπλε γράμματα σε έναν τοίχο της έκθεσης: «Το πιο σημαντικό δεν είναι να νικήσεις αλλά να δώσεις έναν ωραίο αγώνα». Κάτι ανάλογο προτρέπει και ο θρύλος της πάλης τους σημερινούς νέους. «Να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, διότι ο αθλητισμός σε μαθαίνει να χάνεις και να συνεχίζεις να αγωνίζεσαι». Από το ΟΜΑ αποχωρείς με την αίσθηση ότι δεν μπορεί, υπήρχε εκεί από πάντα, ενώ, ενδόμυχα, ζηλεύεις όλους τους επόμενους επισκέπτες, Ελληνες και ξένους, οι οποίοι θα ζήσουν αυτή τη συγκλονιστική περιπέτεια του ολυμπισμού που γεννήθηκε εδώ, από ανθρώπους γενναίους και σοφούς, πριν από πολλά πολλά χρόνια.